Парастиш чист?
Вақте ки мо ба ҳамаи Навиштаҳо дар бораи парастиш назар мекунем, мо метавонем онҳоро ба таври оддӣ чунин ҷамъбаст кунем: Парастиш эътирофи он аст, ки Худо кист ва Худо чӣ кор мекунад, ки ба худи Худо нигаронида шудааст. Ин эътироф бояд аз дил бошад – на танҳо баъзе ҳаракатҳои динии берунаи механикӣ. Парастиши Худо бе муҳаббат ба Худо ғайриимкон аст. Эътироф метавонад бо лаб ё бо ҳаёт бошад. Яъне, ё ҳамду санои лафзӣ ва шукргузорӣ ба Худо барои он ки Ӯ кист ва чӣ кор мекунад, ё ин ки амалҳои ғайривербалӣ, ки бо чунин эътироф анҷом дода мешаванд.
Масалан, масеҳие, ки сарфи назар аз тамасхур, аз паст кардани меъёрҳои ахлоқии худ даст мекашад, Худовандро ибодат мекунад. Бо ҳаёти худ, ӯ ба Худо меъёрҳои муқаддасии Ӯро эътироф мекунад. Масеҳие, ки бе талхӣ, он чиро, ки дигарон фоҷиа меноманд, аз Худо қабул мекунад, низ Худовандро ибодат мекунад. Ӯ ба Худо ҳокимияти Ӯ ва даъвоҳои Ӯро бар ҳаёт эътироф мекунад. Парастиши ғайривербалӣ ба Худо хеле бештар қобили қабул аст, назар ба танҳо дуоҳо ва ҳамду санои субҳи якшанбе аз лабҳои шикояткунанда ва ҳаёти созишгар (Ишаъё 1:10-17). Идеалӣ, албатта, ин аст, ки ҳамаи суханон ва амалҳои мо бо парастиш тавсиф карда шаванд – ҳам дар озмоиши ҳаёт ва ҳам дар калисо. Парастиш танҳо яке аз чанд категория дар ҳаёти масеҳӣ нест. Он бояд маҷмӯи ҳаёти масеҳӣ бошад.
Ҷанбаҳои гуногуни парастиш дар ҳикояи тадҳин шудани Худованд аз ҷониби зан дар Марқӯс 14:3-9 зикр шудаанд. Мо боварӣ дорем, ки вай Марями Байт-Ҳинӣ аст, ки Каломро «дар пойҳои Худованди мо» омӯхтааст (Луқо 10:39), аз сабаби ҳикояи мувозӣ дар Юҳанно 12:1-8. Мо метавонем аз вай дар бораи парастиш бисёр чизҳоро омӯзем.
Он қурбониро дар бар мегирад
Парастиш қурбониро дар бар мегирад! Ин бо он чизе, ки Марям барои тадҳин кардани Худованд сарф кард, таъкид мешавад. Нарди холис атри хеле гаронбаҳо буд, ки аз Ҳиндустон ворид мешуд. Сесад динор (Юҳанно 12:5) тақрибан музди яксолаи коргари миёна дар он рӯзҳо буд. Аз ин рӯ, ба парастиши Марям кори сахт ва қурбонии зиёд сарф шуд. Оё парастиши ман ба Худо ба ман чизе арзиш дорад, ё ин танҳо «атри арзон» аст, ки қурбонии воқеӣ надорад? Оё парастиши ман қурбонии вақтро барои Худованд дар бар мегирад?
Амали Марям, ки атрро ба сари Худованд рехт, набояд номуносиб ҳисобида шавад. Дар он иқлими хушк ва чанголуд одати маъмулӣ буд, ки меҳмонон пойҳояшонро шуста ва сарашонро бо равған тадҳин мекарданд. Аммо, ғайриоддӣ он аст, ки Марям равғани тадҳини оддӣ истифода накард, балки атри хеле гаронбаҳо. Амали Марям ғайриоддӣ буд. Фикр кунед, ки вай бо музди яксола чӣ кор карда метавонист! Аммо вай ҳамаи онро аз муҳаббат ба Худованди худ қурбон кард. Фикр кунед, ки мо бо музди яксола чӣ кор карда метавонистем! Оё мо омодаем, ки ин қадарро якбора барои Худованди худ қурбон кунем? Хоҳ бо лаб ё бо ҳаёт, парастиш қурбониро дар бар мегирад (Ибриён 13:15-16; Румиён 12:1). Парастиши мо ба Худо ба мо чӣ қадар арзиш дорад?
Ҳеҷ чизро нигоҳ надоред!
Парастиш ҳеҷ чизро нигоҳ намедорад. Он ҳама чизро медиҳад. Ин як қадам аз қурбонӣ пештар аст. Мумкин аст, ки каме қурбонӣ кард, аммо ба ҳар ҳол танҳо «нимроҳ» рафт. Ин роҳи парастиш нест. Боз ба амали Марям нигоҳ кунед. Худованд меҳмони зиёфат дар хонаи Шимъӯни махавӣ буд. Шояд ӯ аз ҷониби Худованд шифо ёфта буд. Дар он фарҳанг одамон дар болои диванҳои кӯтоҳ ва бепушт дар атрофи мизи пасти зиёфат мехобиданд. Онҳо бо як даст мехӯрданд, дар ҳоле ки худро бо дасти дигар такя медоданд. Марям, бародараш Лаъзор ва хоҳараш Марто низ меҳмон буданд. Дар ҷараёни хӯрок, Марям ба дивани Худованд наздик шуд, шишаи алабастрро (санги сафед, шаффоф ва бофтаи нозук) кушод ва мундариҷаи атри гаронбаҳоро ба болои Худованд рехт. Юҳанно 12:3 мегӯяд, ки он як фунт пурра буд. Ин атри зиёд аст! Тааҷҷубовар нест, ки «хона аз бӯи равған пур шуд» (Юҳанно 12:3). Марям дар амали парастиши худ ҳеҷ чизро нигоҳ надошт. Вай Худовандро танҳо бо чанд қатра аз моликияти гаронбаҳои худ тадҳин накард. Вай ҳама чизро дод. Ин парастиши ҳақиқӣ аст!
Дар Марқӯс 14:8 Худованд мегӯяд: «Вай он чиро, ки метавонист, кард». Қувваи пурраи ин изҳорот дар тарҷумаҳои англисии мо гум шудааст. Чунин ба назар мерасад, ки Исо мегӯяд: «Марям он чизи камеро, ки метавонист, кард». Аммо Ӯ дар асл мегӯяд: «Марям ҳама чизеро, ки метавонист, кард». Вай ҳама чизро дод! Дар бораи мо чӣ? Дар робита ба парастиши мо, оё Ӯ мегӯяд, ки мо чанд қатра аз он чиро, ки метавонистем, додаем, ё Ӯ метавонад бигӯяд, ки мо ҳама чизеро, ки метавонистем, кардаем? Оё ман чизеро танҳо барои худ нигоҳ медорам? Парастиш ҳеҷ чизро нигоҳ намедорад. Он ҳама чизро медиҳад!
Исраф нест!
Парастиш исроф нест. Мо мехонем, ки баъзе аз меҳмонон, Яҳудо ва дигар шогирдон, аз амали парастиши Марям нороҳат буданд (Юҳанно 12:4; Матто 26:8). Онҳо онро исрофкорӣ номиданд ва гуфтанд, ки пулро барои кӯмак ба камбағалон беҳтар сарф кардан мумкин буд. Чунин суханон ба қадри кофӣ оқилона ба назар мерасанд. Ба ҳар ҳол, музди яксола метавонад дар қонеъ кардани ниёзҳои камбағалон хеле муфид бошад. Чаро онро ба як шиша атри гаронбаҳо исроф кардан, вақте ки равғани тадҳини оддӣ корро анҷом медод? Шояд Марям дар эҳсосоти лаҳза гирифтор шуда буд ва бояд бештар худдорӣ мекард. Аммо чунин мулоҳизаҳо аз ҷониби Худованди мо пахш карда мешаванд. Ӯ на танҳо амали ӯро дифоъ мекунад, балки онро ҳамчун «амали нек» ситоиш мекунад (Марқӯс 14:6).
Бисёре аз одамон имрӯз масеҳиёнро айбдор мекунанд ва мегӯянд, ки онҳо вақтро дар дуо ва ҳамду сано исроф мекунанд, вақте ки ниёзҳои гирякунандаи ҷаҳон моро иҳота кардаанд. Чӣ тавр мо метавонем ба таври дуруст вақтро исроф кунем, масалан, ҷашн гирифтани Шоми Худованд, вақте ки кӯдакон гуруснаанд? Диққат диҳед, ки Худованд Исо ба онҳо намегӯяд, ки ниёзҳои камбағалонро фаромӯш кунанд, то Ӯро ибодат кунанд. Ба ҷои ин, Ӯ онҳоро ташвиқ мекунад, ки барои қонеъ кардани ин ниёзҳои доимӣ кӯшиши доимӣ кунанд (Марқӯс 14:7). Дар асл, қонеъ кардани ниёзҳои камбағалон ба номи Масеҳ ибодат аст. Ин эътирофи ғамхорӣ ва таваҷҷӯҳи Худо ба махлуқоти Ӯст. Аммо танҳо ба камбағалон ғамхорӣ кардан, бе муҳаббати ошкоро ба Масеҳ ибодат нест. Баъзе масеҳиён дар ин нуқта ба ҳарду самт номутаносиб мешаванд. Ҳамгироии дуруст ин аст, ки Худовандро барои ҳама чиз доимо ҳамду сано гӯем ва бигзорем, ки ин ҳамду сано дар амалҳои мо ба манфиати дигарон паҳн шавад. Парастиши мо дар ин соҳа чӣ гуна аст?
Умқи парастиши Марям дар ояти 8 боз ҳам бештар ошкор мешавад. Худованд чӣ маъно дорад, вақте ки мегӯяд: «Вай ҷисми Маро пеш аз дафн тадҳин кард». Марям медонист, ки Худованд қариб буд, ки ҷони худро бидиҳад. Вай ба назар мерасид, ки таълимоти Худованди моро дар бораи марг ва эҳёи Ӯ назар ба дигарон, ҳатто шогирдон, хеле бештар фаҳмидааст (Марқӯс 8:31-33; 9:31-32). Тартиби муқаррарӣ ин буд, ки ҷасадро пас аз марг бо хушбӯйҳо тадҳин кунанд (Юҳанно 19:40). Марям дарк кард, ки Худованд ба зудӣ аз онҳо гирифта мешавад, аз ин рӯ, вай ҷисми Ӯро барои дафн тадҳин кард, дар ҳоле ки имконият дошт. Юҳанно 12:3 равшан мекунад, ки ин тадҳин танҳо ба сар маҳдуд набуд. Аз ин рӯ, амали Марям бештар аз одати маъмулии тадҳин кардани сари меҳмони зиёфат буд. Дар ин ҷо умқи парастише буд, ки аз он чизе, ки дар рӯи замин пайдо мешуд, зиёдтар буд. Дигар меҳмонон танҳо исрофи зоҳирии атри гаронбаҳоро медиданд. Онҳо амали Марямро ҳамчун як исрофкории эҳсосӣ мехонданд. Худованд медонист, ки ин як амали боандеша ва оқилонаи парастиш буд.
Он арзиши абадӣ дорад
Ин умқи парастиш аст, ки аз ҷониби Худованди мо ситоиш мешавад ва фаромӯшнашаванда эълон мегардад (Марқӯс 14:8-9). Амали Марям исроф набуд; он арзиши абадӣ дошт. Тадҳини Исо аз ҷониби Марями Байт-Ҳинӣ дар ҳар ҷое, ки паёми Инҷил дар тамоми ҷаҳон паҳн шудааст, ёд мешавад. Худованд худаш ба мо мегӯяд, ки он то абад ёд хоҳад шуд (Марқӯс 14:9). Ҳамин чиз дар бораи парастиши ҳақиқии шумо низ дуруст аст. Он ҳеҷ гоҳ фаромӯш нахоҳад шуд! Бигзор лабҳо ва ҳаёти мо Худоро дар ҳама чиз эътироф кунанд – ҳаёти корӣ, ҳаёти иҷтимоӣ, ҳаёти оилавӣ, ҳаёти фикрӣ. Бигзор парастиш тарзи ҳаёти мо бошад.
