«Ва Довуд бархоста, дар он рӯз аз тарси Шоул гурехт ва назди Охиш, подшоҳи Ҷат рафт. Ва хизматгорони Охиш ба ӯ гуфтанд: «Оё ин Довуд, подшоҳи ин сарзамин нест? Оё онҳо дар рақсҳо дар бораи ӯ ба ҳамдигар суруд нахонданд, ки: «Шоул ҳазорон нафарро кушт, ва Довуд даҳ ҳазорро?» Ва Довуд ин суханонро дар дили худ нигоҳ дошт ва аз Охиш, подшоҳи Ҷат, сахт тарсид. Ва ӯ рафтори худро дар пеши онҳо тағйир дод ва худро дар дасти онҳо девона вонамуд кард ва дарҳои дарвозаро харошид ва оби даҳонашро ба ришаш рехт. Он гоҳ Охиш ба хизматгорони худ гуфт: «Инак, шумо мебинед, ки ин мард девона аст; пас чаро ӯро назди ман овардед? Оё ба ман девонагон лозиманд, ки ин мардро овардед, то дар ҳузури ман девонагӣ кунад? Оё ин мард ба хонаи ман меояд?» Бинобар ин Довуд аз он ҷо рафт ва ба ғори Адуллом гурехт; вақте ки бародаронаш ва тамоми хонадони падараш инро шуниданд, ба назди ӯ фуромаданд. Ва ҳар кӣ дар тангдастӣ буд, ва ҳар кӣ қарздор буд, ва ҳар кӣ норозӣ буд, назди ӯ ҷамъ шуданд; ва ӯ сардори онҳо шуд; ва бо ӯ тақрибан чорсад нафар буданд» (1 Подшоҳон 21:10–22:2).
«Ва ҳамаи ин чизҳо барои онҳо намуна шуданд; ва онҳо барои огоҳии мо навишта шудаанд, ки охири замон ба мо расидааст» (1 Қӯринтиён 10:11).Маълум аст, ки тарс ба замоне, ки мо дар он зиндагӣ мекунем, ҳукмронӣ мекунад. Дар чанд моҳи охир, мо мебинем, ки чӣ тавр тарс инсониятро фалаҷ мекунад, аммо бадтар аз он, ки чӣ тавр он ба мӯъминони ҳақиқӣ таъсир мерасонад, ки то чанд моҳ пеш, аз эътимоди худ ба Худо фахр мекарданд.
Яке аз хислатҳои пурқуввати Навиштаҳо дар он аст, ки он зинда ва ба ҳар давраи ҳаёти мо татбиқшаванда аст. Китобҳои таърихӣ бениҳоят муфиданд, зеро онҳо далелҳои таърихиеро, ки ба одамони воқеӣ рӯй додаанд, ба мо пешниҳод мекунанд; зеро маълум аст, ки Навиштаҳо на назариявӣ аст ва на таъсири он ба як давраи муайяни таърих маҳдуд аст.
Довуд яке аз далерӣтарин мардонест, ки то ҳол зиндагӣ кардааст. Ҳикояи 1 Подшоҳон 17 рӯҳияи далеронаи ӯро ба таври возеҳ нишон медиҳад, гарчанде ки дар назари одамон ӯ ба Ҷолёт баробар набуд. Сирри далерӣи ӯ рӯҳияи бепарво набуд, балки ӯ Ҷолёт (фалиштии номахтун)-ро дуруст арзёбӣ мекард ва инчунин ба қудрати Худои зинда дуруст назар дошт. Ва ба ҳайрати ҳамаи атрофиён, ин ҷавон, ки ба Худои зинда имон дошт, тарсеро, ки тамоми лашкари Исроилро тавсиф мекард, бартараф кард ва пирӯзӣ овард ва ба атрофиёнаш далерӣ бахшид. Аммо ҷолиб он аст, ки чанд боб пас мо ҳамон Довудро мебинем, ки ба таври муқобил рафтор мекунад.
Ва ман ҳамеша ҳайрон будам, ки чаро? Оё мумкин аст, ки рӯҳи тарс дили ӯро фаро гирифта бошад? Биёед дар назди Худованд инро тафтиш кунем ва биёед дилҳои худро низ тафтиш кунем.
Тарс аз Шоул
Аввалан, тарси ӯ аз Шоул боис шуд, ки ӯ ваъдаи Худоро фаромӯш кунад: ки ӯ тахтро хоҳад дошт, ки ин маънои онро дошт, ки Худо ӯро то иҷрои ваъдааш ҳифз хоҳад кард, зеро Худо инсон нест, ки дурӯғ гӯяд. Ин тарс ӯро водор кард, ки мероси худро тарк кунад ва аз фалиштиён ҳимоя ҷӯяд. Вақте ки тарс низ ба дилҳои мо ҳукмронӣ мекунад, мо низ мероси худро аз даст медиҳем ва ҳамаи ваъдаҳои Ӯ, ки моро ҳеҷ гоҳ тарк намекунад ва даст намекашад, дар назари мо кам мешаванд. Навиштаҳо мегӯянд, ки Худованд мероси мост. Биёед ҳамеша дар хотир дорем, ки Худованд сипари мост.
Тарс аз Охиш
Сипас, тарс аз Охиш, подшоҳи фалиштиён. Бовар кардан душвор аст, ки Довуди далер, ки бо тамоми шаъну шараф амал мекард ва дар назди Ҷолёт ба Худо эътимод дошт, дар назди Охиш чунин рафтор кунад. Агар Довуд дар замони тарси худ чунин рафтор мекард, мо низ дар хатарем, ки вақте Худовандро аз назар гум мекунем ва дар ҷаҳон, усулҳои он, маслиҳатҳои он ва нуқтаи назари он ҳимоя меҷӯем, мисли девонагон амал хоҳем кард. Чӣ манзараи ғамангезе буд барои мардони Довуд, вақте ки онҳо диданд, ки сарвари онҳо чунин рафтор мекунад, зеро ӯ аз бехатарии худ нигарон ва метарсид, шаъну шараферо, ки бояд хоси онҳое бошад, ки аз Худованд метарсанд, дасти ҳимояи Ӯро меҷӯянд ва дар ҳама ҳолатҳои худ ба Ӯ эътимод доранд, фаромӯш карда буд.
Аммо шукр Худоро, ки ҳикоя дар он ҷо ба охир нарасид. Довуд дарк кард, ки ҷои бехатарии ӯ дар ғори Адуллом аст, ки маънояш «шаҳодат барои онҳо» аст. Гарчанде ки қасри Охиш шояд аз ғори Адуллом бароҳаттар буд, дар он ғор ӯ қувват ва ҳимояи Худовандро аз нав омӯхт, зеро ӯ дар Забур 56:11 ва дар Забур 34 дар бораи таҷрибаҳои омӯзишии худ дар он ҷо навишт. Аммо ҳамон тавре ки тарс сирояткунанда аст, далерӣ низ ҳамин тавр аст: Дар ғори Адуллом онҳое буданд, ки сарфи назар аз ҳолати худ — дар тангдастӣ, қарздорӣ ва норозӣ — ба Довуд ҷалб шуданд. Бо вуҷуди ин, онҳо бо Довуд дарёфтанд, ки ҳатто дар нороҳатии ғор дар амон хоҳанд буд. Ин шаҳодатест барои ҳамаи онҳое, ки мехоҳанд тарсро бартараф кунанд. Зеро аз ғори Адуллом се марди қавӣ баромаданд, ки ҷони худро дар хатар гузоштанд, то хоҳиши деринаи сарвари худ Довудро қонеъ кунанд ва ба ӯ як пиёла об биёранд, то дили ӯро тароват бахшанд. Тарс аз байн рафт (1 Вақоеънома 11:15–19).
Тарс аз марг
«Пас, азбаски фарзандон шарикони ҷисму хун ҳастанд, Ӯ низ худаш ба ҳамин монанд шарики он шуд; то ки ба воситаи марг Ӯ онро, ки қудрати марг дошт, яъне иблисро, нобуд кунад; Ва онҳоеро, ки аз тарси марг тамоми умри худ ғулом буданд, озод кунад» (Ибриён 2:14–15).Дар Аҳди Ҷадид, Рӯҳи Худо ба мо мегӯяд, ки яке аз даҳшатноктарин силоҳҳо дар арсенали Шайтон тарси марг аст, зеро он одамонро дар ғуломӣ нигоҳ медорад. Дар ниҳоят, Навиштаҳо ба мо мегӯянд, ки марг «подшоҳи даҳшат» аст, ва имрӯз Шайтон мисли шер ғурриш мекунад, то тарсро ба дилҳои мо андозад. Аммо имрӯз мо бештар аз он чизе дорем, ки Довуд дошт. Мо кори комили Масеҳро дорем, ки Ӯ онро, ки қудрати марг дорад, иблисро нобуд кард (Ибриён 2:14–15), ва моро аз тарси марг озод кард. Зеро марг, ки ҳавворӣ Павлус дар 1 Қӯринтиён 15:26 ба мо мегӯяд, ки душмани охирин аст, неши худро аз даст додааст, ва он марг воситаест барои интиқол додани мо ба Биҳишт, агар Худованд ҳанӯз барои худ наомада бошад.
Агар Довуд ин донишро надошт ва Рӯҳи Муқаддас дар ӯ сокин набуд, мо, ки ҳамаи ин захираҳоро дорем, ба тарси ҳозира чӣ гуна бояд муносибат кунем? Шоул, намунаи инсон дар ҷисм, ё ҷисм дар мо, тарс меорад ва моро водор мекунад, ки мероси масеҳии худро, ки ваъдаи ҳимояи Худовандро дар бар мегирад, аз назар гум кунем. Тарс аз фалиштиёни атрофи мо бо расонаҳои хабарии худ ва ба истилоҳ коршиносони мавзӯъ боис мешавад, ки мо ба таври бешарафона рафтор кунем ва ба номи Масеҳ, ки барои Ӯ даъват шудаем, шармандагӣ орем.
Аммо онҳое, ки хонаводаи Худо ҳастанд, аз ҷониби Падар ва Писар дӯст дошта шудаанд ва Рӯҳи Муқаддас дар онҳо сокин аст, дар доираи муҳаббати илоҳӣ зиндагӣ хоҳанд кард ва мегӯянд:
«Дар муҳаббат тарс нест; балки муҳаббати комил тарсро берун мекунад: зеро тарс азоб дорад. Он ки метарсад, дар муҳаббат комил нашудааст» (1 Юҳанно 4:18).Дар ҳақиқат, тарс як эҳсоси бениҳоят пурқувват аст, ва Юҳанно дар номаи худ ба мо мегӯяд, ки он азоб медиҳад, аммо муҳаббати комил тарсро берун мекунад. Биёед аз ин дарсҳои равшан дар Каломи Худо омӯзем, биёед далерӣ гирем, биёед бо шаъну шарафи фарзандони Худо роҳ равем, ва биёед аз тарси онҳо натарсем, балки Масеҳро ҳамчун Худованд дар дилҳои худ қарор диҳем ва дар нури ин дониш роҳ равем.
Ҷаҳон тамошо мекунад, ки чӣ тавр масеҳиёне, ки мегӯянд: «Гарчанде ки ман дар води сояи марг роҳ равам, аз ҳеҷ бадӣ нахоҳам тарсид, зеро Ту бо ман ҳастӣ», дар миёни ошуфтагӣ ва тарси имрӯза, ки аз Ковид-19 ба вуҷуд омадааст, роҳ мераванд.
Оё мо чизе дорем, ки ғайримуъминон дар Масеҳ надоранд? Мо Худовандро дорем ва бо Ӯ ягона бехатарӣ ва амниятеро дорем, ки ҳар кас метавонад ба даст орад.
Мо бояд инро ба ҷаҳоне пешниҳод кунем, ки пур аз тарс ва изтироб аст ва ба абадият дар кӯли оташ меравад; онҳо ба Худованди мо Исо ва Наҷоти бузурги Ӯ ниёз доранд. Зеро ин ягона давои аз ҷониби Худо додашуда аст, ки тарсро аз дилҳои фарзандони одам имрӯз дур хоҳад кард. Аммо онҳо инро аз мо қабул нахоҳанд кард, то даме ки онҳо ифодаи амалии онро дар мо ва воқеиятеро, ки мо ба он чизе ки бовар дорем ва ба он чизе ки мавъиза мекунем, зиндагӣ мекунем, набинанд.
Ҷаҳони имрӯза ва коршиносони он танҳо дар бораи бадани инсон нигаронанд. Онҳо ба мо мегӯянд, ки чӣ кор кунем ва чӣ гуна ҳифз шавем, гарчанде ки онҳо ҳар рӯз ақида ва маслиҳатҳо ва тавсияҳо ва фармонҳои худро тағйир медиҳанд.
Ҳатто бисёре аз ин коршиносон эътироф мекунанд, ки онҳо беҳтарин воситаи ҳимояро намедонанд. Ифодаҳое, ки имрӯз аз ҷониби коршиносон — ва қариб ҳама — истифода мешаванд, «ман намедонам» ва «мо намедонем» мебошанд. Чанд маротиба, эй мӯъминони азиз, шумо инро шунидаед?
Баръакс, чӣ қадар аҷиб аст, ки дар ҳолати сахттарин, дар зиндони Рум, бе ҳавои тоза, бе шароити санитарӣ ва бо ҳукми марг бар сараш овезон будани касеро шунидан, ки мегӯяд:
«Зеро ман медонам, ки ба кӣ имон овардаам, ва мутмаинам, ки Ӯ қодир аст он чиро, ки ба Ӯ супурдаам, то он рӯз нигоҳ дорад» (2 Тимотиюс 1:12).Шаъну шараф, эътимод, таваккал ба Худованд ва имон ба Ӯ, ки ба дили онҳое тааллуқ дорад, ки Ӯро дӯст медоранд, танҳо дар сухан буда наметавонад, зеро масеҳияти назариявӣ барои ҳеҷ кас арзиш надорад. Биёед ба Довуди барқароршуда ҳамроҳ шавем, ки дарсҳои худро дар мактаби Худо омӯхтааст ва онҳоро ба мо ба воситаи Рӯҳи Худо дар Забур 34 ва 56 сабт кардааст, ва биёед бо ӯ бигӯем:
«Вақте ки метарсам, ба Ту таваккал мекунам… Ба Худо таваккал кардам: аз он чӣ инсон ба ман карда метавонад, нахоҳам тарсид» (Забур 56:3, 11).
«Ман Худовандро ҷустам, ва Ӯ маро шунид, ва маро аз ҳамаи тарсҳои ман раҳо кард» (Забур 34:4).
Эй, дар бораи ин ҷаҳони ғамгин фикр накун. Гарчанде ки ҳанӯз ба ғам тобеъ аст; Аммо саҳми худро дар он ҷо биҷӯед, то бидонед, Зеро ин сабукӣ хоҳад дод. Бале, ҳамеша ба Худо таваккал кун, Барои ҳар ваъдаи додашуда; Ва бо Ӯ ба воситаи хуни Исо зиндагӣ кун, *Дар дохили пардаи осмон.
