«Малакути Ту биёяд, иродаи Ту ба амал ояд.» Дар замин, эй Худо, вақте ки Писари Ту ҳукмронӣ мекунад: Он гоҳ одамон аз ғурур ва низоъ даст мекашанд; Тавба кунед, Шоҳзодаи Сулҳро қабул кунед.
Доварҳои Ту аввал ин заминро пок мекунанд; Гуруснагӣ ва хушксолӣ ва камбудии марговар. Он гоҳ мардони тавбакор ва ҳамаи миллатҳо, Дар пеши пойҳои Исо меафтанд.
Оҳ, чӣ гуна замин аз нав эҳё мешавад; Сулҳ, умед ва шодӣ мисли шабнам меборад; Биёбонҳо мисли садбарг мешукуфанд – Дарахти Ҳаёт он гоҳ дар замин мерӯяд.
Шер ва барра дар сулҳ зиндагӣ мекунанд; Дарёҳо ва чашмаҳо соҳилҳои худро пур мекунанд. Кӯрон мебинанд, лангон ҷаҳида мераванд, Ва гунгон месароянд – каломи Худо риоя мешавад.
Ошёнаҳо пур аз гандум ва шароб ва равған; Мукофоти одилонаи Худо барои ҳамаи онҳое, ки меҳнат мекунанд. Боғ ва саҳро фаровонии худро мерезанд; Арча ва сарв теппаҳоро ғанӣ мегардонанд.
Офариниш якдилона ҳамроҳ мешавад, Суруди худро ба Масеҳ Худованд баланд мекунад. Гуруснагӣ, ташнагӣ ва дард аз байн рафтааст; Исо, Подшоҳи одилона, ҳукмронӣ мекунад. — Т. М. Клемент, хурдӣ.
