«Кӣ бар мо Худованд аст?»
Ин саволи Забур 12:4 (NASB) аз ҷониби онҳое, ки «ба якдигар дурӯғ мегӯянд; бо лабони хушомадгӯй ва бо дили дурӯя» (ояти 2) бо такаббур пурсида мешавад. Онҳо «чизҳои бузург» (ояти 3) ё «чизҳои мағрурона» мегӯянд, мувофиқи якчанд тарҷумаҳои дигар. Албатта, ба мо лозим нест, ки хеле дур нигоҳ кунем, то шахсонеро бубинем, ки ба ин тавсиф мувофиқат мекунанд. Ин одамон аз роҳҳои Иблис пайравӣ мекунанд, ки «дар ҳақиқат истода наметавонад», «дар ӯ ҳақиқат нест» ва «падари дурӯғҳост» (Юҳанно 8:44). Хусусиятҳои мардони беимон афзоиш хоҳанд ёфт ва ба таври комил дар Антихрист дида мешаванд. Чанде пеш аз пайдо шудани Антихрист, онҳое аз мо, ки ба Худованд Исои Масеҳ эътимод кардаем, аз ин саҳна «барои мулоқот бо Худованд дар ҳаво гирифта мешаванд, ва ҳамин тавр мо ҳамеша бо Худованд хоҳем буд» (1 Таслӯникиён 4:17).
Биёед, барои як лаҳза, худро бо ҳамон савол мушкил кунем: Кӣ бар мо Худованд аст? Новобаста аз он ки муносибати мо чӣ гуна бошад, вақте ки мо мӯъминон ба андеша дар ин бора шурӯъ мекунем, мо фавран хоксор мешавем. Кӣ бар мо Худованд аст? Албатта, ин Худованд Исои Масеҳ аст. Ӯ, ки Худост, ҳамон Касест, ки ба ин замини лаънатшудаи гуноҳ ҳамчун Инсон омад. Исо бо мақсади наҷот додани мардон, занон ва кӯдакон бо бардоштани ҳукми Худо барои гуноҳҳои онҳо дар салиби Ҷолҷото омад. Ин корро карда, Ӯ аз дасти офаридаи худ сахт азоб кашид ва вақте ки Худо Ӯро тарк кард, азоби беандозаро бардошт. Исои Масеҳ худро дод, то мо абадӣ зиндагӣ кунем – ва ҳатто ҳоло аз он ҳаёт лаззат барем! Ӯ дар осмон баланд бардошта шудааст, ва муҳаббат ва файзи Ӯ ҳар рӯз бар мо мерезад, вақте ки мо дар ин ҷо роҳ меравем. Ин ҳамон Касест, ки Худованди мост!
Дар Забур 12 мехонем, ки Худованд «бархоҳад» ва парҳезгорро «дар амнияте, ки ӯ орзу мекунад» (ояти 5) қарор хоҳад дод. Ин ваъда бо тавсифи суханони Худованд, дар муқоиса бо дурӯғи беимонон, пайравӣ мешавад: «Суханони Худованд суханони пок мебошанд; мисли нуқрае, ки дар кӯра дар замин озмуда шудааст, ҳафт маротиба тоза карда шудааст» (ояти 6). Он чизе ки Худованд мегӯяд, ҳақиқати пок аст! Бигзор мо дар ин Соли нав вақт ҷудо кунем, то ҳар рӯз Каломи Худоро бихонем ва бигзор суханон бар ҷонҳои мо шуста шаванд, то таъсир намоён бошад. Он гоҳ, вақте ки ба мо нигоҳ мекунанд, ҳама хоҳанд донист, ки «кӣ бар мо Худованд аст».
