Ҷавоби соддатарин ба ин савол, ки аз ҷониби ҷавоне дода шудааст, ки медонад Худо моро офаридааст, ин аст: ҲЕҶ КАС ХУДОРО НАОФАРИДААСТ!
Худо бузург аст. Бузургии Ӯ тасаввуроти моро ба ҳайрат меорад. Бо фикрҳои ваҳшиёнатарини худ мо наметавонем тасаввур кунем, ки Ӯ чӣ қадар бузург аст. Мо баъзан мегӯем, «Ӯ ҳамеша буд, Ӯ ҳамеша ҳаст ва Ӯ ҳамеша хоҳад буд» (ниг. Ваҳй 1:8). Аммо дар ҳақиқат, дар мавриди Худо, мо бояд танҳо бигӯем, «Ӯ ҳаст». Ӯ худро ба Мусо ҳамчун «МАН ҲАСТАМ, КИ ҲАСТАМ» муаррифӣ кард (Хуруҷ 3:14 NKJV). Вақт барои Ӯ бемаънӣ аст, зеро Ӯ вақтро офаридааст. Дар бораи Ӯ китобҳо навишта шудаанд, аммо ҳеҷ яке аз онҳо ва ҳеҷ ақли инсонӣ наметавонад бузургии Ӯро пурра тасвир кунад. Калимаҳо наметавонанд онро тасвир кунанд.
Худо ҳамеша буд. Ӯ Рӯҳ аст ва дар ҷалолу шукӯҳи худ дида намешавад. Хоҳ шумо дар фикри худ дар бораи офариниш чанд ҳазор сол ба қафо баргардед ё миллиардҳо соле, ки бисёре аз олимон иддао доранд, ки коинот вуҷуд дорад, Худо дар он ҷо буд! Ӯ абадӣ аст. Мардум пешгӯӣ мекунанд, ки офтоби мо пир мешавад ва пас аз чанд миллиард сол ба охир мерасад. Худо ҳеҷ гоҳ пир намешавад ва ба охир намерасад. Ӯ тағйирнопазир аст.
Худо як аст, аммо дар айни замон Худо се шахсияти алоҳида аст: Худои Падар, Худои Писар ва Худои Рӯҳулқудс. Дар як лаҳзаи муайяни таърихи инсоният – Китоби Муқаддас онро ҳамчун «пуррагии замон» (Ғалотиён 4:4) зикр мекунад – Худои Падар Худои Писарро ба дунёи мо фиристод, то Наҷотдиҳандаи мо шавад. Худои Писар, Исо, ба ин дунё ҳамчун кӯдак таваллуд шуд – аммо кӯдаке бо модари бокира ва бидуни падари инсонӣ. Ӯ ба таври мӯъҷизавӣ аз ҷониби Худои Рӯҳулқудс ҳомила шуд ва ҳангоми ба воя расиданаш ҳамаи корҳое, ки Ӯ анҷом дод, бо қудрати Рӯҳулқудс анҷом дода шуданд. Писар Худои Падарро дар ҳар як ҷузъиёти ҳаёти муқаддаси аҷиби худ шод гардонд. Дар асл, Худо, ки Се ва дар айни замон Як аст, дар ҳамаи роҳҳои худ комилан мувофиқ аст. Ҳар як шахсияти илоҳӣ ирода ва роҳҳои худро дорад, аммо ҳеҷ яке ҳеҷ гоҳ ба дигаре муқобил нест. Ҳама дар ҳамоҳангӣ ва муоширати комил аст.
Китоби Муқаддас муҳаббати Худоро ба мо ошкор мекунад. Аввалин тамосҳои Худо бо инсоният, ки Ӯ офаридааст, ба мо мегӯяд, ки Худо онҳоро баракат дод ва барои онҳо ғизо таъмин кард (Ҳастӣ 1:28-29). Ояти маъруфтарин дар Аҳди Ҷадид ва, дар асл, дар тамоми Китоби Муқаддас ба мо мегӯяд, «Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт ки Ӯ Писари ягонаи Худро дод» (Юҳанно 3:16). Чӣ Худоест Худои мо! Ӯ моро дӯст медорад, ки моро дар ин нуқтаи хурди офариниши худ, ки «замин» ном дорад, ҷойгир кардааст, ки дар он Ӯ таваҷҷӯҳи махсус дорад ва онро барои мо комилан қобили зист гардонидааст. Азбаски гуноҳ чизҳоро дар ин ҷо вайрон кардааст, Ӯ мавҷудияти кунунии заминро бо сӯзондан ва об кардани ҳама чиз бо гармии шадид ба охир мерасонад ва сипас осмонҳои нав ва замини наве месозад, ки дар он адолат сокин аст (2 Петрус 3:10-13).
Худо ба мо имконият медиҳад, ки ҳамаи инро бо Ӯ абадӣ лаззат барем, агар мо бо тавба аз гуноҳҳоямон ба Ӯ наздик шавем ва бахшишеро, ки Ӯ пешниҳод мекунад, қабул кунем. Бо табобати Ӯ, хуни Худованд Исои Масеҳ, ки солҳои зиёд пеш дар салиби Ҷолҷото рехта шуд, гуноҳҳои мо шуста мешаванд ва мо ба пуррагии шодӣ дар ҳузури Ӯ дохил мешавем, шодие, ки аз тасаввуроти ваҳшиёнатарини мо болотар аст ва абадӣ хоҳад буд.
Худоро кӣ офаридааст? Ҳеҷ кас! Ӯ, Тарроҳи Мастер, ҳама чизро офаридааст ва ҳама чизро хуб анҷом додааст. Худо моро офаридааст, моро дӯст медорад ва мехоҳад, ки мо бо Ӯ дар муоширати хушбахтона абадӣ бошем. Лутфан, як лаҳза вақт ҷудо кунед, то ин ду корро анҷом диҳед:
Пешниҳоди меҳрубононаи Ӯро ҳоло қабул кунед, агар шумо то ҳол ин корро накарда бошед!
- Ӯро барои бузургӣ ва некии Ӯ ва барои наҷоти аҷибе, ки ба шумо додааст, шукр гӯед, ки шумо ҳоло аз он лаззат мебаред ва то абад лаззат хоҳед бурд!
Вақте ки Худо аз бутта бо Мусо сухан мегуфт, Ӯ аз он оғоз кард ва ба он баргашт, ки Ӯ Худои Иброҳим, Худои Исҳоқ ва Худои Яъқуб аст (Хуруҷ 3:6,15). Ӯ номро дар робита бо одамон гирифт, ки бояд ёдгории доимии Ӯ бошад. Ӯ номи дигаре дорад, ки танҳо чунин тарҷума мешавад: «Номаълум».
«МАН ҲАСТАМ, КИ ҲАСТАМ» (Хуруҷ 3:14 KJV) на он қадар ошкор мекунад, балки пардаеро, ки дар пеши Ӯ овезон аст, эълон мекунад, вақте ки инсон кӯшиш мекунад, ки Қодири Мутлақро ба камол расонад (Айюб 11:7). Ӯ дар нури дастнорас сокин аст, «ки ҳеҷ кас Ӯро надидааст ва дида наметавонад» (1 Тимотиюс 6:16). Ӯ ҳамеша ҳузур дорад: Он ки ҳаст – ки ба ҳама чизи дигар воқеият ва маъно мебахшад. —Ф. В. Грант (мутобиқшуда)
