Чаро санаи дақиқ нест?
Мо бояд ҳамеша эҳтиёткор бошем, ки чаро Худо кореро намекунад. Азбаски Ӯ Худост, Ӯ барои корҳои худ ба мо ҷавобгар нест. Ӯ Кулолгари мутлақ аст; мо танҳо гил ҳастем. Аммо вақте ки мо Каломи Ӯро меомӯзем, Ӯ ба мо роҳҳои аҷоиби Худро меомӯзонад.
Тафсилоти таваллуди хоксоронаи Масеҳ дар Луқо 2 ба мо гуфта шудааст. Матто 2 ба ин илова мекунад, ки чӣ тавр мардони хирадманд баъдтар аз Шарқ омаданд, то ин кӯдаки Подшоҳи Яҳудиёнро ибодат кунанд ва ба Ӯ тӯҳфаҳое биёранд, ки сазовори шаъну шарафи шоҳонаи Ӯ бошанд. Марқӯс, ки Исоро ҳамчун Хизматгори комили Худо муаррифӣ мекунад, таваллуди Ӯро зикр намекунад, зеро чунин тафсилот барои хизматгор муҳим нест! Юҳанно, ки Ӯро ҳамчун Писари Худо, ки ба ин ҷаҳон омадааст, муаррифӣ мекунад, ба мо дар бораи кай омадани Ӯ ҳеҷ тафсилоте намедиҳад. Ӯ қаноатманд аст, ки ба мо бигӯяд, ки «Калом ҷисм шуд ва дар миёни мо сокин шуд» (Юҳанно 1:14). Юҳанно ҳамчунин қайд мекунад, ки Ӯ аз аввал рад карда шуд.
Таваллуди Масеҳ, гарчанде ки барои омадани Ӯ ба ҷаҳон ҳамчун Инсони ҳақиқӣ комилан муҳим буд, худ аз худ ҳеҷ касро наҷот дода наметавонист. Аз ин рӯ, Худо ба мо санаҳо ё тафсилот намедиҳад. Ин он чизе нест, ки Ӯ мехоҳад мо ҷашн гирем.
Аммо, дар ҳар як Инҷил, Худо ба мо ҳисоботи муфассал дар бораи салибии Худованд Исо ва рӯйдодҳое, ки ба он оварда расониданд, инчунин дар бораи Эҳёи пас аз онро медиҳад. Дар ин ҷо Ӯ ба мо санаҳо медиҳад: салиб дар баҳор дар мавсими Иди Фисҳ (санаи дақиқ аз рӯи фазаҳои моҳ муайян карда мешавад) ва Эҳё субҳи барвақти рӯзи аввали ҳафтаи оянда сурат гирифт.
Илова бар ин, Худованд Исо Таоми Худовандро таъсис дод ва аз мо хоҳиш кард, ки Ӯро дар шикастани нон ба ёд орем. Шогирдони аввалия ин корро ҳар рӯз мекарданд, ва то Аъмол 20 масеҳиён ин корро рӯзи аввали ҳафта, рӯзи эҳёи Худованд мекарданд. Мутаассифона, имрӯз бисёре аз масеҳиён ба ин зиёфати ёдгорӣ, ки ба дили Худованд хеле азиз аст, кам аҳамият медиҳанд.
Таърих ба мо нишон медиҳад, ки Мавлуди Исо пас аз он ки императори Рум Константин масеҳиятро қонунӣ кард ва онро аз динҳои бутпарастӣ афзал донист, муҳим шуд. Оммаи мардум ба масеҳият гаравиданд, аммо дар баъзеҳо табдили онҳо ба Масеҳ воқеӣ набуд. Барои қонеъ кардани онҳо, калисои эътирофкунанда ба зудӣ ба «масеҳӣ кардани» бисёре аз идҳои бутпарастӣ шурӯъ кард ва онҳоро ба ифтихори Масеҳ ва «муқаддасон» номгузорӣ кард. Дар байни ин идҳо Сатурналия буд, иди пас аз инқилоби зимистона ҷашн гирифта мешуд, вақте ки рӯзҳо боз дарозтар мешуданд, ки ин нишон медиҳад, ки нур бори дигар бар торикӣ пирӯз шудааст. Ин ид ба ифтихори Масеҳ, Нури ҳақиқии ҷаҳон, ки марг ва қувваҳои торикиро мағлуб кардааст, Мавлуди Исо номида шуд. Ҳеҷ чиз дар Китоби Муқаддас нишон намедиҳад, ки Масеҳ дар замони инқилоби зимистона таваллуд шудааст. Баръакс, Ӯ вақте таваллуд шудааст, ки Марям, дар марҳилаҳои охири ҳомиладорӣ, ҳанӯз қодир ба сафар буд, ва вақте ки чӯпонон рамаҳои худро дар саҳроҳои атрофи Байт-Лаҳм мечаронданд.
Дар Навиштаҳо ҳеҷ нишонае нест, ки 25 декабр рӯзи таваллуди Масеҳ буд. Вақте ки масеҳиён барои «баргардонидани Масеҳ ба Мавлуди Исо» маърака мекунанд, мо бояд дар хотир дорем, ки инсон Масеҳро ба Мавлуди Исо аз аввал гузоштааст ва ин корро асосан бо сабабҳои инсонӣ кардааст.
