САВОЛ: Чаро писарони Самуил вақте ки ислоҳро қабул накарданд, нобуд нашуданд, дар ҳоле ки писарони Эли ислоҳро қабул накарданд ва нобуд шуданд?
ҶАВОБ:
Касе ки борҳо сарзаниш карда мешавад ва гарданашро сахт мекунад, ногаҳон нобуд мешавад, ва он ҳам бе илоҷ (Масалҳо 29:1).
Писарони Эли намунаи хуби ҳақиқати ин оят мебошанд. Дар 1 Самуил 2:25 ба мо ба таври возеҳ гуфта шудааст, ки онҳо ба овози падари худ гӯш надоданд. Гуноҳи онҳо «дар назди Худованд хеле бузург буд, зеро мардум қурбонии Худовандро» аз тариқи он чизе ки ин коҳинон мекарданд, нафрат доштанд. Малокӣ баъдтар даҳшатнокии коҳинонро, ки аз роҳ дур мешуданд, нишон дод, ки боиси пешпо хӯрдани бисёриҳо дар қонун мегардад, дар ҳоле ки онҳо бояд паёмбарони Худованд барои таълим додани Қонун мебуданд (Малокӣ 2:7-9).
Худо ба мо дар бораи ҳеҷ гуна кӯшиши ислоҳ кардани писарони Самуил намегӯяд. Ӯ ба таври возеҳ мегӯяд, ки онҳо ба роҳҳои падари худ роҳ намерафтанд ва баъд аз фоидаи ноҳақ рӯй гардонданд, ришва гирифтанд ва адолатро таҳриф карданд. Рафтори онҳо сабабе буд, ки пирони Исроил барои талаб кардани подшоҳ доданд, аммо Самуил баъдтар нишон медиҳад, ки сабаби аслии онҳо мавқеи таҳдидомези подшоҳи Аммон буд (1 Самуил 12:12). Бешубҳа, он чизе ки писарони Самуил карданд, комилан нодуруст буд, аммо онҳо танҳо доварон дар нӯги ҷанубии замин буданд – на коҳинон дар маъбади Худо дар Шило.
Гуноҳи писарони Эли солҳои зиёд беназорат идома ёфт, пеш аз он ки Худо дар доварӣ амал кард. Рафтори писарони Самуил низ доварӣ овард (гарчанде ки дар бораи доварӣ бар онҳо шахсан чизе гуфта нашудааст), зеро Худо ба Исроил тавассути пайғамбар Ҳушаъ гуфт:
Ман ба шумо подшоҳе дар хашми худ додам, ва ӯро дар ғазаби худ гирифтам (Ҳушаъ 13:11).
Худо Довари одилона аст. Ӯ ҳам аъмол ва ҳам ниятҳои моро медонад ва ҳамеша он чиро, ки дуруст аст, мекунад.
