Орзуи подшоҳе мисли миллатҳо
Чӣ рӯзи ғамангезе дар Исроил фаро расида буд, вақте ки онҳо бо ин дархост ба назди пайғамбар Самуил омаданд. Зоҳиран онҳо аз бадгузаронии писарони Самуил шикоят карданд, аммо вақте ки пайғамбар бо ғамгинӣ ин дархостро ба Худо гуфт, Ӯ ба Самуил гуфт, ки мушкилии аслӣ дар куҷост – он дар дилҳои онҳо буд. Онҳо ҳукмронии Худоро дилгиркунанда ҳис мекарданд, чунон ки Ӯ ба Самуил гуфт,
«онҳо туро рад накардаанд, балки Маро рад кардаанд, то ки Ман бар онҳо ҳукмронӣ накунам», 1 Самуил 8:5-7.
Агар онҳо танҳо подшоҳе мисли Мусо мехостанд («ва ӯ дар Ешурун подшоҳ буд»), бешубҳа Худо аз ин хушнуд мешуд
аммо не – «мисли ҳамаи миллатҳо» он чизе буд, ки онҳо мехостанд. Дертар мо мехонем
«Ман ба ту подшоҳе дар хашми Худ додам, ва ӯро дар ғазаби Худ гирифтам», Ҳушаъ 13:11.
Вақте ки Самуил, мувофиқи дастури Худо, хусусиятҳои подшоҳеро, ки онҳо мехостанд, ба онҳо нақл кард, ӯ бо тантана хислати мардеро, ки бар онҳо ҳукмронӣ мекард, тасвир кард.
Худпарастӣ хислати аз ҳама равшани ӯ хоҳад буд. «Ӯ мегирад» шаш маротиба дар оятҳои 11-17 такрор шудааст – ва он чизе ки ӯ гирифт, барои худаш буд. Воқеан, ӯ мисли подшоҳони миллатҳо хоҳад буд, ки бештар ба ғорат кардани баракатҳое, ки Худо ба онҳо ато карда буд, майл дорад ва ба онҳо илова мекунад. Мо набояд таърихи Шоулро дур хонем, пеш аз он ки бифаҳмем, ки ӯ ҳам ба беитоатӣ ва ҳам ба худсаронагӣ гунаҳкор буд. Агар инсони гунаҳкор ба овози Худо беитоатӣ кунад, чӣ кори дигаре мекунад, ба ҷуз амал кардан мувофиқи иродаи худ?
Огоҳӣ барои имрӯз
Оё дар ин ҳама барои мо имрӯз садои огоҳкунандае нест, вақте ки ба назар мерасад, ки хоҳиши афзояндаи «мисли ҳамаи миллатҳо» будан вуҷуд дорад, хоҳ сиёсӣ, хоҳ динӣ, хоҳ ба таври дигар? Ҳамон тавре ки Исроил фаромӯш карда буд, ки онҳо аз дигар миллатҳо ҳамчун халқи Худо ҷудо карда шуда буданд, оё мо низ метавонем дар рӯзҳои худ ҷои беназиреро, ки Худо моро дар зери Ҳукмронӣ ва Сарварии Худованди мо Исои Масеҳ овардааст, фаромӯш кунем? Он чизе ки Исроилро фарқ мекард, нур ва донише буд, ки онҳо дар бораи Худои ягонаи ҳақиқӣ доштанд; ҳамин тавр мо имрӯз боз ҳам бештар баракат ёфтаем! Пас чаро мо бояд хоҳиши мисли онҳое бошем, ки дониши ҳақиқии Худо надоранд? Онҳо инчунин қадршиносии ҷамъомадро ҳамчун зарфе, ки аз ҷониби Рӯҳи Муқаддаси Худо идора мешавад, надоранд. Балки биёед, мо шукргузор бошем, ки аз бисёр унсурҳое, ки дар Каломи Худо ҳеҷ гуна қудрат надоранд, наҷот ёфтаем.
Аз ҳикмати дунявӣ ва тахминҳо худдорӣ кардан
Ҳатто ибораҳое истифода мешаванд, ки баъзан аз «суханоне… ки Рӯҳи Муқаддас таълим медиҳад», 1 Қӯринтиён 2:13, хеле дуранд. Воқеан, омӯзиши дақиқи ин боб моро аз кӯшиши тақлид ба мардони донои ин ҷаҳон озод мекунад.
Онҳое, ки кӯшиш мекунанд, ки чунин чизҳоро ба таълимоти илоҳӣ ворид кунанд, танҳо он далелро ошкор мекунанд, ки онҳо бо назарияҳои инсонӣ бештар аз Каломи Худо ошно ҳастанд. Шубҳаҳо дар бораи офариниши аслӣ баъзан дар муқобили Навиштаҳои Муқаддас баён мешаванд. Оё мо мехоҳем Худои ягонаи ҳақиқӣ ё Писари Ӯ, Худованди мо Исои Масеҳро бидонем? Ҳамаи тахминҳои гипотетикӣ дар бораи офариниш ва ғайра, аз ҷониби онҳое, ки ба сабти Худои Худамон додашуда бовар доранд, фавран рад карда мешаванд. Як ояти Навиштаҳо аз байни бисёр назарияҳои беасос барои ҳар касе, ки ба Каломи Худо итоат мекунад, инҳоро барҳам медиҳад.
«зеро дар шаш рӯз Худованд осмонҳо ва заминро офарид», Хуруҷ 20:11.
Хоҳ аз ҷаҳони динӣ ё аз ҷаҳони «ба истилоҳ» илмӣ, ҳикмат моро огоҳ мекунад, ки аз тахминҳое, ки аз ақли онҳое, ки мисли Шоул, аз як тараф бо беитоатӣ ва аз тарафи дигар бо худсаронагӣ нишон дода шудаанд, худдорӣ кунем.
«Он чиро, ки дорӣ, маҳкам нигоҳ дор, то ҳеҷ кас тоҷи туро нагирад», Ваҳй 3:11
