Чаро ман медонам, ки ба осмон меравам
Ман медонам, ки ба осмон меравам, зеро Каломи Худо, Китоби Муқаддас мегӯяд…
…ки ман гуноҳкори гумроҳ будам, ки ба наҷот ниёз доштам: «Зеро ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳруманд» (Румиён 3:23). Он ҳамчунин мегӯяд, ки мо «бе Масеҳ… бе умед ва бе Худо дар ҷаҳон будем» (Эфсӯсиён 2:12).
…ки Худо маро дӯст медорад ва ин муҳаббатро дар тӯҳфаи Писари Худ баён кардааст: «Зеро Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, талаф нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад» (Юҳанно 3:16).
…ки Масеҳ ихтиёран барои гуноҳҳои ман азоб кашид, то маро ба Худо биёрад: «Зеро Масеҳ низ як бор барои гуноҳҳо азоб кашид, одилон барои беадолатон, то моро ба Худо биёрад» (1 Петрус 3:18).
…ки имон ба Масеҳ ба ман ҳаёти ҷовидонӣ медиҳад: «Касе ки ба Писар имон дорад, ҳаёти ҷовидонӣ дорад; ва касе ки ба Писар имон надорад, ҳаётро нахоҳад дид, балки хашми Худо бар ӯ боқӣ мемонад» (Юҳанно 3:36).
…ки вақте ман мемирам, Масеҳ маро бо Худ мебарад: «Ман меравам, то барои шумо ҷой тайёр кунам… Ман боз меоям ва шуморо ба назди Худ қабул мекунам; то ки дар куҷое ки Ман ҳастам, шумо низ дар он ҷо бошед» (Юҳанно 14:2-3). Исо ҳамчунин ба марди мурда гуфт: «Имрӯз ту бо Ман дар Биҳишт хоҳӣ буд» (Луқо 23:43).
…ки Худо барои ман меросеро дар осмон нигоҳ доштааст: «Худо… моро ба меросе, ки фанонопазир ва беайб аст ва пажмурда намешавад, дар осмон барои шумо нигоҳ доштааст» (1 Петрус 1:3-4).
Барои ҳамин ман медонам, ки ба осмон меравам. Шумо низ метавонед бо қабул кардани Исои Масеҳ ҳамчун Наҷотдиҳандаи шахсии худ инро бидонед. Оё шумо имрӯз ин корро намекунед?
«Ин чизҳоро ба шумо, ки ба исми Писари Худо имон доред, навиштам, то бидонед, ки ҳаёти ҷовидонӣ доред» (1 Юҳанно 5:13).
