Савол ва Ҷавоб
САВОЛ: Азбаски Исо бар Шайтон дар салиб ғолиб омад (Қӯлассиён 2:14-15), чӣ тавр Шайтон ҳар рӯз ин қадар фаъол аст, ки ҳаёти одамонро вайрон мекунад?
ҶАВОБ: «Оҳ, чӣ қадар бузург аст сарвати ҳикмат ва дониши Худо! Довариҳои Ӯ чӣ қадар нофаҳмо ва роҳҳои Ӯ чӣ қадар нопайдоянд!» (Румиён 11:33 NKJV).
Худо фаъол ва дар кор аст – соҳибихтиёр ва қудратманд. Мо кистем, ки чӣ тавр Ӯ кори Худро идора мекунад, савол диҳем? «Аммо дар ҳақиқат, эй одам, ту кистӣ, ки ба Худо ҷавоб диҳӣ?» (Румиён 9:20).
Бо сабри зиёд, Худо то ҳол Шайтон, ин мавҷуди шарирро таҳаммул мекунад, «то ки Ӯ сарвати ҷалоли Худро бар зарфҳои раҳмат, ки Ӯ пешакӣ барои ҷалол омода карда буд, ошкор созад» (Румиён 9:22-23).
Шайтон медонад, ки ӯ дар салиби Ҷолҷота шикаст хӯрдааст ва сарнавишти ӯ муайян аст. Аммо ӯ то ҳадди имкон мубориза мебарад. Дар оянда дастрасии ӯ ба Худо ҳамчун айбдоркунандаи бародарон хотима хоҳад ёфт. Ӯ ба замин ва баҳр маҳдуд хоҳад шуд, ки хашми бузург дорад, зеро медонад, ки вақти кӯтоҳе дорад (Ваҳй 12:7-12). Чанд сол пас, дар охири давраи мусибат, қадами навбатӣ дар таназзули оммавии ӯ меояд. Ваҳй 20:1-4 ба мо мегӯяд, ки як фаришта ӯро дастгир карда, бо занҷири бузург мебандад ва ба чоҳи бетаг мепартояд ва дар он ҷо 1000 сол маҳдуд мекунад, то ӯро аз фиреб додани халқҳо дар ин муддат боздорад.
Ҳарчанд ӯ мехоҳад, ки одамон чунин фикр кунанд, Шайтон махлуқи мустақил нест. Ӯ баландтарин мавҷуди фариштагӣ буд, аммо ӯ исён кард ва афтод. Худо бо ӯ бо адолати мутлақ муносибат мекунад. Азбаски исёни ӯ оммавӣ буд, шармандагии ӯ низ бояд оммавӣ бошад. Азбаски ӯ як лашкари бузурги фариштагон ва сипас миллиардҳо одамонро гумроҳ кард, ҳам мавҷудоти фариштагӣ ва ҳам инсонӣ бояд шоҳиди адолати комили муносибати Худо бо ӯ бошанд. Танҳо нест кардани Шайтон ба Худо ҷалолеро, ки ба Ӯ тааллуқ дорад, намеовард.
Дар замонҳои Аҳди Ҷадид, вақте ки генерали Румӣ бар душман пирӯзии қатъӣ ба даст меовард, сарварони душман бо занҷир ба Рум оварда мешуданд ва дар охири раҳпаймоии пирӯзии ғолиб дар шаҳр намоиш дода мешуданд. Дар охир, вақте ки ҳама шикасти онҳоро диданд, онҳо ба қатл расонида мешуданд. Ба ҳамин монанд, Худо пирӯзии Масеҳро бар Шайтон ошкоро маълум ва ҷашн хоҳад гирифт. Мо аксар вақт мепурсем: «Чаро ин ҳанӯз рӯй надодааст? Чаро Худо зудтар амал намекунад?» Ҳисоби вақти Худо бо ҳисоби мо яксон нест. Барои Ӯ, 1000 сол мисли як рӯз ва як рӯз мисли 1000 сол аст (2 Петрус 3:8). Ва ҳама роҳҳои Ӯ дурустанд – мо кистем, ки онҳоро зери суол барем!
Худо инсонро дар тӯли замон бо роҳҳои гуногун озмудааст. Як озмоиши бузург ҳанӯз дар пеш аст. Инсон дӯст медорад, ки гуноҳи худро ба шайтон бор кунад ва гӯяд: «Шайтон маро маҷбур кард, ки ин корро кунам». Инсон инчунин дӯст медорад, ки гуноҳи худро ба дигар омилҳои берун аз худ – муҳити зист, беадолатии атрофи ӯ ва ғайра бор кунад. Дар давраи Ҳазорсола Шайтон 1000 сол баста хоҳад шуд, ки комилан қудрати фиреб додан ё васваса кардани инсонро надорад. Исо бо адолати мутлақ ҳукмронӣ хоҳад кард. Биёбон мисли садбарг шукуфта хоҳад шуд, аз ин рӯ замин ҳосилхез хоҳад буд ва муҳити зист комилан тоза хоҳад шуд. Агар инсон гуноҳ кунад, ӯ касе ва чизе берун аз худашро барои айбдор кардан нахоҳад дошт.
Пас аз 1000 соли ин «биҳишт дар рӯи замин» Шайтон барои «муддати кӯтоҳе» озод хоҳад шуд. Ӯ то ҳол ҳамон душмани шарири Худо ва Худованд Исо аст. Ӯ барои фиреб додани халқҳои ҷаҳон берун хоҳад рафт ва онҳоро барои ҷанг бар зидди муқаддасон ва шаҳри маҳбуб ҷамъ хоҳад кард. Шумораи бешумор «мисли реги баҳр», бидуни шукргузорӣ барои солҳои зиёди баракатҳои бузург дар зери ҳукмронии некхоҳонаи Масеҳ, пайравӣ аз Шайтонро интихоб хоҳанд кард. Ҳамин тавр, шарорати табобатнашавандаи дили инсон пурра нишон дода хоҳад шуд. Худо аз осмон оташ мефиристад, то ин лашкари бузургро фурӯ барад ва Шайтон ба кӯли оташ партофта хоҳад шуд, ки дар он ҷо то абад азоб хоҳад кашид (Ваҳй 20:7-10). Дар ин суханони кӯтоҳ Худо ба мо хабар медиҳад, ки Ӯ комилан бар ҳама корҳо назорат дорад ва Ӯ нақшаи комили Худро дорад ва онро дар вақташ иҷро хоҳад кард. Ҳама чиз ҷалоли Ӯро инъикос хоҳад кард.
Волидони аввалини мо дар Боғи Адан ба ҷои Худо пайравӣ аз Шайтонро интихоб карданд. Каломи Худо ба мо ошкоро мегӯяд: «Музди гуноҳ марг аст» (Румиён 6:23).
Инсон танҳо худро барои доварии дар пеш истодааш айбдор карда метавонад, зеро Худо то ҳол наҷоти Худро ба ҳар касе, ки онро қабул мекунад, ройгон пешниҳод мекунад.
Ҷавоб аз ҷониби Евгений П. Веддер, хурдӣ.
