«Инак, Барраи Худо, ки гуноҳи ҷаҳонро мебардорад». Юҳанно 1:29 NIV «Исои Масеҳ... ки моро дӯст дошт ва моро аз гуноҳҳоямон бо хуни Худ озод кард». Ваҳй 1:5
Бисёр вақт дар ҳаётам ман ҳайрон будам, ки чаро хуни Масеҳ ин қадар муҳим аст. Сурудҳои қадимӣ аксар вақт дар бораи он сухан меронанд ва илоҳиётшиносон бар ин назаранд, ки хуни Ӯ санги асосии имони масеҳӣ аст. Ман ба наздикӣ як муқоисаеро шунидам, ки ба ман дар фаҳмидани сабаб кӯмак кард.
Дар Зеландияи Нав, гӯсфандон дар деҳоти сабз паҳн шудаанд ва чӯпонон то ҳол рамаҳоро мисли садҳо сол пеш нигоҳубин мекунанд. Баъзан дар мавсими баррапарварӣ гӯсфанд ҳангоми таваллуд мемирад, аммо барра зинда мемонад. Бе нигоҳубин ва ғизои модар, барраи навзод зуд мемирад. Ҳолатҳое низ ҳастанд, ки модар барраи мурда таваллуд мекунад.
Барои пешгирӣ аз марги барраи нав, чӯпонон кӯшиш карданд, ки онро ба модар-гӯсфанде диҳанд, ки барраи мурда таваллуд карда буд. Ба ҳайрати онҳо, модар барраро дур мекард. Аз бӯи ношинос, гӯсфанд ба барра иҷозат намедод, ки шир бихӯрад ва бе ғизо ва муҳофизат, он мемурд. Онҳо кӯшишро идома доданд, то он даме ки як чӯпон фикр кард, ки хуни барраи навзоди мурдаро гирифта, ба бадани барраи зинда молад. Вақте ки барраи хунолуд ба модари барраи мурда оварда шуд, вай бӯи фарзанди худро шинохт, ба барра иҷозат дод, ки ғизо бихӯрад ва онро ҳамчун фарзанди худ қабул кард.
Ин маҳз ҳамон чизест, ки хуни Исо барои мо мекунад. Вақте ки мо тӯҳфаи файзбахши наҷотро аз Худо қабул мекунем, мо бо хуни Масеҳ пӯшонида мешавем. Он гоҳ Худо моро ҳамчун фарзандони Худ мешиносад, зеро Ӯ хуни Писари Худро ҳамчун қурбонии пок ва одилона — барои мо — мешиносад. Ин аст, ки чӣ тавр мо аз марг бо хуни барра наҷот меёбем.
Ҳоло ман медонам, ки чаро ба хуни Масеҳ барои пок кардани гуноҳҳоям ниёз дорам. Шумо чӣ?
