Тарсончак ё шуҷоъ?
Ду нафар аз бузургтарин президентҳои Амрико, Ҷон Адамс ва Томас Ҷефферсон, аксар вақт номаҳо мубодила мекарданд. Дар яке аз онҳо, ки соли 1816 навишта шуда буд, вақте ки онҳо мутаносибан 81 ва 73-сола буданд, Адамс навишт, ки давлатмарди бритониёӣ, Болингброк, гуфта буд, ки «фалсафаи ӯ барои дастгирии ӯ дар соатҳои охирини ҳаёташ кофӣ набуд». Ӯ илова кард, ки файласуфи фаронсавӣ, Д'Аламбер, дар бистари маргаш гуфта буд: «Хушбахтанд онҳое, ки шуҷоат доранд, аммо ман надорам». Адамс ҳаёти файласуфи дигари фаронсавӣ дар ҳамон давраро чунин ҷамъбаст кард: «Волтер дар маргаш мисли бузургтарин тарсончак рафтор кард, чунон ки дар тӯли умраш мисли донотарин аблаҳ рафтор карда буд».
Адамс сипас андешаҳои худро дар бораи марг ва ҳаёти пас аз марг ба Ҷефферсон навишт, дар муқоиса бо андешаҳои ин се мард, ки мувофиқи «фалсафаи холӣ ва фиребанда» зиндагӣ карда буданд, ки онҳоро дар соатҳои охирини ҳаёташон тарсончак гузошта буд. Онҳо ба таълимоти одамон ба ҷои Масеҳ эътимод карда буданд. Онҳо мувофиқи «принсипҳои асосии ин ҷаҳон» ва на мувофиқи Масеҳ зиндагӣ карда буданд (Қӯлассиён 2:8). Сипас соати марг фаро расид, вақти озмоиши ҳама фалсафаҳои ҳаёт, ва онҳо медонистанд, ки бе умед ҳастанд.
Вақте ки марг ба сари мо меояд, оё мо мисли Болингброк, Д'Аламбер ва Волтер хоҳем буд – тарсончакҳои тарсу ҳарос бо фалсафаи ҳаёт, ки моро дар марг ноумед кардааст? Ё мо мисли Ҳавворӣ Павлус пирӯз хоҳем шуд, ки навишт: «Марг дар пирӯзӣ фурӯ бурда шуд… Шукр Худоро! Ӯ ба мо пирӯзиро тавассути Худованди мо Исои Масеҳ медиҳад» (1 Қӯринтиён 15:54,57)? Кӯмак барои тасмимгирӣ мехоҳед? Мо метавонем ба шумо нишон диҳем, ки чӣ тавр.
«Эҳтиёт бошед, ки касе шуморо бо фалсафаи холӣ ва фиребанда, ки ба анъанаи инсонӣ ва принсипҳои асосии ин ҷаҳон такя мекунад, на ба Масеҳ, асир нагирад» (Қӯлассиён 2:8 NIV).
