«Кист дар миёни шумо доно ва бофаҳм? Бигзор ӯ аъмоли худро дар фурӯтании ҳикмат аз рафтори нек нишон диҳад… Аммо ҳикмати аз боло аввал пок аст, баъд осоишта, мулоим, мувофиқ, пур аз раҳмат ва меваҳои нек, бешубҳа, бериё» (Яъқуб 3:13, 17) «Осмон хонаи мост» мо дар яке аз сурудҳои худ месароем. Агар ин тавр бошад, ин бояд дар ҳаёти мо дида шавад. Аз ин рӯ, Яъқуб ба хонандагони худ ҳикмати аз болоро пешниҳод мекунад. Мо дар ин номаи аҷиб меомӯзем, ки чӣ тавр ин ду ҷаҳон, яке аз боло ва дигаре аз поён, муқобили якдигар гузошта шудаанд. Мушкилот ин аст: мо дар ҳаёти ҳаррӯзаи худ кадом ҷаҳонро тарғиб мекунем? Биёед ҳафт нуктаро дар робита ба ин порча якҷоя омӯзем.
Мактаби Худо
Нуктаи аввали ман ин аст: ҳамчун имондорон мо дар мактаби Худо ҳастем. Оё мо дар мактаби Худо буданро дӯст медорем? Мо дар Яъқуб 1:2 мехонем,
«Эй бародаронам, ҳар гоҳ ки ба озмоишҳои гуногун дучор шавед, онро шодии комил ҳисоб кунед».
Оё мо бояд хурсанд бошем, вақте ки душвориҳо, озмоишҳо ва ранҷу азобҳо ба сари мо меоянд? Бале, онҳо низ воситаҳои таълими мо ҳастанд, вақте ки мо аз мактаби Худо мегузарем. Аз ин рӯ, тааҷҷубовар нест, ки баъзеҳо мегӯянд: «Ман дар мактаби Худо буданро дӯст намедорам, зеро озмоишҳое, ки ин дар бар мегирад». Албатта, ин аз он вобаста аст, ки мо ба он чӣ гуна менигарем. Дар мактаби Худо таълим гирифта, мо бояд фаҳмем, ки Худо барои таълими мо усулҳои гуногунро истифода хоҳад кард, ки озмоишҳо метавонанд танҳо яке аз онҳо бошанд. Ояти аҷибе ҳаст, ки ин фикрро дастгирӣ мекунад:
«Аммо мо медонем, ки ҳама чиз барои некӣ ба онҳое, ки Худоро дӯст медоранд, якҷоя кор мекунад» ё ба таври озод ибораро тафсир карда, «Мо медонем, ки Худо ҳама чизро барои некии онҳое, ки Ӯро дӯст медоранд, якҷоя кор мекунад» (Румиён 8:28).
Вақте ки мо мактаби Худоро баррасӣ мекунем, идея ин аст, ки ҳадафе дар назар аст ва мактаб воситаест, ки тавассути он мо ба он ҳадаф мерасем. Ин дар бар мегирад:
- таълим ё дастур, барои кӯмак ба донишҷӯ дар пешрафт,
- интизом, то донишҷӯро ба мувофиқат ҷалб кунад ва
- мукофотҳо, барои кори хуб иҷрошуда.
Ҳамаи инҳо якҷоя барои тавлиди донишҷӯи (шогирди) мутавозин, баркамол ва аз ҷиҳати рӯҳонӣ доно, ки дар ҳама принсипҳои мактаби Худо таълим гирифтааст ва барои амалӣ кардани он чизе, ки иртибот дода шудааст, омода аст, истифода мешаванд.
Тавре ки Яъқуб ифода мекунад: Мактаби Худо барои дӯстдорони Худост. Ин метавонад аҷиб садо диҳад, хусусан агар мо хоҳем, ки роҳи худро пеш гирем, аммо мо ҳанӯз дар мактаби Худо ҳастем ва Худо бо мо мувофиқи он муносибат хоҳад кард. Дар ёд доред, ки мо дар Забур 32 дар бораи лаҷом ва ҷилд чӣ хондем? Он дар бораи интизом ҳамчун як қисми мактаби Худо сухан меронад. Ман шуморо ташвиқ мекунам, ки забурҳои ҳикматро омӯзед, ки Забур 32 аввалин аст. Дар мактаби Худо мо аз синфи якум оғоз мекунем ва пеш меравем. Мо ҳама бо ин принсип ошно ҳастем. Мо аз синфи шашум оғоз намекунем. Ба ҳамин монанд, Забур 32 масъалаҳои асосиро, ба монанди бахшидани гуноҳҳои моро муқаррар мекунад. Чунин ба назар мерасад, ки мо ба мактаби Худо дар лаҳзаи наҷот ёфтан дохил мешавем.
Ман мехоҳам як нуктаи дигарро дар робита ба ин мавзӯъ мубодила кунам. Дар Ишаъё 55:8-9 мехонем,
«Зеро фикрҳои Ман фикрҳои шумо нест, ва роҳҳои Ман роҳҳои шумо нест, мегӯяд Худованд. Зеро чунон ки осмон аз замин баландтар аст, ҳамон тавр роҳҳои Ман аз роҳҳои шумо ва фикрҳои Ман аз фикрҳои шумо баландтар аст».
Вақте ки мо дар бораи мактаби Худо сухан меронем, мо на танҳо бояд чизҳои муайянро омӯзем, балки бояд чизҳои дигарро «фаромӯш» кунем, зеро мо ба ин мактаб бо ақли худ ба роҳҳои худ ворид шудем. Аз ин рӯ, Худо дар бораи фикрҳои худ ҳамчун баландтар аз фикрҳои мо ва роҳҳои худ ҳамчун фарқкунанда аз роҳҳои мо сухан меронад. Ин аст он чизе ки мо дар мактаби Худо мефаҳмем.
Мактаби Худо инчунин интизомро дар назар дорад, ҳатто барои дӯстдорони Худо. Шояд мо ин калимаро чандон дӯст намедорем, зеро дар ақли мо он маъноҳои манфӣ дорад. Аммо дар асл, интизом мусбат аст. Он барои ҷалби мост. Дар баъзе забонҳо, ба монанди Голландӣ ва Олмонӣ, мо барои интизом калимае дорем ва решаи он ба ин фикри асосӣ ишора мекунад: ҷалб кардан. Интизом дар асл ҷалб шудан аст: ба Падари нурҳо ҷалб шудан, ба Худованди ҷалол ҷалб шудан, ба ҳикмати аз боло ҷалб шудан, тавассути Рӯҳи Муқаддас, ки назорат мекунад, ҷалб шудан (Яъқуб 4). Ин принсипи интизоми Худост. Ҳоло агар мо роҳҳои худро пеш гирем, Худо баъзан маҷбур мешавад, ки бо мо ба таври сахт муносибат кунад, то монеаҳо ва садҳоро бартараф кунад. Ӯ бояд моро боздорад, баъзан моро маҷбур кунад, гарчанде ки Ӯ ин корро дӯст намедорад. Худо мувофиқи принсипи ҷалб амал мекунад, аммо баъзан Ӯ бояд моро дар муносибатҳои ҳукуматии худ ислоҳ кунад ё ҷазо диҳад (Ғалотиён 6).
Дар мактаби Худо танҳо як нафар буд (Ишаъё 50 дар бораи Ӯ ҳамчун шогирд сухан меронад), ки ҳеҷ гоҳ ба ислоҳ ниёз надошт. Ӯ дар мактаби Худо Писари ҳақиқӣ буд. Ӯ донишҷӯи ҳақиқӣ, шогирди ҳақиқӣ буд, аммо ҳеҷ гоҳ ба интизом ниёз надошт, бар хилофи шумо ва ман, ки ба ислоҳ ниёз дорем, ва ман ин калимаи интизомро ба маънои васеъ истифода мебарам. Аз як тараф ин нишон медиҳад, ки мо шогирдем, ки мо пайравони Худованд Исо ҳастем, ки мо ба як Шахси Илоҳӣ ҷалб шудаем. Аз тарафи дигар, он фикри ислоҳро дар назар дорад, вақте ки лозим аст. Дар Ибриён 12 мо мебинем, ки Ӯ онҳоеро, ки дӯст медорад, ҷазо медиҳад ё интизом медиҳад. Интизом аз ҷониби касе, ки моро дӯст медорад, амалӣ хоҳад шуд. Ин ҳам як қисми мактаби Худост.
Ҳикмат ва шогирдӣ дар мактаби Худо
Нуктаи дуюм «ҳикмат» аст. Дар Аюб 28, Аюб дар бораи ҳикмати Худо сухан меронад, ки онро омӯхтан мумкин аст. Ӯ хулоса мекунад:
«Инак, тарси Худованд, ин ҳикмат аст; ва аз бадӣ дур шудан фаҳмиш аст».
Дар Яъқуб мо дар бораи ҳикмат бисёр чизҳои дигарро мехонем, аввал дар боби 1:5. Мо ҳама ба ҳикмат ниёз дорем ва мо метавонем бе дудилагӣ ба Ӯ, ки озодона медиҳад, муроҷиат кунем. Агар мо аз Худои худ пурсем, Ӯ ба мо бе маломат хоҳад дод. Оё ҳикмат дар бораи захираҳои бепоёни Худо сухан намеронад?
Пас ҳикмат чист? Тавре ки мо дар Масалҳо мебинем, он маънои донишеро дорад, ки ба таври дуруст ва дар вақти дуруст татбиқ мешавад. Мо шояд аллакай фаҳмиши муайяне дар бораи принсипҳои Худо дошта бошем, ки ин хуб аст, аммо мо ин принсипҳоро чӣ гуна татбиқ мекунем? Амалӣ кардани фикрҳои Худо ба вобастагии воқеӣ ниёз дорад, ки дар ҳаёти дуои пайваста ифода ёфтааст. Аз ин рӯ, мо бояд ба Худованд муроҷиат кунем ва барои донистани он ки дар ҳолатҳои мушаххас, дар шароити муайян ва дар вақти дуруст чӣ кор кунем, ҳикмат пурсем. Ин ҳикмат аст. Мо метавонем ба истилоҳ Мавъизаи кӯҳиро дар баробари Яъқуб гузорем. Дар Матто 5-7 Худованд барои шогирдон таълимоти зиёде медиҳад. Ин назариявӣ нест. Ин бобҳоро хонед ва бубинед, ки таълимоти Худованд то чӣ андоза амалӣ аст. Сипас китобҳои Масалҳо ва Забурро низ хонед. Дар ин китобҳои ҳикмат шумо чизҳои хеле амалиро меомӯзед. Ва ин аст он чизе ки Яъқуб мехоҳад бо мо мубодила кунад: ҳикмати осмонӣ. Албатта, ба он як андозаи иловагӣ низ ҳаст, зеро Яъқуб ба он чизе ки мо дар ҳаёти Худованд Исо мебинем, ишора мекунад.
Мо метавонем инро бо зарурати шогирдӣ пайваст кунем. Ин тарзи ҳаётест, ки ба ҳикмати Худо амалӣ ҷавоб медиҳад. Дар мактаби Худо шогирдон, омӯзандагон ва хонандагоне ҳастанд, ки ин таълимотро бо пайравӣ аз Худованд Исо амалӣ мекунанд. Шогирд ҳамеша омӯзанда аст. Ин моро ба нуктаи сеюм меорад, ки ин аст:
Муаллим дар мактаби Худо
Муаллим кист? Ин Худованди мубораки мост! Оё мо қаблан дар робита ба ҳаёти Ӯ дар рӯи замин, ки чӣ тавр Ӯ омӯзанда буд, пайхас накарда будем? Ӯ ҳамеша дар пойҳои Худо буд. Вақте ки мо дар бораи Марям фикр мекунем, мо ӯро дар чандин маврид дар пойҳои Худованд Исо мебинем. Аммо оё мо дарк мекунем, ки худи Худованд дар пойҳои Худо ёфт шуд? Падари Ӯ ҳар субҳ Ӯро таълим медод. Ҳоло биёед ин нуктаи муҳимро баррасӣ кунем: Муаллими бузург аввал Омӯзандаи бузург буд. Оё мо аксар вақт фикр намекунем, ки пас аз як давраи муқарраршудаи омӯзиш, мо ба қадри кофӣ омӯхтаем? Сипас мо омӯзишро қатъ мекунем ва ба худ такя карданро оғоз мекунем, ба ҷои гӯш кардани овози Худо. Мо инчунин фикр мекунем, ки метавонем ба дигарон бигӯем, ки чӣ кор кунанд. Аён аст, ки ин як хатои бузург аст. Дар мактаби Худо мо ҳамеша омӯзанда ҳастем. Аз ин рӯ, мо омӯзишро идома хоҳем дод, ҳатто агар мо то ҳаштоду панҷ ё навадсолагӣ зиндагӣ кунем. Мо дар мактаби Худо дарсҳои навро меомӯзем. То он даме ки мо дар рӯи замин ҳастем, мо тамом намешавем. То рабуда шудан мо омӯзандагон хоҳем буд, то он чизеро, ки омӯхтаем, амалӣ кунем. Ин ҳамоҳангӣ байни омӯзиш ва иҷро кардан дарро барои таълим додани дигарон боз мекунад. Ба андозае, ки мо дарсҳои худро омӯхтаем, мо метавонем он чизеро, ки омӯхтаем, ба дигарон иртибот диҳем. Ҳамин тавр Муаллим моро истифода хоҳад кард.
Ояти дигаре ба ёд меояд, ки дар он Худованд мегӯяд,
«Назди Ман биёед».
Шояд шумо инро танҳо ҳамчун паёми Инҷил фикр кунед. Аммо ин барои мо ҳамчун имондорон низ ҳаст, ки вақте Ӯ мегӯяд: «Назди Ман биёед», новобаста аз шароите, ки дар он қарор дорем, ҷавоб диҳем. Ҳатто агар шумо ҳамаи ҳафт нуктаи маро фаромӯш кунед, шумо бояд ин фикрро дар назар дошта бошед: Худованд Исо гуфтааст: «Назди Ман биёед ва он чизеро, ки ба шумо лозим аст, хоҳед гирифт». Бо ҳамаи бори худ ба назди Ӯ биравед. Ҳатто кӯдакони хурдсол ва ҷавонон баъзан бори даҳшатнок доранд. Савол ин аст, ки шумо ба назди кӣ меравед?
«Назди Ман биёед»
дар асл як даъват аст.
Аммо, Муаллим ба он чизе илова мекунад:
«Юғи Маро бар худ гиред».
Оё мо омодаем, ки юғи Ӯро бар дӯши худ гирем? Ин маънои онро дорад, ки худро бо Устоде, ки дар ин ҷаҳон рад карда шудааст, муаррифӣ кунем! Ҳеҷ гоҳ фаромӯш накунед, ки мо худро бо Худованди радшуда, бо Масеҳи радшуда, бо Масеҳи радшуда алоқаманд кардаем (ба заминаи Матто 11 ва 12 нигаред). Аммо чӣ қадар муборак аст, вақте ки мо метавонем юғи Ӯро гирем.
Гирифтани юғи Ӯ чӣ маъно дорад? Ин маънои онро дорад, ки мо ба иродаи Худо ба ҳамон тарзе ки Ӯ ба иродаи Худо итоат мекард, итоат хоҳем кард. Биёед фикр накунем, ки ин танҳо барои хоҳарон аст, ки бояд ба шавҳарони худ итоат кунанд. Ин ба ҳамаи имондорон вобаста аст, ки ба иродаи Худо итоат кунанд. Мо инро дар мактаби Худо меомӯзем. Дар он ҷо мо имтиёзҳои бузург ва инчунин масъулиятҳо дорем. Дар он ҷо мо бо як ҳамсафари аҷиб вомехӯрем, ҳатто бо Он ки мегӯяд: «Юғи Маро бар худ гиред». Ин маънои онро дорад, ки Ӯ ин юғро ҳамин тавр мебардорад. Ин ҳамсафарии воқеӣ аст. Вақте ки ман ба иродаи Худо итоат мекунам, Ӯ мегӯяд: шумо бародар ва хоҳар ва модари Ман ҳастед (Матто 12:48, 50). Ин касест, ки иродаи Худоро иҷро мекунад ва ин юғро бар дӯши худ мегирад, ки Муаллим ба ӯ мегӯяд: Ту дӯсти Ман ҳастӣ. Он гоҳ мо бузургтарин дӯстонро ҳамчун ҳамсафари худ хоҳем дошт. Меъёр ва стандарти мактаби Худо чист? Барои шогирд ба мисли муаллим шудан кофист. Барои ғулом ба мисли Худованди худ, муаллим шудан кофист. Хеле баланд? Ин аст он чизе ки Муаллим ва Худованд барои шогирдон дар назар дорад (Матто 10:24-25).
Сипас Ӯ илова мекунад:
«Аз Ман омӯзед; зеро Ман фурӯтан ва дар дил хоксорам».
Ин ягона муносибати дуруст аст: итоаткорӣ, фурӯтанӣ. Оё мо ба осонӣ хафа намешавем? Бародар ё хоҳар чизе мегӯяд, ки шояд комилан дуруст нест, ва мо хафа мешавем, ё мо коре мекунем ва каси дигар хафа мешавад. Ин фурӯтанӣ нест. Фурӯтанӣ хафа намекунад ва хафа намешавад. Ин аст он чизе ки мо дар мактаби Худо, дар ширкати ин муаллими аҷиб ва ҳамсафар меомӯзем. Зеро:
Муаллим намуна ва модели мост
Худованд Исо на танҳо ба мо мегӯяд, ки чӣ кор кунем; Ӯ он чизест, ки мо бояд бошем ва кунем. Ӯ он чизест, ки мегӯяд. Дар Юҳанно 8:25 Ӯ мегӯяд, ки Ӯ
«комилан он чизест, ки ман ба шумо мегӯям»
ва ҳамин тавр Ӯ ифодаи зиндаи таълимоти худ аст. Ин ҷоест, ки мо кӯтоҳ меоем. Дар Яъқуб 1 гуфта шудааст:
«Амалдорони калом бошед, на танҳо шунавандагон».
Ин мушкили мост. Мо гӯш карданро дӯст медорем, омӯхтанро дӯст медорем, аммо дар бораи амалияи мо чӣ? Худованд Исо чизҳоеро, ки таълим медод, амалӣ мекард. Аз ин рӯ, Ӯ намунаи комил аст. Ӯ моро хеле ҷалб мекунад. Ӯ на танҳо мегӯяд, ки ин корро кунед, он корро кунед ва он корро накунед. Ӯ ба тавре таълим медиҳад, ки мо дӯст медорем, ки аз Ӯ пайравӣ кунем. Пас, Ӯ модели мост.
Мо метавонем инро бо оғози Яъқуб 3 пайваст кунем, ки дар он мо мебинем, ки забон ба самти муайян роҳнамоӣ мекунад, ҳамон тавре ки рул киштиро идора мекунад ё ҳайвон бо лаҷом ва ҷилд назорат мешавад. Ҳамин тавр мо дар Худованд Исо намунаеро барои худ мебинем. Ӯ моро ба самти дуруст роҳнамоӣ мекунад. Ман дӯст медорам, ки инро бо Яъқуб 3:11 пайваст кунам, ки дар он ӯ чашмаи обро зикр мекунад. Вақте ки мо дар ширкати Худованд Исо ҳастем, мо муборак хоҳем шуд. Аз намунаи Ӯ омӯхта, мо рӯҳбаланд мешавем, тароват меёбем ва мисли ин чашмаҳо оби ширин барои нӯшидан истеҳсол мекунем. Яъқуб инчунин намунаи дарахтеро истифода мебарад, ки мева медиҳад. Вақте ки мо дар ширкати Ӯ ҳастем, мо меваи дурустро истеҳсол хоҳем кард. Забур 1 ва Ирмиё 17 ва бисёр порчаҳои дигар ба мо нишон медиҳанд, ки чӣ тавр мо метавонем аз намунаи Ӯ омӯзем. Меваи адолат (Яъқуб 3:18) ва меваи Рӯҳ (Ғалотиён 5:22-23) бо меваи муқаддасӣ, ки мо қаблан дида будем (Ибриён 12), пайваст мешаванд.
Пешрафт ва камолот
Ин нукта мустақиман бо он чизе, ки мо аллакай дидаем, алоқаманд аст. Машқи Яъқуб ин буд, ки ба бародарони худ дар рушди рӯҳонӣ кӯмак кунад. Бисёре аз мушкилоти мо аз сабаби нокомилии рӯҳонӣ ба вуҷуд меоянд ва инкишоф меёбанд. Шояд мо ҳамчун дониши «сар» бисёр чизҳоро омӯхтаем, аммо онро амалӣ намекунем. Ин як шакли нокомилӣ аст. Ҷангҳо, низоъҳо ва суханронӣ бар зидди якдигар, ҳама шаклҳои гуногуни нокомилии рӯҳонӣ мебошанд. Худованди мо, ки Муаллими илоҳӣ аст, мехоҳад моро аз синфи дигар дар мактаби худ гузаронад. Ӯ моро ба назди худ мегирад ва сипас ба мо таълим медиҳад, то мо ба сӯи камолот рушд кунем.
Яъқуб ду ҷаҳонро муқобили якдигар мегузорад. Мо ба кадоме аз ин ду ҷаҳон тааллуқ дорем? Ё мо ба ҷаҳони Худо, ба Падари нурҳо, ба Худованди ҷалол, ба ҳикмати аз боло тааллуқ дорем, ё мо тобеи ҷаҳони Шайтон ҳастем. Дар боби 3 ӯ ҳарду иродаро дар паҳлӯи якдигар мегузорад ва нишон медиҳад;
- аввалан, фарқият дар пайдоиш,
- сониян, фарқият дар усулҳои истифодашуда, ва
- сеюм, аз ҷиҳати мусбат, натиҷаҳо дар рушди рӯҳонӣ ва камолот.
Рушд метавонад чизҳои дардоварро дар бар гирад. Ҳатто дар олами табиӣ, вақте ки кӯдакон ба воя мерасанд ва ба балоғат мерасанд, ин давраи рушд метавонад як раванди дардовар бошад. Онҳое, ки калонтаранд, ин таҷрибаҳои дардоварро дар ёд доранд. Ин як ҷанбаи дигарест, ки мо дар Яъқуб 3 мебинем, ки дар он рушд раванди поксозиро дар мактаби Худо дар бар мегирад. Баъзе порчаҳои дигар метавонанд ба мо дар фаҳмидани сабаби ин кӯмак кунанд. Дар Луқо 9, дар кӯҳи Тағйири шакл, мо мехонем, ки чӣ тавр чеҳраи Худованд дар назди шогирдони Ӯ тағйир ёфт. Ин як тасвири он аст, ки чӣ тавр шогирд дар мактаби Худо тағйир хоҳад ёфт. Дар Малокӣ 3 мо Худовандро ҳамчун заргар ё нуқрагар нишаста мебинем. Ӯ металлҳои қиматбаҳоро тоза мекард, то унсурҳои нопокӣро бартараф кунад, то даме ки Ӯ метавонад чеҳраи худро дар тилло ва нуқра инъикосшуда бубинад. Ин аст он чизе ки дар мактаби Худо рӯй медиҳад. Худованд дар он ҷост, ки бо мо муносибат кунад. Ӯ мехоҳад ба мо дар рушд кӯмак кунад, аммо Ӯ бояд монеаҳоро бартараф кунад. Ӯ бояд унсурҳои омехта бо тилло ва нуқраро, ки хуб нестанд, бартараф кунад. Ин раванди озмоиш ва поксозӣ як қисми мактаби Худост.
Озмоиш дар Яъқуб 1 нишон медиҳад, ки маводи хуб мавҷуд аст, аммо дар айни замон, ин як раванди дардовар аст, зеро унсурҳое, ки хуб нестанд, бояд бартараф карда шаванд. Масалан, худхоҳӣ бояд доварӣ шавад ва такаббур бояд ҳал карда шавад. Бояд муносибати тавбаи ҳақиқӣ вуҷуд дошта бошад. Худованд тадриҷан ин унсурҳои манфиро бартараф мекунад ва Ӯ ин корро бо ҳикмат ва ғамхории илоҳӣ мекунад, ҳеҷ гоҳ ҳадаферо, ки дар назар дорад, фаромӯш намекунад: «рушди» мо. Ин раванди поксозӣ ва тозакунӣ як қисми ба воя расидан аст. Ӯ озмоишҳо ва мусибатҳоро истифода мебарад. Гарчанде ки он гуворо нест, натиҷа хеле мусбат аст. Ӯ то даме ки ин натиҷаи ҷалол ба даст ояд, қаноатманд нахоҳад шуд. Ҳамин тавр Ӯ моро ба камолот мерасонад.
Масеҳ дар худ такрор карда шуд
Мо ба нуктаи шашум расидем: натиҷаи ниҳоии ин раванди ташаккул ва поксозӣ. Ҳадаф на танҳо рушди рӯҳонӣ дар худ аст, ки хеле муҳим аст, балки он чизе ки мо дар ояти 17 мехонем:
«ҳикмати аз боло пок, осоишта, мулоим аст».
Ин худи Масеҳ аст, аммо дар шумо ва ман такрор карда шудааст. Гарчанде ки «осмон хонаи мост», осмон низ дар ин ҷост, ки дар шумо ва ман дида мешавад. Масеҳ мехоҳад худро дар шумо ва ман намоиш диҳад. Худованд дар ин ҷаҳон рад карда шудааст, аммо ҳоло Ӯ мехоҳад имондоронро истифода барад, то онҳо Ӯро намоиш диҳанд. Бо ин роҳ мо метавонем шоҳидони Ӯ, шогирдони Ӯ бошем, Ӯро ҳамчун ин ҳикмати осмонӣ дар ҳафт хусусияти зебои худ нишон диҳем. Ин ҳафт нукта дар бораи ҳикмати осмонӣ дар муқобили ҳафт нуктаи ҳикмати шайтонӣ гузошта шудаанд. Онҳоро муқоиса карда, шумо метавонед ду пайдоиши гуногун, ду паёми гуногун ва ду натиҷаи гуногунро бубинед. Аз ҷиҳати мусбат натиҷаи ниҳоӣ ин аст, ки хислати Ӯ дар шумо ва ман такрор карда мешавад. Ин аст он чизе ки Худо, Падари нурҳо, мехоҳад ба даст орад. Шумо худро масеҳӣ меномед? Пас Худо мегӯяд:
Ман мехоҳам Масеҳро дар шумо бубинам ва ҳеҷ чизи дигарро не.
Ва ин аст он чизе ки Рӯҳи Муқаддас истеҳсол хоҳад кард (Ғалотиён 5:23; Филиппиён 4:8). Ӯ ин меваҳоро истеҳсол хоҳад кард: Масеҳ дар шумо ва ман. Натиҷаҳо нисбат ба Худо, натиҷаҳо нисбат ба одамон ва инчунин тағирот нисбат ба худамон. Хусусиятҳои Ӯ такрор карда мешаванд.
Кист доно?
Чаро ин ин қадар муҳим аст? Зеро мо дар рӯзҳои охири ин давра зиндагӣ мекунем ва Худо ҳатто дар охир ҳам мардони доноро меҷӯяд. Дар бораи Дониёл ва дӯстони ӯ фикр кунед, ки дар рӯзҳои тағироти бузург ва озмоиш доно буданд. Дар бораи боқимондаи оянда дар миёни яҳудиён фикр кунед, ки дар мактаби Худо ҳикмати махсусро ба даст овардаанд. Аммо ҳоло барои мост, ки дар мактаби Худо ҳикматро омӯзем. Чор унсур бо ин савол алоқаманд аст, ки мо онҳоро дар чор Навиштаи гуногун мебинем.
- Забур 107:43: Ҳикмат ба наҷот асос ёфтааст ва дар итоат ба роҳҳои Худо ба даст оварда мешавад (ба тамоми Забур нигаред).
- Ирмиё 9:12: Ҳикмат муносибатҳои Худоро бо халқи худ дар доварӣ мефаҳмад. Паёмбар Ирмиё на танҳо хуб таълим гирифта буд, балки худро ба фикрҳои Худо низ итоат мекард.
- Ҳушаъ 14:9: Ҳикмат принсипҳои Худо ва дурустии роҳҳои Ӯро дар муносибат бо халқи худ мефаҳмад. Кист доно? Кист ин чизҳоро ба дил мегирад?
- Ин ба Яъқуб 3:14-17 мувофиқат мекунад, ки дар он мо дар охири «иқтисоди» яҳудӣ (пеш аз харобшавии маъбад) ҳастем, ки ин тасвири охири давраи ҳозира аст. Инчунин Ваҳй 13:18-ро барои онҳое, ки аз Мусибати Бузург мегузаранд, муқоиса кунед:
«Ин аст ҳикмат».
Азбаски мо дар охири давраи ҳозира ҳастем, мо имтиёзи махсуси омӯхтани бештар дар бораи роҳҳои Худоро дорем. Яъқуб хонандагони худро ташвиқ мекунад, ки бо ҳикмати Худо ошно шаванд, зеро ин барои онҳое, ки дар ҳолати омехтаи чизҳо зиндагӣ мекунанд, хеле зарур аст. Масъалаҳо торафт душвортар мешаванд, то дараҷае, ки аксар вақт мо намедонем, ки чӣ кор кунем. Пас, кист дар миёни мо доно? Биёед дар ин ҷо дар мактаби Худо омӯзем. Мо дар рӯзҳои хеле торик зиндагӣ мекунем, аммо ҳар қадар ки мо дар мактаби Худо бештар омӯзем, ҳамон қадар ба Худованди мубораки худ мувофиқат хоҳем кард ва ҳамон қадар беҳтар барои Ӯ дурахшидем.
Мо дар бораи Падари нурҳо мехонем. Ӯ мехоҳад, ки мо ҳамчун нурҳо дурахшем. Хусусан дар рӯзҳои мо хеле муҳим аст, ки диққати худро ба Худованд, ки Офтоби адолат аст, равона кунем ва мо, имондорон, мисли сайёраҳое ҳастем, ки дар мадори атрофи Ӯ мегарданд. Ӯ худи марказ аст, Худованд Исо, Писари Худо. Ӯ Офтоб аст ва мо аз ҷалоли Ӯ ҷалб мешавем, то ки нури Ӯро ба таври гуногун дар ҷаҳони торике, ки дар он зиндагӣ мекунем, инъикос кунем. Худованд ба мо кӯмак кунад.
