Аз худи таваллуди худ, Худованд Исо ба тақсимкунандаи одамон табдил ёфт. Имрӯз, онҳое, ки мисли муғҳо ҳастанд, ҳақиқати Худоро бо имон қабул мекунанд ва парастишкунандагони ҳақиқӣ мешаванд. Дигарон, мисли Ҳиродус, шаҳодати Каломи Худоро рад мекунанд ва душманони Масеҳ мешаванд.
Дар асл, муғҳо ва Ҳиродус чанд чизи умумӣ доштанд. Ҳарду Исоро меҷустанд. Ҳарду дар ҷустуҷӯи худ боғайрат буданд. Ҳарду аз Худо ваҳй доштанд: муғҳо тавассути ситорае, ки онҳоро роҳнамоӣ мекард, ва Ҳиродус тавассути Навиштаҳои пайғамбарӣ, ки аз ҷониби саркоҳинон ва китобдорон ба ӯ хонда шуда буданд.
Аммо дар ин ҷо шабоҳат қатъ мешавад. Ҳиродус аз хабари таваллуди Исо ба ташвиш афтод, дар ҳоле ки муғҳо шодӣ мекарданд. Ҳиродус ба Навиштаҳо бо нияти бад гӯш дод, ки дар куҷо Масеҳ таваллуд шудааст, то ӯро бикушад; муғҳо аз ситораи роҳнамое, ки Худо дода буд, бо интизорӣ ва эҳтиром пайравӣ карданд. Ҳиродус фиребгар ва бераҳм буд, дар ҳоле ки муғҳо кушода ва итоаткор буданд.
Ба хона даромада, ин муғҳо кӯдаки хурдсолро бо Марям, модари Ӯ диданд. Ӯро парастиш карда, ганҷҳои худро кушоданд ва ба Ӯ тӯҳфаҳои гаронбаҳо ва рамзӣ доданд: тилло дар бораи илоҳияти Ӯ сухан меронд, ладан дар бораи он садоқати комил ба Худо, ки тамоми ҳаёти Ӯ нишон медод, ва мур дар бораи азобҳое, ки Ӯ дар салиби Ҷолҷота таҳаммул мекард, пешгӯӣ мекард.
Чӣ қадар тафовути ҳайратангез байни ин мардони хирадманди парастишкунанда аз шарқ ва он подшоҳи пур аз нафрат бо номи Ҳиродус! Ба ҳамин монанд, имрӯз чӣ қадар тафовут байни онҳое, ки Масеҳро дар ҳақиқат дӯст медоранд ва парастиш мекунанд, ва онҳое, ки Ӯро бесабаб нафрат доранд, вуҷуд дорад.
Шумо ба кадом синф дохил мешавед, дӯсти азиз? Шумо метавонед ҳоло ба Исои Масеҳ имон оваред ва Ӯро парастиш кунед! Мо метавонем ба шумо гӯем, ки чӣ тавр.
