Дилҳои парастишкунанда
«Ва онҳо Ӯро парастиш карданд» (Луқо 24:52). Оё онҳо метавонистанд ба таври дигар амал кунанд? Онҳо шоҳиди ҳаёти беҳамто буданд. Дар пеши чашмони онҳо Ӯ чанд моҳӣ ва каме нонро гирифта, издиҳоми гуруснаро сер карда буд. Онҳо бо Ӯ буданд, вақте ки Ӯ тӯфонро бо сухани пурқудрати худ «Ором бош, сокит шав!» ором кард. Бо ҳайрат онҳо тамошо карданд, ки беморон шифо ёфтанд, нобиноён бино шуданд, лангон роҳ рафтанд - ва ҳатто мурдагон эҳё шуданд.
Ӯро ба салиб мехкӯб карда буданд, аммо ҳеҷ гоҳ як калимаи эътироз нагуфт. Ба ҷои ин, дуои Ӯ ин буд: «Падар, онҳоро бубахш; зеро намедонанд, ки чӣ мекунанд» (Луқо 23:34). Ӯ се соат торикиро аз сар гузаронд, вақте ки дар салиб овезон буд, қурбонӣ барои гуноҳ. Онҳо ба ҷое, ки ҷасади Ӯро дафн карда буданд, ташриф оварданд. Марги Ӯ хеле беадолатона менамуд.
Сипас чизи ғайричашмдошт рӯй дод. Ӯ боз ба онҳо зоҳир шуд. Онҳо захмҳоро дар дастҳо ва пойҳои Ӯ диданд ва суханони таскинбахши Ӯро шуниданд: «Сулҳ бар шумо бод» (Луқо 24:36). Онҳо бешубҳа медонистанд, ки Ӯ зинда аст.
Дар теппаи Байт-Ҳинӣ Ӯ он дастҳои мехкӯбшударо бардошт ва онҳоро баракат дод. Онҳо бо ҳайрат тамошо карданд, ки Ӯ дар пеши чашмони онҳо ба осмон бардошта шуд - ва онҳо Ӯро парастиш карданд. Парадокс ин аст: Ӯ онҳоро тарк карда буд, аммо Ӯ бо онҳо буд. Гарчанде ки Ӯ ба дасти рости Падар рафта буд, онҳо ваъдаи Ӯро медонистанд: Ӯ то абад бо онҳо хоҳад буд.
«Ва онҳо Ӯро парастиш карданд». Оё мо метавонем ба таври дигар амал кунем? Ӯ Наҷотдиҳандаи мо, Худованд ва Худои мост. Вақте ки мо ҳаёти бегуноҳ ва марги кафоратбахши Ӯро баррасӣ мекунем, мо низ Ӯро дӯст медорем. Мо аз пирӯзии бузурги Ӯ бар гуноҳ ва марг шодӣ мекунем. Муддате Ӯ аз мо ҷудо шудааст, аммо мо ҳанӯз Ӯро дар ёд дорем, вақте ки нон ва шаробро мубодила мекунем - ёдгориҳои азоби Ӯ. Мисли шогирдони қадим мо низ Ӯро парастиш мекунем, то он даме ки Ӯ боз ояд, то моро ба хонаи осмонӣ барад. Дар он ҷо мо Худованди худ, Барраи Худо, то абад парастиш хоҳем кард.
