Ҳикояте дар бораи боздиди шоҳ Ҷорҷ аз шӯъбаи беморхонаи кӯдакон нақл карда мешавад. Ҳама дар он ҷо хеле ҳаяҷонзада буданд! Шоҳ бо ҳамроҳонаш омад ва ӯ дар беморхона сайр карда, ба ҳар як кӯдак ташриф овард. Пас аз рафтани ӯ, Ҷимми хурдсол дар назди кати худ гиря мекард. Ҳамшира пурсид: «Чӣ шуд, Ҷимми?» «Ман фикр мекардам, ки шоҳ меояд,» гуфт ӯ. «Аммо ӯ омад, Ҷимми. Оё ту дар ёд надорӣ, ки ӯ омада бо ту сӯҳбат кард,» ҷавоб дод ҳамшира. Ҷимми бепарвоёна ҷавоб дод: «Ин шоҳ набуд; ӯ тоҷ надошт!»
Вақте ки Худованд Исо бори аввал омад, мардум дарк накарданд, ки Ӯ Подшоҳи онҳост. Аммо вақте ки Ӯ бори дуюм ба замин бармегардад, онҳо Ӯро мешиносанд ва ҳар зону хам мешавад ва ҳар забон эътироф мекунад, ки Ӯ Подшоҳи подшоҳон ва Худованди худовандон аст!
Ваҳй 5:12 ба мо чанд чизро мегӯяд, ки ҳангоми бозгашти Ӯ рӯй медиҳад:
- «Баррачае, ки кушта шуд, сазовори гирифтани қудрат аст.»
Ӯ ҳукмронии ин ҷаҳонро талаб хоҳад кард! Ин калима барои қудрат дунамис аст, ки аз он мо калимаи «динамит»-ро мегирем, ки маънои қудрати бемамониат ва беҳамторо дорад.
Вақте ки Шайтон Худованд Исоро васваса кард, ӯ Ӯро ба кӯҳи баланд бурд ва дар як лаҳза ҳамаи салтанатҳои ҷаҳонро ба Ӯ нишон дод. Иблис ба Ӯ гуфт: «Ҳамаи ин қудрат ва ҷалоли онҳоро ба ту медиҳам» (Луқо 4:6 NKJV). Муҳим аст, ки бубинем, ки Иблис ба Худованд чизеро пешниҳод мекард, ки ба ӯ тааллуқ надошт. Дар Матто 6:13 Худованд Исо ба Падари Худ гуфт: «Салтанат ва қудрат ва ҷалол аз они Туст.» Инчунин, дар хотир доред, ки Шайтон ба Худованд Исо «салтанатҳои» ин ҷаҳони ҷангзадаро пешниҳод кард. Худованд Исо ба ин ҷаҳон намеояд, то «салтанатҳоро» қабул кунад, балки то салтанатро қабул кунад!
Баъд, Иблис ба Худованд қудрат ва ҷалолро пешниҳод кард. Қудрате, ки ӯ дар бораи он сухан меронд, на дунамис, балки эксусия – қудрате, ки ба дигаре тобеъ аст. Ӯ ба Ӯ ваколати ваколатдорро пешниҳод кард. Шайтон инчунин кӯшиш кард, ки ба Худованд ҷалоли олудаи ин ҷаҳонро бо шукӯҳу шаҳомати холӣ ва ғурури он диҳад. Аммо вақте ки Худованд Исо бармегардад, Ӯ тамоми ваколат ва қудратро хоҳад дошт. Дастҳои захмдори Ӯ рӯзе асои подшоҳиро дар даст хоҳанд дошт!
- «Баррачае, ки кушта шуд, сазовори гирифтани ... сарват аст.»
Ӯ захираҳои ҷаҳонро назорат хоҳад кард, ки сарватҳои он ҳеҷ гоҳ аз ҷониби ҳеҷ як ҳукумати инсонӣ одилона тақсим нашудаанд. Аммо вақте ки Худованд Исо бармегардад, сарвати ин ҷаҳон ба дасти Ӯ гузошта мешавад ва чизҳо фарқ хоҳанд кард! Фақр ё бӯҳрони иқтисодӣ, ки мо имрӯз мебинем, нахоҳад буд. Ба Он ки сарватманд буд ва барои хотири мо камбағал шуд (2 Қӯринтиён 8:9), тамоми сарватҳо, тамоми захираҳои ин ҷаҳон дода хоҳад шуд!
- «Баррачае, ки кушта шуд, сазовори гирифтани ... ҳикмат аст.»
Ӯ мулоҳизаҳои ҷаҳонро ошуфта хоҳад кард. Қӯлассиён 2:3 ба мо хотиррасон мекунад, ки «дар Ӯ ҳамаи ганҷҳои ҳикмат ҳастанд,» ва 1 Қӯринтиён 1:30 ба мо мегӯяд: «Аммо аз Ӯ шумо дар Масеҳ Исо ҳастед, ки барои мо ҳикмат аз Худо шуд.» Вақте ки Ӯ дар ин саҳна роҳ мерафт, Ӯ пайваста нишонаҳои ҳикмати Худро медод. Афсарон гуфтанд: «Ҳеҷ кас ҳеҷ гоҳ мисли ин мард сухан нагуфтааст» (Юҳанно 7:46). Дигарон гуфтанд: «Ин мард ин ҳикматро аз куҷо гирифт?» (Матто 13:54). Худованд Исо эълон кард: «бузургтар аз Сулаймон дар ин ҷост» (Матто 12:42). Ҳамагӣ пеш аз Салиб Худованд гуфт, ки дар рӯзҳои охир «ошуфтагӣ» хоҳад буд (Луқо 21:25). Ин ҷаҳон роҳеро барои мубориза бо мушкилоти иқтисодӣ ва таҳдиди доимии ҷанг меҷӯяд. Онҳо ҷавоб, ҳикмат надоранд! Аммо вақте ки Худованд бармегардад, Ӯ ҷавоб хоҳад буд, зеро Ӯ сазовори гирифтани ҳикмат аст!
- «Баррачае, ки кушта шуд, сазовори гирифтани ... қувват аст.»
Ӯ исёни ин ҷаҳонро пахш хоҳад кард. Яке аз унвонҳои бузурги Худо дар Аҳди Қадим «Худованди лашкарҳо» аст. Мусо эълон кард: «Худованд марди ҷанг аст» (Хуруҷ 15:3). Худованд Исо бармегардад, ва вақте ки Ӯ бармегардад, Ӯ ғасбгарро дур мекунад ва аз они Худро талаб мекунад. Нақшаи наҷоти Худо, бо харид ва қудрат, ҳам шахсон ва ҳам моликиятро дар бар мегирад. Наҷот бо харид дар омадани аввали Худованд ба анҷом расид, вақте ки Ӯ нархро пардохт кард ва ҳама чизро барои Худ таъмин кард. Вақте ки Ӯ бармегардад, Ӯ чизҳоро бо қудрат наҷот медиҳад, ки дар тамоми Навиштаҳо ҳамчун рӯйдод дар давраи ҳукмронии ҳазорсолаи Ӯ дида мешавад. Ӯ бо «асои оҳанӣ» ҳукмронӣ хоҳад кард (Забур 2:9). Қуввати Ӯ барои ҳама равшан хоҳад буд.
- «Баррачае, ки кушта шуд, сазовори гирифтани ... шараф аст.»
Ӯ эҳтироми ин ҷаҳонро талаб хоҳад кард, ки имрӯз Худовандро аслан эҳтиром намекунад! Номи Ӯ беҳуда истифода мешавад. Дар Эстер 6 мо тасвири зебои шараферо мебинем, ки Худованд рӯзе аз ҷаҳоне, ки ҳоло Ӯро нафрат мекунад, қабул хоҳад кард. Ҳомон, душмани ашаддии Мардакай яҳудӣ, аз ҷониби Подшоҳи Форс пурсида шуд: «Ба марде, ки подшоҳ аз ӯ шод мешавад, чӣ бояд кард?» (ояти 6). Мардакай ҷони подшоҳро наҷот дода буд ва подшоҳ мехост ӯро эҳтиром кунад. Аммо Ҳомон фикр мекард, ки ӯ касест, ки подшоҳ мехост эҳтиром кунад. Бубинед, ки ин марди ғурур чӣ пешниҳод кард! Аввалан, Ҳомон гуфт, ки мардеро, ки подшоҳ аз ӯ шод мешавад, омода кунед: либосеро, ки подшоҳ пӯшидааст ва тоҷи подшоҳро биёред ва ба он мард пӯшонед, сипас он мардро ба яке аз аспҳои подшоҳ гузоред. Баъд, ӯ ба подшоҳ гуфт, ки ин мардро бо он ки шоҳзодаи ашроф шахси эҳтиромшударо барои ҳама бинанд, парад кунад, дар ҳоле ки эълон мекунад: «Ба марде, ки подшоҳ аз ӯ шод мешавад, ҳамин тавр карда мешавад!» (оятҳои 8-9). Рӯзе ин ҷаҳон Худованд Исои Масеҳро эҳтиром хоҳад кард – Он ки Худо аз Ӯ шод мешавад!
- «Баррачае, ки кушта шуд, сазовори гирифтани ... ҷалол аст.»
Ӯ эҳтироми ин ҷаҳонро маҷбур хоҳад кард. Ҷаҳоне, ки ба рӯи Ӯ туф кард, Ӯро зад ва Ӯро чунон тозиёна зад, ки пушти Ӯ ба майдони шудгоршуда монанд буд, маҷбур хоҳад шуд, ки ба Ӯ ҷалол диҳад! Вақте ки Ӯ ба ин саҳна қадам гузошт, Ӯ ҷалолеро, ки бо Падар дошт, пӯшонд. Аммо рӯзе меояд, ки Ӯ ҷалолеро, ки ба номи Ӯ тааллуқ дорад, қабул хоҳад кард!
- «Баррачае, ки кушта шуд, сазовори гирифтани ... баракат аст.»
Ӯ боқимондаи заминиро табдил хоҳад дод. Ин ҷаҳон ба баракати Худованд ниёз дорад, аммо он инро дарк намекунад. Румиён 8:22 ба мо мегӯяд, ки тамоми офариниш нола мекунад ва азоб мекашад. Мо дар ҷаҳони ашк ва тарс зиндагӣ мекунем; гирифтори офатҳои ҳар гуна. Аммо вақте ки Ӯ бармегардад, баракат бо Ӯ бармегардад!
Баррача сазовор аст!
Мо, ки бо хуни салиби Ӯ наҷот ёфтаем, дар он рӯзи оянда ғаниматҳои файзи Ӯ хоҳем буд. Аммо мо набояд интизори бозгашти Ӯ бошем, то аз ин чизҳо лаззат барем ё Ӯро ситоиш кунем. Мо метавонем ҳоло эълон кунем: «Баррачае, ки кушта шуд, сазовор аст!»
