Интихоби муҳим – Он гоҳ
Ин саволи бузург қариб 2000 сол пеш дар Ерусалим буд. Чӣ қадар издиҳом ва ҳаяҷон! Мардум бояд интихобе мекарданд, ки аз ҳар интихоботи сиёсӣ хеле муҳимтар буд – натиҷаҳо оқибатҳои абадӣ доштанд. Одат ин буд, ки Пилат, ҳокими Фаластин, ҳар сол як маҳбуси яҳудиро озод мекард. Ӯ он рӯз барои онҳое, ки тарафдори Исои Масеҳ буданд ва онҳое, ки тарафдори Бар-Аббос буданд, овоз гирифт. Бар-Аббос ба куштор маҳкум шуда буд, дар ҳоле ки Исо дилсӯз буд ва эҳтиёҷоти бисёр одамонро қонеъ мекард. Аҷиб аст, ки мардум Бар-Аббосро бар Исо интихоб карданд. Онҳо фарёд заданд: «Ӯро (Исоро) салиб кашед!» Онҳо исрор карданд, ки Бар-Аббос озод карда шавад (Матто 27:21-23). Азми онҳо қатъӣ буд, аз ин рӯ Пилат мувофиқи хоҳиши онҳо амал кард. Бар-Аббос озод карда шуд ва Исои Масеҳ дар теппаи Ҷолҷота дар берун аз Ерусалим ба салиб мехкӯб карда шуд.
Интихоби муҳим – Ҳоло
Интихоби хеле бад! Худо он амали даҳшатнокро фаромӯш накардааст – куштори Писари ягонаи маҳбуби Худро. Рӯзе меояд, ки ҳар як шахс бояд дар назди Худо истода, дар бораи он чизе, ки бо Писари Ӯ кардааст, ҳисобот диҳад – на танҳо онҳое, ки Ӯро куштанд, балки ҳар касе, ки аз он вақт инҷониб зиндагӣ кардааст. Интихоби шумо чист? Оё шумо Ӯро қабул мекунед ё рад мекунед? Шумо наметавонед бигӯед: «Ман бетарафам; ман на тарафдорам ва на муқобил.» Ҳоким Пилат инро кӯшиш кард ва кор накард; ва он барои шумо, ман ё каси дигар кор нахоҳад кард. Баъзе одамон фикр мекунанд, ки агар Исои Масеҳ имрӯз дар ин ҷо мебуд, Ӯ муносибати беҳтаре мегирифт. Аммо аксари одамон ба лаззат, пул, шӯҳрат ва ҳатто баъзе динҳо бештар таваҷҷӯҳ доранд. Ба Худо ё Писари Ӯ Исои Масеҳ, чаро Ӯ салиб кашида шуд ё талаботи Худо барои ба осмон рафтан таваҷҷӯҳи кам вуҷуд дорад. Оё муқобили Худо овоз додан аблаҳӣ нест? Агар шумо имшаб бимиред, ҷони бефанои шумо ба куҷо меравад? Танҳо ду макон вуҷуд дорад: осмон ва дӯзах. Ва танҳо як роҳи ба осмон рафтан вуҷуд дорад: «Исо гуфт… “Ман роҳ ҳастам”» (Юҳанно 14:6). «Дар зери осмон номи дигаре дар байни одамон дода нашудааст, ки бо он мо бояд наҷот ёбем» (Аъмол 4:12). Гуноҳҳои мо, хоҳ кам бошанд ё бисёр, моро аз Худо ҷудо мекунанд. Аммо Худо Писари Худро дод, то барои мо бимирад ва моро барои Ӯ қобили қабул гардонад. «Хуни Исои Масеҳ, Писари Ӯ, моро аз ҳама гуноҳҳо пок мекунад» (1 Юҳанно 1:7). Мо бояд тавба кунем – иқрор шавем, ки мо гуноҳкорем – ва Исои Масеҳро ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ қабул кунем. Он гоҳ мо аз он ки макони мо осмон аст, итминон дорем!
Интихоби муҳим – Барои шумо
Ҳоло вақти он аст, ки интихоби дуруст кунед – интихобе, ки оқибатҳои абадӣ дорад! «Чӣ тавр мо гурехта метавонем, агар чунин наҷоти бузургро нодида гирем?» (Ибриён 2:3).
