Ба он дарахт бароед!
Яке аз корҳои аз ҳама гуворо барои сайёҳон ҳангоми боздид аз сарзамини Исроил ин рафтан ба Ериҳӯ барои дидани дарахтони қадимии тут мебошад. Ва онҳое, ки ин ҳикояро медонанд, наметавонанд ҳайрон нашаванд, ки Закай ба кадом дарахт баромада буд, то Исоро ҷустуҷӯ кунад. Ҳикояи ӯ дар Инҷили Луқо (19:1-6) сабт шудааст. Биёед ҳоло онро хонем:
«Ва Исо ба Ериҳӯ даромада, аз он ҷо мегузашт. Ва инак, марде буд, ки Закай ном дошт, ва ӯ сардори боҷгирон буд ва сарватманд буд. Ва ӯ мехост бубинад, ки Исо кист, аммо аз сабаби издиҳом наметавонист, зеро ӯ қадаш кӯтоҳ буд. Пас, ӯ пеш давида, ба дарахти тут баромад, то Ӯро бубинад, зеро Ӯ аз он ҷо мегузашт. Ва вақте ки Исо ба он ҷо омад, ба боло нигариста, ӯро дид ва ба ӯ гуфт: «Закай, шитоб кун ва фуруд ой, зеро имрӯз Ман бояд дар хонаи ту бимонам». Пас, ӯ шитоб карда, фуруд омад ва Ӯро бо шодӣ қабул кард.»
Барои аксари мардуми Ериҳӯ, Закай аз сабаби кораш хеле нописанд буд. Боҷгирони яҳудӣ ҳамчун фурӯшандагон, одамоне, ки барои Рум кор карда, аз хешовандони худ пул мегирифтанд, дида мешуданд. Ҳеҷ кас намехост бо онҳо коре дошта бошад.
Ҳеҷ кас, яъне, ба ҷуз Исо. Издиҳоме, ки ҷамъ омада буд, Закайро ба як тараф тела дод. Пас, ӯ ба он дарахт баромад, то Исоро ҷустуҷӯ кунад. Ва вақте ки Ӯ аз он ҷо мегузашт, ба ҳайрати он марди танҳои хурдсол, Исо истод, ба боло нигарист ва гуфт: «Закай!» Дар он лаҳза ӯ бояд фикр карда бошад: «Ӯ номи маро медонад!» Оё ин дар бораи Наҷотдиҳандаи мо аҷиб нест? Ӯ шумо ва маро медонад. Ӯ ҳатто шумораи мӯйҳои сари моро медонад (Луқо 12:7).
Новобаста аз он ки шумо кистед ё чӣ кор кардаед, беҳтарин дӯсте, ки шумо метавонед дошта бошед, Исо аст. Ӯ «дӯсти боҷгирон ва гуноҳкорон» аст (Матто 11:19). Ӯ шуморо чунон дӯст медорад, ки ихтиёран барои шумо дар салиб мурд. Вақте ки дигарон шуморо рад мекунанд, Исо аллакай шуморо медонад ва қабул мекунад. Пас, имрӯз Ӯро бишносед. Шумо абадӣ шод хоҳед шуд, ки ин корро кардед! Мо метавонем ба шумо бештар нақл кунем.
