Рӯзи гарм буд ва модар Чарлии хурдакакро дар болои айвон дар қафаси бозиаш гузошт. Вай дар атрофи хона банд буд, вақте ки Чарлиро ба таври ғайриоддӣ гап заданро шунид.
Ба берун нигоҳ карда, вай аз дидани хирси калони сиёҳе, ки дар он ҷо истода, ба писарбача дар қафаси бозиаш менигарист, дар ҳайрат монд! Чарли ба хирс табассум мекард ва кӯшиш мекард, ки бо ӯ сӯҳбат кунад.
Хирс бояд аз дидани одам дар қафас ҳайрон шуда бошад. Сипас модар Чарлии хурдакакро аз қафас гирифта, ба хона даромад ва дарро аз паси худ сахт пӯшид.
«Кӯдак аслан натарсид!» — гуфт ӯ. «Вай танҳо ҳайрон буд, ки чӣ маро ташвиш медиҳад». Хирси бекас ба сӯи ҷангали наздик баргашт. Вай низ бояд ҳайрон шуда бошад, ки чӣ ӯро ташвиш медиҳад.
Шояд дӯстони наҷотнаёфтаи мо вақте ки мо бо онҳо дар бораи ниёзашон ба Наҷотдиҳанда сӯҳбат мекунем, чунин ҳис мекунанд, зеро онҳо аз Худо ва гуноҳ наметарсанд. Ҳатто дурнамои гузаронидани абадият дар дӯзах онҳоро ба ҳайрат намеорад. Онҳо танҳо ҳайрон мешаванд, ки чӣ моро ташвиш медиҳад – ҳамин тамом.
Хуб, Худо воқеӣ аст, Китоби Муқаддас ҳақиқӣ аст ва дӯзах ҷои даҳшатнок аст. Ва ҳар касе, ки тавба накунад ва ба Наҷотдиҳанда наояд, ба он ҷо меравад. Исо моро борҳо дар бораи дӯзах огоҳ кардааст. Дар асл, Ӯ даҳ маротиба бештар дар бораи дӯзах гуфтааст, назар ба он ки дар бораи биҳишт гуфтааст (ниг. Луқо 16)!
Оё шумо наҷот ёфтаед ва барои биҳишт омодаед? Оё шумо Худованд Исоро ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ қабул кардаед? Мо бо корҳои нек наҷот намеёбем. Китоби Муқаддас мегӯяд, ки ин
на аз аъмол, то ки ҳеҷ кас фахр накунад
(Эфсӯсиён 2:9). Китоби Муқаддас мегӯяд, ки мо ҳама бар зидди Худо гуноҳ кардаем ва мо бояд ба Исо оем, то гуноҳҳоямон бахшида шаванд, вагарна мо ҳеҷ гоҳ ба биҳишти Ӯ рафта наметавонем.
Исо ягона шахсест, ки метавонад гуноҳҳои моро бахшад ва онҳоро дур кунад. Ӯ метавонад ин корро кунад, зеро Ӯ аллакай барои гуноҳҳои мо азоб кашидааст, вақте ки онҳоро дар ҷисми бегуноҳи худ дар салиб бардошт.
Ки худаш гуноҳҳои моро дар ҷисми худ бар дарахт бардошт
(1 Петрус 2:24). Шумо бояд ин хушхабарро бовар кунед, ба Ӯ ва марги Ӯ дар салиб эътимод кунед ва Ӯро ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ қабул кунед.
Аз Ӯ хоҳиш кунед, ки ба дили шумо ояд. Аз Ӯ хоҳиш кунед, ки шуморо бубахшад ва ҳоло наҷот диҳад. Ӯ ҳаёти шуморо тағир медиҳад ва ба шумо сулҳу шодие медиҳад, ки шумо қаблан ҳеҷ гоҳ надидаед.
Ва дар ҳеҷ каси дигар наҷот нест, зеро дар зери осмон номи дигаре дар миёни одамон дода нашудааст, ки бо он мо бояд наҷот ёбем
(Аъмол 4:12).
Рӯзи гарм буд ва модар Чарлии хурдакакро дар болои айвон дар қафаси бозиаш гузошт. Вай дар атрофи хона банд буд, вақте ки Чарлиро ба таври ғайриоддӣ гап заданро шунид.
Ба берун нигоҳ карда, вай аз дидани хирси калони сиёҳе, ки дар он ҷо истода, ба писарбача дар қафаси бозиаш менигарист, дар ҳайрат монд! Чарли ба хирс табассум мекард ва кӯшиш мекард, ки бо ӯ сӯҳбат кунад.
Хирс бояд аз дидани одам дар қафас ҳайрон шуда бошад. Сипас модар Чарлии хурдакакро аз қафас гирифта, ба хона даромад ва дарро аз паси худ сахт пӯшид.
«Кӯдак аслан натарсид!» — гуфт ӯ. «Вай танҳо ҳайрон буд, ки чӣ маро ташвиш медиҳад». Хирси бекас ба сӯи ҷангали наздик баргашт. Вай низ бояд ҳайрон шуда бошад, ки чӣ ӯро ташвиш медиҳад.
Шояд дӯстони наҷотнаёфтаи мо вақте ки мо бо онҳо дар бораи ниёзашон ба Наҷотдиҳанда сӯҳбат мекунем, чунин ҳис мекунанд, зеро онҳо аз Худо ва гуноҳ наметарсанд. Ҳатто дурнамои гузаронидани абадият дар дӯзах онҳоро ба ҳайрат намеорад. Онҳо танҳо ҳайрон мешаванд, ки чӣ моро ташвиш медиҳад – ҳамин тамом.
Хуб, Худо воқеӣ аст, Китоби Муқаддас ҳақиқӣ аст ва дӯзах ҷои даҳшатнок аст. Ва ҳар касе, ки тавба накунад ва ба Наҷотдиҳанда наояд, ба он ҷо меравад. Исо моро борҳо дар бораи дӯзах огоҳ кардааст. Дар асл, Ӯ даҳ маротиба бештар дар бораи дӯзах гуфтааст, назар ба он ки дар бораи биҳишт гуфтааст (ниг. Луқо 16)!
Оё шумо наҷот ёфтаед ва барои биҳишт омодаед? Оё шумо Худованд Исоро ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ қабул кардаед? Мо бо корҳои нек наҷот намеёбем. Китоби Муқаддас мегӯяд, ки ин
на аз аъмол, то ки ҳеҷ кас фахр накунад
(Эфсӯсиён 2:9). Китоби Муқаддас мегӯяд, ки мо ҳама бар зидди Худо гуноҳ кардаем ва мо бояд ба Исо оем, то гуноҳҳоямон бахшида шаванд, вагарна мо ҳеҷ гоҳ ба биҳишти Ӯ рафта наметавонем.
Исо ягона шахсест, ки метавонад гуноҳҳои моро бахшад ва онҳоро дур кунад. Ӯ метавонад ин корро кунад, зеро Ӯ аллакай барои гуноҳҳои мо азоб кашидааст, вақте ки онҳоро дар ҷисми бегуноҳи худ дар салиб бардошт.
Ки худаш гуноҳҳои моро дар ҷисми худ бар дарахт бардошт
(1 Петрус 2:24). Шумо бояд ин хушхабарро бовар кунед, ба Ӯ ва марги Ӯ дар салиб эътимод кунед ва Ӯро ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ қабул кунед.
Аз Ӯ хоҳиш кунед, ки ба дили шумо ояд. Аз Ӯ хоҳиш кунед, ки шуморо бубахшад ва ҳоло наҷот диҳад. Ӯ ҳаёти шуморо тағир медиҳад ва ба шумо сулҳу шодие медиҳад, ки шумо қаблан ҳеҷ гоҳ надидаед.
Ва дар ҳеҷ каси дигар наҷот нест, зеро дар зери осмон номи дигаре дар миёни одамон дода нашудааст, ки бо он мо бояд наҷот ёбем
(Аъмол 4:12).
— С. Д. Картер
