Кӣ гумон мекард, ки пайғамбари нофармон дар Аҳди Қадим метавонад ба ҳеҷ ваҷҳ омадани Масеҳ, Наҷотдиҳандаи ҷаҳонро пешгӯӣ кунад? Аммо Худои мо «ҳама чизро мувофиқи машварати иродаи Худ ба амал меорад» (Эфс. 1:11).
Худованд ба Юнус фармуд, ки ба Нинве равад ва бар зидди он фарёд занад, зеро шарорати онҳо ба назди Худо расида буд. Аммо Юнус ба самти муқобили он ҷое, ки Худованд ба ӯ гуфта буд, рафт. Нофармонии ӯ ӯро ба баҳр ва ба шиками моҳии бузург овард. Чӣ тафовуте бо Худованд Исо, Писари Одам. Ӯ Бандаи содиқ буд, ки ҳамеша он чизеро, ки Падарашро хушнуд мекард, иҷро мекард (Юҳ. 8:29). Ӯ ҳамеша фармонбардор буд. Ба дунё омада, Ӯ мегуфт: «Ман аз иҷрои иродаи Ту, эй Худои ман, шод ҳастам» (Заб. 40:8). Дунёро тарк карда, Ӯ мегуфт: «На чунон ки Ман мехоҳам, балки чунон ки Ту мехоҳӣ» (Мат. 26:39).
Он ҷое ки Юнус аз сабаби нофармонии худ ба он ҷо расид, Писари Одам, Худованд Исои Масеҳ, аз сабаби фармонбардории худ ба он ҷо расид. Юнус се шабу се рӯз дар шиками моҳии бузург буд. Писари Одами муқаддас ва фармонбардор се шабу се рӯз дар шиками замин дар марг буд. Юнус аз сабаби нофармонии худ дар он ҷо буд. Писари Одам аз сабаби нофармонии мо, ман ва шумо, дар он ҷо буд.
Номи «Писари Одам» ба мо инсонияти ҳақиқии Худовандро хотиррасон мекунад. Ҳамчун Худо, Ӯ наметавонист бимирад, аммо Ӯ барои азоби марг каме аз фариштагон пасттар карда шуд. Мо шод ҳастем, ки чунон ки Юнус пас аз он се шабу се рӯз қай карда шуд, ҳамин тавр Писари Одам дар он рӯзи аввали ҳафта аз мурдагон эҳё шуд. Ва чунон ки Юнус ба шаҳри Нинве мавъиза кард, ҳамин тавр Худованд Исо ба ҳамаи онҳое, ки мешунаванд, сулҳро мавъиза мекунад. Оё шумо овози Ӯро шунидаед?
