1 Қӯринтиён 9:5 — Роҳнамоии зан ё ҳамроҳ бурдани ӯ?

САВОЛ: 1 Қӯринтиён 9:5 дар Китоби Муқаддаси шоҳ Ҷеймс дар бораи марде сухан меронад, ки занро роҳнамоӣ мекунад. Оё ин ба мисли роҳнамоии асп аст?

ҶАВОБ: Бо таҳлили ҳаждаҳ тарҷумае, ки дар ихтиёри ман аст, ман мебинам, ки Китоби Муқаддаси шоҳ Ҷеймс, ки соли 1611 ба итмом расидааст, танҳо бо ибораи «хоҳар, занро роҳнамоӣ кунед» фарқ мекунад. Вақте ки ба тарзи баёни ин ибора дар ҳар як тарҷумаи дигар назар мекунем, равшан аст, ки ибораи ҳавворӣ Павлус ҳеҷ гоҳ маънои роҳнамоии занро ба мисли роҳнамоии асп надошт!

Тарҷума Ибора дар 1 Қӯринтиён 9:5

Китоби Муқаддаси шоҳ Ҷеймс хоҳар, занро роҳнамоӣ кунед

Дуэй-Реймс зан, хоҳарро ҳамроҳ баред

Китоби Муқаддаси Дарби хоҳарро [ҳамчун] зан гиред

Стандарти Амрикоӣ таҷдидшуда занро, ки имондор аст, ҳамроҳ баред

Нашри стандартии таҷдидшуда бо зан ҳамроҳ будан

Китоби Муқаддаси нави стандартии Амрикоӣ занро, ки имондор аст, ҳамроҳ баред

Нашри нави байналмилалӣ занро, ки имондор аст, бо худ барем

Нашри нави шоҳ Ҷеймс занро, ки имондор аст, ҳамроҳ баред

Китоби Муқаддаси нави англисӣ занро, ки масеҳӣ аст, бо худ барам

Нашри стандартии англисӣ занро, ки имондор аст, ҳамроҳ баред

Китоби Муқаддаси васеъшуда хоҳари масеҳиро ҳамчун зан бо худ барем

Аҳди Ҷадиди Ҷ. Б. Филлипс бо зани масеҳӣ сафар кунед

Аҳди Ҷадиди Вилямс занро, ки масеҳӣ аст, бо худ барем

Тарҷумаи амрикоии Бек занро, ки масеҳӣ аст, бо худ барем

Нашри нави стандартии таҷдидшуда бо зани имондор ҳамроҳ будан

Нашри муосири англисӣ бо яке аз пайравони Худованд издивоҷ кунед ва ӯро бо худ баред

Китоби Муқаддаси зинда ӯро дар ин сафарҳо ҳамроҳ баред

Павлус марди муҷаррад буд, чизе, ки дар он замон дар байни мардони яҳудӣ ғайриоддӣ буд. Ӯ Барнаббо ва худро бо дигар ҳаввориён, бародарони Худованд ва махсусан бо Кифо (номи оромӣ барои Петрус) муқоиса мекард, ки хушдомани ӯ ҳангоми ворид шудани Худованд ба хонаи Петрус ва гирифтани дасти ӯ дар Марқӯс 1:29-31 фавран шифо ёфт. Вақте ки ин дигарон дар хидмати худ барои Худованд сафар мекарданд, онҳо зоҳиран занони худро бо худ мебурданд, коре, ки имрӯз ҳам бисёре аз ходимони Худованд мекунанд. Зани худотарс дороии олиҷаноб барои бародарест, ки ба Худованд Исои Масеҳ хидмат мекунад.

Бар хилофи ақидае, ки аксар вақт баён шудааст, муносибати дурусти байни мард ва зан аз орзуи мард не, балки аз некии Худо бармеояд. Дар Ҳастӣ 1 мо мехонем, ки чӣ тавр шахсони Худо дар бораи офаридани инсон бо ҳам муошират карданд ва мо инчунин мебинем, ки Худо аввалин ҷуфтеро, ки Ӯ офаридааст, баракат медиҳад. Боби 2 ба мо тафсилоти омодагии Худоро дар бораи шароити идеалие медиҳад, ки дар он ин ҷуфт бояд бо Ӯ дар муошират зиндагӣ мекард.

Ба калимаи «онҳо» диққат диҳед дар Ҳастӣ 1:26,28 (NKJV): «Бигзор онҳо ҳукмронӣ кунанд … Худо онҳоробаракат дод, ва Худо ба онҳогуфт.» (Ҳастӣ 1:26,28) Шарҳи илоҳӣ дар бораи ҳисоботи офариниш, Эфсӯсиён 5:22-33, дар ояти 32 нишон медиҳад, ки Худо барои ин кор ҳадафи махсус дошт. Аммо Ӯ ин ҳадафро сир нигоҳ дошта буд, ки 4000 сол аз инсоният пинҳон буд, то он даме ки Ӯ инро дар ин ҷо дар Эфсӯсиён ошкор карданро интихоб кард. Ин ду инсон, мард ва зани аз ҷониби Худо додашуда, на танҳо волидони аввалини мо буданд, ки Худо онҳоро ҳамчун сарвари офариниши Замин гузошт; онҳо намунаи илоҳӣ, ё тасвири Масеҳ ва Калисо, Арӯсе мебошанд, ки Ӯ барои он ҷони худро дод. Биёед инро бодиққаттар дида бароем.

«Худо инсонро ба сурати Худ офарид, ба сурати Худо ӯро офарид; мард ва занро офарид» (Ҳастӣ 1:27). Аммо бар хилофи он чизе, ки дар оятҳои қаблии боби 1 зикр шудааст, боби 2 нишон медиҳад, ки Худо на танҳо гуфт: «Бигзор инсоният бошад.» Ба ҷои ин, Ӯ «инсонро аз хоки замин сохт ва ба бинии ӯ нафаси ҳаёт дамид; ва инсон ҷондори зинда шуд» (2:7). Пас аз шинондани боғе дар Адан, Худо дар он мардеро, ки сохта буд, бо дастурҳо дар бораи чӣ гуна нигоҳ доштан ва ҳифз кардани он гузошт.

Сипас мо мебинем, ки Худо дар бораи сохтани ёвари мувофиқ барои ин мард сухан меронад, зеро Ӯ, Худо, ҳис мекард, ки танҳо будани инсон хуб нест. Худо ба Одам имконият надод, ки худро танҳо ҳис кунад, орзуи шарик кунад; хеле зуд, дар ҳамон рӯзе, ки Худо инсонро офарид, Ӯ занро ҳамчун ёвар барои ӯ сохт – комилан мувофиқ ва барои ӯ муносиб. Мардро ба хоби амиқ андохтан ва аз ӯ қабурға гирифтан барои сохтани зан тасвири Масеҳро нишон медиҳад, ки ба марг меравад, худро, ҳаёти худро барои Калисо медиҳад. Мо, ки Калисоро ташкил медиҳем, дар ҳақиқат

«аъзои бадани Ӯ, аз гӯшти Ӯ ва аз устухонҳои Ӯ ҳастем» (Эфсӯсиён 5:30).

Тасвир дар Эфсӯсиён 5 хеле зебо идома меёбад. Худро барои Калисо – дақиқтараш, Ҷамъомад – дар Ҷолҷола 2000 сол пеш бахшида, Масеҳ, дар айни замон, ӯро бо оби Калом муқаддас ва пок мекунад. Ӯ ин корро бо назардошти он мекунад, ки ба зудӣ ӯро ба Худаш пешниҳод кунад, Калисои пурҷалоле, ки ҳеҷ доғ ё чин ё чизи дигаре надорад, балки муқаддас ва беайб аст. Мо умедворем, ки ин ҳодисаи ҳанӯз оянда, зиёфати арӯсии Барра (Ваҳй 19:7-9), ба зудӣ дар ҷалоли осмон ба амал меояд.

Порчаи Эфсӯсиён 5 ба таври аҷиб ва амалӣ бар ҳақиқати пурҷалоле, ки онро ошкор мекунад, асос ёфтааст. Он аввал ба занони имондор муроҷиат мекунад, онҳоро насиҳат медиҳад, ки ба шавҳарони худ чунон ки ба Худованд итоат кунанд, зеро Ӯ на танҳо Наҷотдиҳандаи бадан аст, балки Ӯ Сарвари Калисо низ мебошад. Ҷамъомад ба Масеҳ тобеъ аст; занон низ бояд дар ҳама чиз ба шавҳарони худ тобеъ бошанд (оятҳои 22-24). Ин на ҳамеша осон аст, аммо ин каломи Худо ба занон аст.

Каломи Худо ба шавҳарон дар оятҳои оянда боз ҳам душвортар аст. Ба шавҳарон гуфта шудааст, ки

«занони худро дӯст доред, чунон ки Масеҳ низ Калисоро дӯст дошт ва Худро барои он бахшид» (Эфсӯсиён 5:25). Чӣ тавр ягон шавҳар метавонад ба он чизе, ки Худованд Исо барои ҳар яки мо кардааст, баробар шавад? Ҳеҷ инсоне наметавонад ҷони худро барои наҷоти абадии дигаре диҳад, «зеро ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳруманд» (Румиён 3:23).

Дар Эфсӯсиён, шавҳарон насиҳат дода мешаванд, ки занони худро мисли бадани худ дӯст доранд.

«Ҳеҷ кас ҳеҷ гоҳ аз гӯшти худ нафрат накардааст, балки онро ғизо медиҳад ва қадр мекунад, чунон ки Худованд Калисоро» (Эфсӯсиён 5:29). Ғизо додан на танҳо таъмини ғизои ҷисмониро дар бар мегирад. Таъмини ҳама чизе, ки барои ҳаёти хушбахтона ва солим лозим аст, ба ин сарлавҳа дохил мешавад. Қадр кардан фикри муҳими меҳрубониро дар бар мегирад. Муҳаббат рӯҳи инсонро шод мекунад. Бе он, ҳама гуна бахшиш, ҳама гуна хидмат холӣ ва беарзиш аст. Ояти охирини боб боз таъкид мекунад, «Бигзор ҳар яки шумо махсусан … зани худро мисли худ дӯст дорад» (Эфсӯсиён 5:33).

Оятҳои охирини Ғалотиён 3 ва тамоми мазмуни Навиштаҳо равшан нишон медиҳанд, ки ҳар як шахс, хоҳ мард бошад, хоҳ зан, ба Худованд баробар муҳим ва азиз аст. Аммо мо дидем, ки мардон ва занон аз оғози таърихи инсоният нақшҳои гуногун доранд, ки аз ҷониби Худо ба онҳо дода шудаанд. Зан барои ёвари мард сохта шудааст. Вақте ки модари аввалини мо дар ин бора ноком шуд, аз нақши аз ҷониби Худо додашудаи худ берун рафт, вай гуноҳ кард ва шавҳари худро низ ба гуноҳ водор кард. Бисёре аз порчаҳои Навиштаҳо нишон медиҳанд, ки Худо аз мард интизор аст, ки ба таври меҳрубонона, бодиққат ва боэҳтиром роҳбарӣ ва ҳидоят кунад. Ӯ аз зан интизор аст, ки шавҳари худро эҳтиром кунад ва дар эҳтиёҷоти ӯ кӯмак кунад. Худо аз онҳо интизор аст, ки бо ҳам кор кунанд, зеро яке бе дигаре наметавонад зиндагӣ кунад. Ӯ ба мо дар 1 Қӯринтиён 11:8-9 мегӯяд:

«Зеро мард аз зан нест, балки зан аз мард аст. Ва на мард барои зан офарида шудааст, балки зан барои мард.» (1 Қӯринтиён 11:8-9) Оятҳои 11-12 идома медиҳанд, «Бо вуҷуди ин, на мард аз зан мустақил аст, на зан аз мард мустақил аст, дар Худованд. Зеро чунон ки зан аз мард омад, ҳамон тавр мард низ аз зан меояд; аммо ҳама чиз аз Худост.» (1 Қӯринтиён 11:11-12)

Аз нуқтаи назари комилан инсонӣ, дар миллатҳо ё ҷомеаҳое, ки Худо эътироф мешавад ва Китоби Муқаддас эҳтиром ва итоат карда мешавад, занон воқеан эҳтиром ва қадр карда мешаванд. Дар ҷойҳое, ки ин тавр нест, занон аз мардон пасттар ҳисобида мешаванд ва мавриди зулм ва муносибати бад қарор мегиранд. Дар баъзе кишварҳое, ки таҳти қонуни динӣ қарор доранд, шаҳодати ду зан ба шаҳодати як мард баробар аст ва занон аз бисёр ҷиҳат маҳдуд карда мешаванд. Мо метавонем барои он чизе, ки масеҳияти библиявӣ барои баланд бардоштани мақоми занон кардааст, хеле миннатдор бошем.

Аммо, тамоюлҳои имрӯза барои аз байн бурдани ҳама гуна фарқиятҳои байни ҷинсҳо дар исён бар зидди Каломи Худои Офаридгори мо танҳо метавонанд ба ошуфтагӣ ва оқибати фалокатбор оварда расонанд. Чӣ қадар хуб аст, ки мавқеи эҳтиромонаеро, ки Худо ба занон дар Навиштаҳои Ҳақиқат медиҳад, бубинем! Китоби Муқаддас ба таври равшан вобастагии мутақобилаи мардон ва занонро таълим медиҳад, ки ҳарду барои муваффақият ва хушбахтии ҳақиқӣ комилан ба Худо ва Каломи Ӯ вобастаанд.

ЭЗОҲ