Ҳафтаи лагери Библия қариб ба охир расида буд. Дар як соати дигар ҳамаи хонандагони синфҳои панҷум ва шашум дар бистар хоҳанд буд, ва ман низ дере нагузашта пайравӣ хоҳам кард. Ин ҳафтаи хубе буд. Ба ғайр аз чанд нафар лагернишинони дилтанги хона, ин гурӯҳи кӯдакон хушрафтор буданд ва ба дарсҳои Библия таваҷҷӯҳ доштанд. Лагер қариб ба охир расида буд, аммо Худованд як дарси дигар дошт, ки ба мо таълим диҳад. Вақте ки мо дар шаби охир дар атрофи оташи лагер нишаста будем, ҳавои сард моро ба оташ наздиктар кард. Пас аз чанд сурудхонӣ ва паёми ҳаяҷонбахш, мо вақти шаҳодат доштем, ки дар он ҳар як лагернишин метавонист дар бораи ҳафта ва чӣ гуна Худованд дар ҳаёти онҳо кор мекард, чизе бигӯяд. Бисёре аз кӯдакон шарҳ доданд. Аҷиб аст, ки чӣ гуна Худованд оташҳои лагерро ҳамчун ҷойҳо барои рӯҳбаландӣ истифода мебарад. Охирин лагернишин, ки сухан гуфт, бархост ва оҳиста гуфт: «Ман вақти хубе доштам, дар ҳақиқат. Аммо он чизе, ки ман дар ҳақиқат мехоҳам ...» Ва ӯ ба гиря кардан оғоз кард. «Он чизе, ки ман дар ҳақиқат мехоҳам, ин аст, ки касе ба падарам дар бораи Исо нақл кунад. Ман намехоҳам, ки ӯ ба дӯзах равад.» Ӯ идома дод, ки модараш вақте ки ӯ хурд буд, мурдааст, ва ӯ бо бобову бибиаш зиндагӣ мекард, зеро падараш ӯро мезад ва ба ӯ ғамхорӣ намекард.
Ин хонандаи синфи панҷум таваҷҷӯҳи моро ба худ ҷалб кард, вақте ки ӯ ба мо, бо ашк, гуфт, ки сарфи назар аз ҳама чиз ӯ падарашро пазмон шудааст, ӯро дӯст медорад ва мехоҳад, ки ӯ бо Наҷотдиҳандае, ки ӯ дар лагер шинохта буд, вохӯрад. Ӯ мехост ба падараш бигӯяд, ки ӯро мебахшад ва мехоҳад дӯсти ӯ бошад. Мо дар бораи бахшиш аз шаҳодати ин кӯдаки хурдсол бештар аз ҳар як мавъиза омӯхтем.
Бахшиш танҳо гуфтан нест, ки «Ман туро мебахшам.» Ин аз дард гузаштан аст, то тасвири калонро бубинед. Ин лагернишин метавонист падарашро барои муносибати бад бубахшад, на танҳо аз он сабаб, ки ӯро пазмон шуда буд, балки аз он сабаб, ки ӯро дӯст медошт ва мехост, ки ӯ бо Наҷотдиҳандаи худ вохӯрад. Муҳаббати ӯ ба падараш аз ҳар гуна хатое, ки ба ӯ карда шуда буд, бузургтар буд. Ташвиши ӯ барои сарнавишти абадии падараш аз ҳар гуна захм ё дард муҳимтар буд.
Ва ин бахшишест, ки Худо мехоҳад мо дарк кунем. Мо ба Худо пушт кардем ва ба Ӯ гуфтем: «Мо намехоҳем бо Ту коре дошта бошем.» Ва ҷавоби Худо чӣ буд? Оё Ӯ моро ба дӯзах маҳкум кард? Не! Ба ҷои ин, Ӯ Писари Худро фиристод, то барои гуноҳҳои мо дар салиб бимирад. Ҳамин тавр, он шаб дар назди оташи лагер, мо дар бораи бахшиши Худо аз як хонандаи синфи панҷум омӯхтем, ки онро аз Худо омӯхта буд ва дар ҳақиқат онро барои падараш низ мехост.
Оё ба шумо бахшиши Худо лозим аст? Оё ба шумо лозим аст, ки касеро бубахшед? Агар шумо хоҳед, ки дар бораи бахшиш бештар донед, бо мо тамос гиред.
