Огоҳии дӯстона
ХАТАР! Агар шумо марди кӯреро медидед, ки рост ба сӯи кӯҳ меравад, аммо аз огоҳ кардани ӯ шарм медоштед, чӣ? Вақте ки шумо ҷисми пора-пора ва беҷони ӯро дар поёни кӯҳ медидед, оё худро бад ҳис мекардед? Ин меҳрубонтарин роҳест, ки ман медонам, то шуморо огоҳ кунам, ки агар Исои Масеҳ Наҷотдиҳандаи шумо набошад, шумо ба чизе хеле бадтар аз афтидан аз кӯҳ меравед! Ҳар рӯз шуморо як қадам ба назди Худо наздик мекунад, ки шумо наметавонед аз он канорагирӣ кунед:
Барои одамон як бор мурдан муқаррар шудааст, аммо пас аз ин доварӣ (Ибриён 9:27).
ГӮШ КУНЕД!
Мисли он марди кӯр, ки ба кӯҳ наздик мешавад, шояд шумо ҳатто хатари худро дарк накунед. Худованд Исо, ки мехоҳад Наҷотдиҳандаи шумо бошад, гуфт:
Агар имон наоваред, ки Ман Ӯ ҳастам, дар гуноҳҳои худ хоҳед мурд (Юҳанно 8:24).
Лутфан ба Ӯ гӯш диҳед! Гуноҳ шуморо аз Худо ҷудо мекунад:
Беадолатиҳои шумо шуморо аз Худои шумо ҷудо кардаанд; ва гуноҳҳои шумо рӯи Ӯро аз шумо пинҳон кардаанд (Ишаъё 59:2).
Агар шумо бе тавба аз гуноҳҳои худ бимиред, шумо аз Худо ҷудо хоҳед шуд ва то абад зери хашми Ӯ хоҳед буд. Китоби Муқаддас дар ин бора хеле равшан аст:
Касе ки ба Писар имон оварад, ҳаёти абадӣ дорад; ва касе ки ба Писар имон наоварад, ҳаётро нахоҳад дид, балки хашми Худо бар ӯ мемонад (Юҳанно 3:36).
ТАҒЙИР!
Шояд шумо ба Шайтон иҷозат додаед, ки шуморо фиреб диҳад, то фикр кунед, ки дӯзах вуҷуд надорад. Китоби Муқаддас мегӯяд, ки Шайтон «дурӯғгӯ» аст (Юҳанно 8:44). Исо ҳақиқатро мегӯяд: дӯзах ҷои
оташи абадӣ, ки барои иблис ва фариштагони ӯ омода шудааст (Матто 25:41).
Шумо ба кӣ бовар мекунед? Ба Исо ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ эътимод кунед ва шумо сулҳ ва шодии донистани он ки аз оташи дӯзах наҷот ёфтаед, ба даст меоред. Оё шумо метарсед, ки агар ба Исо эътимод кунед, шояд дар ҳаёти худ тағйирот ворид кунед? Ин метавонад дуруст бошад, аммо Ӯ мегӯяд, ки ин тағйиротҳоро кардан хеле беҳтар аст, назар ба он ки
тамоми ҷисми шумо ба дӯзах партофта шавад (Матто 5:29-30).
Масалан, Ӯ ба мо дар бораи марди сарватманди бехудое нақл мекунад, ки мурд. Ҳарчанд ҷисми ӯ дафн карда шуд, дар дӯзах рӯҳи ӯ ҳанӯз метавонист бубинад, сухан гӯяд, дар хотир дорад, азоб кашад ва барои каме об барои хунук кардани забонаш илтимос кунад, зеро ӯ «дар ин оташ азоб мекашид» (Луқо 16:19-31).
ЭЪТИМОД!
Агар шумо хоҳед, ки дар бораи дӯзах баҳс кунед, баҳси шумо бо Худост, на бо ман. Новобаста аз он ки шумо ҳоло дар бораи дӯзах чӣ фикр мекунед, лаҳзае, ки шумо мемиред ва дар азоби оташи он бедор мешавед, боварӣ ҳосил хоҳед кард. Аммо он гоҳ дер хоҳад шуд! Исо дар салиби Ҷолҷота барои гуноҳҳои шумо мурд – то шуморо аз афтидан ба нобудии абадӣ наҷот диҳад. Агар шумо гуноҳҳои худро иқрор кунед ва ҳоло аз Ӯ хоҳиш кунед, ки Наҷотдиҳандаи шумо бошад, шумо кафолати Ӯро доред, ки
ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, талаф нашавад, балки ҳаёти абадӣ дошта бошад (Юҳанно 3:16).
—Ф. Вурст (таҳриршуда)
