Ту, Ту шоиста ҳастӣ, Худованд, Аз ситоиши беист; Баррае, ки як бор кушта шуд, ибодат карда хоҳад шуд Дар тӯли рӯзҳои абадӣ.
Гузариши осмон бо ситоиш садо хоҳад дод Баландтар ва боз ҳам баландтар; Миллионҳо муқаддасон шоистагии Туро месароянд Ҳар як дил дар ибодат хам шудааст.
Шоиста! боз, боз – Фариштагон бо муқаддасон муттаҳид мешаванд, Ба Баррае, ки як бор кушта шуд, нисбат медиҳанд Ҳикмат ва қудрати илоҳӣ.
Мавҷ боз ҳам пеш хоҳад рафт, Он мавҷи ситоиши беохир, То даме ки ҳар махлуқ ба тахти Ту Овози худро дар баракат баланд кунад.
Эй Худованд, суруди нави шодӣ Аз они мост, ки дар ин ҷо бисароем; Бо дили содиқ ва забони шод Мо ҳоло эҳтироми худро меорем.
«Шоиста!» мо боз фарёд мезанем, «Шоиста то абад!» Ва дар пойҳои Ту, эй Баррае, ки як бор кушта шуд, Мо ибодат мекунем, мо парастиш мекунем.
Аз ҷониби Кэтрин Ҳелен фон Посек (1859-1953)
