«Муддате кӯтоҳ!» Худованди мо хоҳад омад, ва мо дигар дар ин ҷо саргардон нахоҳем шуд; Ӯ моро ба хонаи Падари мо хоҳад бурд, ки Ӯ барои мо пеш аз ин рафтааст, Бо Ӯ зиндагӣ кунем, чеҳраи Ӯро бубинем, ва ҷалоли файзи Ӯро суруд хонем; Бо Ӯ зиндагӣ кунем, чеҳраи Ӯро бубинем, ва ҷалоли файзи Ӯро суруд хонем.
«Муддате кӯтоҳ!» Ӯ боз хоҳад омад: Биёед соатҳои гаронбаҳоро наҷот диҳем; Ғами ягонаи мо ба Ӯ дард додан аст, шодии мо ба Ӯ хидмат кардан ва пайравӣ кардан аст; Бедор ва омода бошем, чун онҳое, ки Худованди худро дидан мехоҳанд; Бедор ва омода бошем, чун онҳое, ки Худованди худро дидан мехоҳанд. «Муддате кӯтоҳ!» Ба зудӣ мегузарад: Чаро мо бояд аз шарм ва салиб гурезем; Оҳ, биёед дар паи Ӯ шитоб кунем, ҳама чизро барои Ӯ талафот ҳисоб кунем; Оҳ, чӣ гуна табассуми Ӯ ҷуброн хоҳад кард, азоби ин муддати кӯтоҳро; Оҳ, чӣ гуна табассуми Ӯ ҷуброн хоҳад кард, азоби ин муддати кӯтоҳро!
«Муддате кӯтоҳ!» Биё, Наҷотдиҳанда, биё! Арӯси Ту муддати дароз интизор буд: Оҳ, зоирони хастаи худро ба хона баргардон, то суруди нави абадиро суруд хонанд, то ҷалоли Туро бубинанд, ва дар ҳама чиз ба Ту мувофиқат кунанд; То ҷалоли Туро бубинанд, ва дар ҳама чиз ба Ту мувофиқат кунанд! —Ҷеймс Ҷ. Дек (1802-1884)
