Ин оятҳо дар бораи муҳаббати Худо ба халқи заминии Ӯ сухан мегӯянд, аммо Ӯ дар муҳаббати худ нисбат ба мо низ тағйирнопазир аст. Нависандаи гимн мегӯяд: «Эй муҳаббати беҳамто ва бепоён!»
Мо дар ин оятҳо се чизро меёбем. Аввалан, Такрори Шариат 7 дар бораи он сухан меронад, ки Худованд муҳаббати худро ба худ гузоштааст. Тарҷумаи дигар «пайвастшуда»-ро истифода мебарад. Ҳеҷ чиз моро аз муҳаббати Ӯ ҷудо карда наметавонад; Ӯ ҳеҷ гоҳ онро бозпас намегирад. Муҳаббати Худо бебозгашт аст. Ба хотири Масеҳ, ин муҳаббат аз ҷониби Рӯҳулқудс дар дилҳои мо паҳн мешавад. Худованд ҳамеша моро ба лаззати наздиктари муҳаббати худ ҷалб мекунад.
Дуюм, Забур 91 тасвири Худованд аст, ки муҳаббати худро ба Падар гузоштааст. Дар ин ҷо дар рӯи замин, Ӯ хост, ки «ҷаҳон бидонад, ки ман Падарро дӯст медорам» (Юҳанно 14:31). Ин муҳаббат радднашаванда аст. Падар Ӯро баланд бардоштааст – бо Ӯ дар тахти худ. Ба қарибӣ Ӯ барои тамоми осмон ва замин баланд бардошта хоҳад шуд. Ҳатто ҳоло, мо аз ин намоиши комили муҳаббат шодӣ мекунем ва бо файз, муҳаббати худро ба Худованд Исо мегузорем.
Сеюм, Ишаъё 38 муҳаббатеро ба хотир меорад, ки беҳамтост. Мо, ҳатто бештар аз Ҳизқиё, муҳаббатеро медонем, ки на танҳо раҳматҳои ҳозираро таъмин мекунад, балки ниёзҳои амиқи дилро низ қонеъ кардааст.
