Том писари конкан буд, ки дар шимоли Англия зиндагӣ мекард. Волидонаш ӯро бо меҳрубонӣ дӯст медоштанд ва азбаски онҳо масеҳиёни самимӣ буданд, аксар вақт дуо мекарданд, ки ӯ Наҷотдиҳандаро, ки барояшон хеле азиз буд, қабул кунад. Аммо ӯ бепарво буд ва роҳи дунёро дӯст медошт.
Том хеле бемор шуд, яке аз аъзоёни оила аз ходими Худованд хоҳиш кард, ки ба хона занг занад, зеро онҳо дар бораи наҷоти ҷони ӯ нигарон буданд.
Рӯзи дигар ӯ ин корро кард. Пас аз каме сӯҳбат бо Том дар бораи саломатиаш, ӯ гуфт: «Оё ин хуб нест, ки Худо Писари Худро ба дунё фиристод, то моро наҷот диҳад?»
Ӯ бояд ин ҳақиқатро хуб медонист, аммо Том каме ҳайрон ва парешон ба назар мерасид.
«Ин дуруст аст, Том,» гуфт меҳмон. «Бубин, ин дар Китоби Муқаддас аст.»
Ӯ ба Юҳанно 3:16 ишора кард ва идома дод: «Он чунин мехонад:
Зеро Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт — ки ин туро дар бар мегирад, Том — ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, талаф нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад.
‘ҲАР КӢ’ туро низ дар бар мегирад, Том. Худо туро дӯст дошт ва Писари Худро дод, то барои ту бимирад, то гуноҳҳои туро дур кунад. Оё ту ба Худованд Исои Масеҳ имон дорӣ, Том?»
Нигоҳи умед дар чеҳрааш пайдо шуд. «Оё барои ман дуо мекунед?» пурсид ӯ. «Ман мӯҳтоҷ ва гунаҳкорам.»
Дар он ҷо онҳо якҷоя зону заданд. Вақте ки дуо тамом шуд, Том гуфт: «Ман ҳоло ба Ӯ имон дорам. Ман ҷони худро ба Исо месупорам.»
Модар даромад ва писарашро ба оғӯш гирифт. Вай аз ҳад зиёд шод буд ва аз меҳмонашон хоҳиш кард, ки барои чой бимонад. Ҳар як дил аз шукргузории Худо пур буд, ки Томро ба нури аҷиби худ овард.
Вақте ки онҳо якҷоя нишаста буданд, аз берун садои қадам шунида шуд. Қулф бардошта шуд, дар кушода шуд ва падар, ки нав аз кони ангишт омада буд, даромад. Том дарҳол аз сари миз бархост ва ба ӯ гуфт, ки ба Худованд Исо имон овардааст.
Ашк аз чеҳраи пирамарди хаста ҷорӣ шуда, хатҳои сафедро дар рухсораҳои сиёҳаш мекашид. Дар аввал ӯ аз эҳсосот базӯр гап зада метавонист. Сипас конкани камбағал ва меҳнатдӯст гуфт: «Том, писарам, ин дар ҳақиқат хабари хуш аст; беҳтарине, ки ман муддати дароз шунидаам. Ин аз бист фунт беҳтар аст. Худоро шукр.»
Ва ҳамин тавр хонавода шодӣ кард; аммо на танҳо ин, балки шодӣ «дар осмон аз як гунаҳкоре, ки тавба мекунад» буд.
Оё осмон аз тавбаи шумо шодӣ кардааст?
