Ин рӯзи комил барои аксбардорӣ буд. Барои камера бисёр мавзӯъҳои зебо ва ҷолиб буданд, аммо ҳама бо як дарахти кӯҳнаи зебо, ки бо девори оҳанин иҳота шуда буд ва бо лавҳаи биринҷӣ нишонгузорӣ шуда буд, машғул буданд. Ҷавоне истода пурсид: «Дар бораи ин дарахт чӣ ин қадар ҷолиб аст?»
Марде ҷавоб дод: «Навиштаҷот мегӯяд, ки ин дарахт маркази Англияро нишон медиҳад. Сайёҳон аз тамоми ҷаҳон барои аксбардорӣ аз маркази Англия меоянд.»
Маркази ҷаҳон
Бо таваҷҷӯҳ, ҷавон навиштаҷотро дар лавҳа хонд. Чеҳрааш бо табассум равшан шуд ва ӯ ба мард баргашт. «Ин ҷолиб аст», — эълон кард ӯ, «Ман ҳеҷ гоҳ дар бораи ин дарахт нашунида будам. Аммо ин маро ба ёди дарахти дигаре меорад, ки барои ман аҳамияти калон дорад, гарчанде ки ман онро ҳеҷ гоҳ надидаам.» Дигарон барои гӯш кардан наздик шуданд. «Дарахте, ки ман ба он ишора мекунам, нишон медиҳад маркази ҷаҳонро,» — идома дод ӯ.
Шунидаҳо бо тааҷҷуб ва нобоварӣ ҷавоб доданд: «Маркази ҷаҳон! Имконнопазир! Шумо чӣ дар назар доред?»
«Ҳамаи онҳое, ки дар як тарафи Дарахт ҳастанд, наҷот ёфтаанд ва ба сӯи Биҳишт мераванд. Ҳамаи онҳое, ки дар тарафи дигар ҳастанд, гумроҳ шудаанд ва ба сӯи торикии абадӣ ва ҷазо дар Дӯзах мераванд.» Баъзеҳо ҳайрон ба назар мерасиданд; дигарон тамасхур карда рафтанд. «Ин Дарахте, ки ман дар борааш сухан меронам, аз ҷониби Петрус зикр шудааст, ва барои ман рӯзи хушбахт буд, вақте ки ман дар бораи он хондам ва бовар кардам. Ба суханони ӯ гӯш диҳед:
Масеҳ… ки худаш гуноҳҳои моро дар бадани худ бар дарахт бардошт (1 Петрус 2:24).
Он Дарахт Салиби Худованд Исои Масеҳ аст, ва ман Худоро шукр мегӯям, ки ман дар тарафи онҳое истодаам, ки гуноҳҳояшон дар хуни гаронбаҳои Ӯ шуста шудаанд — гунаҳкори наҷотёфта дар роҳи ҷалол.»
Мавқеи шахсии шумо
Хонанда, бисёр ёдгориҳои ҷолиб мавҷуданд, аммо Салиби Худованд Исои Масеҳ ин ҷаҳонро тақсим мекунад. Шумо дар як тараф ё тарафи дигари ин Дарахти бузург — «маркази ҳақиқии ҷаҳон» истодаед. Хона ва кори шумо фикрҳои шуморо ишғол мекунанд, инчунин рӯйдодҳои ҷаҳонӣ. Оё шумо фикр кардаед, ки хона ва кори шумо, ҳатто ин ҷаҳон, бояд дар паси худ гузошта шаванд, вақте ки шумо ба абадият қадам мегузоред?
Он гоҳ ягона саволе, ки воқеан муҳим аст, ин хоҳад буд: «Шумо дар кадом тарафи салиби Худованд Исои Масеҳ истодаед?» Шояд шумо ин саволро бо гуфтани он, ки шумо бутпараст нестед, балки шаҳрванди хуб ва узви мӯҳтарами калисо ҳастед, рад кунед. Аммо агар гуноҳҳои шумо дар хуни кафоратбахши Худованд Исо шуста нашуда бошанд, ин ҳама чӣ маъно дорад?
Ҳоло бо муҳимтарин саволи замон ва абадият рӯ ба рӯ шавед. Оё шумо ба Писари маҳбуби Худо зону зада, худро гунаҳкори ниёзманд эътироф кардаед? Оё шумо аз гуноҳҳои худ дар хуни гаронбаҳои рехташудаи Ӯ шуста шудаед? Оё шумо бо онҳое, ки дигар асоси наҷотро ба ҷуз «замини наҷот» эътироф намекунанд, истодаед? Дарахти Ҷолҷота маркази ҷаҳонро нишон медиҳад.
Шумо дар кадом тараф истодаед ?
Шитоби қарор
То кай шумо дар байни ду ақида ланг мезанед? (1 Подшоҳон 18:21).
Касе ки ба Писар имон дорад, ҳаёти ҷовидонӣ ДОРАД; ва касе ки ба Писар имон надорад, ҳаётро НАХОҲАД дид; балки хашми Худо бар ӯ боқӣ мемонад (Юҳанно 3:36).
Чӣ тавр мо наҷот хоҳем ёфт, агар чунин наҷоти бузургро нодида гирем? (Ибриён 2:3).
