Бисёр одамон ҳамчун ғуломи иллатҳо ва нашъамандӣ ба монанди машрубот, маводи мухаддир, зино, қимор ва дигарҳо зиндагӣ мекунанд. Ин одатҳо ба оилаҳо бадбахтӣ меоранд ва ҷавонон аксар вақт ба рафторҳои гуноҳкорӣ меафтанд, ки онҳоро «фароғат» меҳисобанд. Аммо оҳиста-оҳиста, онҳо ба ин одатҳои харобиовар нашъаманд мешаванд, арзишҳои ахлоқии худро фаромӯш мекунанд ва ба худ ва оилаҳои худ шармандагӣ меоранд.
Баъзеи онҳо ба ҳаёти ҷиноӣ меафтанд, дурнамои ояндаи худро вайрон мекунанд ва ба ҷомеа таҳдид мешаванд. Ин афрод, қурбониёни нашъамандӣ – хоҳ бо интихоб ё тасодуф – дар дом афтодаанд ва намедонанд, ки чӣ гуна гурезанд. Онҳо дар торикӣ зиндагӣ мекунанд, аксар вақт саломатии худро аз бемориҳои табобатнашаванда то фаро расидани марг аз даст медиҳанд.
Китоби Муқаддас ҳушдор медиҳад,
Музди гуноҳ марг аст (Румиён 6:23).
Дӯстони азиз, чанде пеш, ман дар ҳамин роҳи торик будам. Ман майзада, нашъаманд, зинокор ва тамокукаши доимӣ будам. Ман ҳаёти зану фарзандонамро тоқатфарсо кардам.
Як шаб, ман комилан маст ба хона омадам. Дар ҳолати девонагӣ, ман ба зану фарзандонам керосин пошидам, бо нияти зинда сӯзондани онҳо. Аммо ба ҷои ин, ман ба сӯи роҳи оҳан рафтам, ба умеди хотима додан ба ҳаёти худ.
Ман сарамро ба релсҳо гузоштам ва хобам бурд. Аммо сигнали сурх боиси истодани қатор шуд. Кормандони роҳи оҳан маро сари вақт кашида гирифтанд. Вақте ки ман ба худ омадам, полис дар он ҷо буд ва онҳо ба ман ҳушдори сахт доданд, пеш аз он ки маро ба хона фиристанд.
Баъдтар, ман як шиша бренди нӯшидам, онро шикастам ва кӯшиш кардам, ки худро бо корд бикушам. Ман борҳо кӯшиши худкушӣ кардам, аммо ба шарофати Худо, ҳар дафъа зинда мондам.
Сипас, ҳаёти ман ба тавре тағйир ёфт, ки ман ҳеҷ гоҳ интизор набудам.
Зану фарзандонам Исои Масеҳро ҳамчун Наҷотдиҳандаи шахсии худ қабул карда буданд ва барои наҷоти ман дуо мекарданд.
Ба сабаби дуоҳо ва ашкҳои содиқонаи онҳо, ман ниҳоят аз гуноҳҳои худ тавба кардам ва Исои Масеҳро ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ қабул кардам. Ӯ маро аз роҳи ҳалокат гирифт ва ба роҳи ҳаёти ҷовидонӣ гузошт. Чӣ тағйироти мӯъҷизавӣ!
Ҳамон тавре ки ҳаёти ман тағйир ёфт, шумо низ метавонед аз чанголи гуноҳ ва нашъамандӣ озод шавед. Исои Масеҳ, Наҷотдиҳандаи гуноҳкорон, метавонад ба шумо сулҳ ва шодӣ бахшад, ки шумо ҳеҷ гоҳ надидаед.
Ба Худованд Исои Масеҳ имон оваред ва Ӯро ба дили худ даъват кунед. Шумо низ метавонед аз гуноҳ ва марги абадӣ наҷот ёбед. Хоҳиши Худо ин аст, ки шумо аз ҷазои гуноҳ наҷот ёбед ва ҳамчун яке аз фарзандони Ӯ қабул шавед.
Китоби Муқаддас мегӯяд, ки Худованд Исои Масеҳ
Худро барои гуноҳҳои мо дод, то моро аз ин асри шарир наҷот диҳад, мувофиқи иродаи Худо ва Падари мо (Ғалотиён 1:4). Атои Худо ҳаёти ҷовидонӣ дар Исои Масеҳ Худованди мост (Румиён 6:23).
Чӣ тавре ки пайғамбар Ишаъё эълон кард,
Бархез, равшан шав, зеро нури ту омадааст, ва ҷалоли Худованд бар ту тулӯъ мекунад (Ишаъё 60:1).
