Ҳаёти нав – оё имконпазир аст?
Бисёре аз одамон ҳамчун ғуломи одатҳои бад ва нашъамандӣ ба монанди машрубот, маводи мухаддир, зино ва қимор зиндагӣ мекунанд. Аз ин сабаб, бисёр оилаҳо азоб мекашанд.
Ҷавонон аксар вақт ба одатҳои гунаҳкорона ҳамчун «фароғат» шинос мешаванд ва каме-каме ба ин фаъолиятҳои даҳшатнок нашъаманд мешаванд. Онҳо арзишҳои ахлоқии худро фаромӯш мекунанд ва ба худ, оилаҳо ва наздикони худ шармандагӣ меоранд. Баъзеҳо ба ҷинояткорони бераҳм табдил меёбанд, ки дурнамои ояндаи худро барои ҳаёти пурмазмун хароб мекунанд. Онҳо ба хатари ҷомеа табдил меёбанд!
Ин ҷонҳои бечора, бадбахт – қурбониёни нашъамандӣ, хоҳ қасдан ё тасодуфан – роҳи халосӣро намедонанд. Онҳо наметавонанд аз ин ғуломӣ раҳо шаванд. Онҳо дар торикии мутлақ зиндагӣ мекунанд. Онҳо аксар вақт саломатии худро аз бемориҳои табобатнашаванда аз даст медиҳанд, то даме ки марг онҳоро фаро мегирад. Китоби Муқаддас мегӯяд,
Музди гуноҳ марг аст (Румиён 6:23 NKJV).
Дӯстони азиз, ҳамагӣ чанд сол пеш ман дар ҳамон роҳи даҳшатнок сафар мекардам. Ман майзада, нашъаманд, зинокор ва тамокукаши доимӣ будам. Ман ҳаёти зан ва фарзандонамро ба дӯзах дар рӯи замин табдил додам.
Рӯзе ман комилан маст ба хона омадам. Намедонистам, ки чӣ кор мекунам, ба зан ва фарзандонам керосин пошидам, бо нияти зинда сӯзондани онҳо. Ба ҷои ин, ман ба сӯи роҳи оҳани наздик рафтам, то ҳаёти худро ба охир расонам. Сарро ба роҳ гузоштам ва хоб рафтам.
Поезд ба сӯи ман меомад, аммо сигнали сурх боиси истодани он шуд. Кормандони роҳи оҳан маро аз роҳ кашиданд. Вақте ки ба худ омадам, полис омада буд. Онҳо ба ман огоҳии сахт доданд ва маро ба хона фиристоданд.
Дар ҳодисаи баъдӣ ман як шиша коняк нӯшидам, сипас шишаро шикастам ва кӯшиш кардам, ки худро бо корд кушам. Ман борҳо кӯшиши худкушӣ кардам, аммо шукр Худо, муваффақ нашудам.
Он гоҳ ҳаёти ман тағйир ёфт
Як чизи аҷибе рӯй дод. Зан ва фарзандонам Исои Масеҳро ҳамчун Наҷотдиҳандаи шахсии худ қабул карданд ва доимо барои наҷоти ман дуо мекарданд. Ба сабаби дуоҳо ва ашкҳои онҳо, ман ниҳоят аз гуноҳҳоям тавба кардам ва Исои Масеҳро ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ қабул кардам. Ӯ маро аз роҳи ҳалокат гирифт ва ба роҳи ҳаёти ҷовидонӣ гузошт. Чӣ тағйироте!
Мисли ман, шумо низ метавонед аз ҳама одатҳои бад ва иллатҳои худ озод шавед, то аз сулҳ ва шодии Исо, Наҷотдиҳандаи гунаҳкорон баҳра баред. Ба Худованд Исои Масеҳ имон оваред ва Ӯро ба дили худ даъват кунед, он гоҳ шумо низ аз ғуломии гуноҳ ва марги ҷовидонӣ наҷот хоҳед ёфт. Хоҳиши Худо ин аст, ки шумо аз ҷазои гуноҳ наҷот ёбед ва ҳамчун яке аз фарзандони Ӯ қабул шавед.
Худованд Исои Масеҳ
Худро барои гуноҳҳои мо дод, то моро аз ин асри бад раҳо кунад, мувофиқи иродаи Худо ва Падари мо (Ғалотиён 1:4).
Ҳадяи Худо ҳаёти ҷовидонӣ дар Исои Масеҳ, Худованди мост (Румиён 6:23).
Бархез, равшанӣ деҳ; зеро нури ту омадааст! Ва ҷалоли Худованд бар ту тулӯъ кардааст (Ишаъё 60:1).
Мо метавонем ба шумо бештар гӯем.
