Муқоиса
Китоби Ишаъё аз бисёр ҷиҳатҳо як нусхаи хурди Библия аст. Ишаъё 66 боб дорад; Библия 66 китоб дорад. Аҳди Қадим 39 китоб дорад. Боби 40-уми Ишаъё «овози касеро, ки дар биёбон фарёд мезанад» муаррифӣ мекунад, ки ин пешгӯӣ дар хидмати Яҳёи Таъмиддиҳанда дар оғози Аҳди Ҷадид иҷро шуд. Ҳар як боби Ишаъё, ки аз боби 40 оғоз мешавад, як мафҳумро дар бар мегирад, ки дар Аҳди Ҷадид кушода мешавад. Инҳо мавзӯъҳое мебошанд, ки дар ҳар як боб пайдо мешаванд, дар баробари ҳамтоёни Аҳди Ҷадиди онҳо, ки чанде аз онҳоро мо муфассалтар баррасӣ хоҳем кард.
Ишаъё Иқтибос Иқтибос аз Аҳди Ҷадид Ишора
40:3 Овоз Ман овоз ҳастам (Яҳёи Таъмиддиҳанда) Юҳанно 1:23
41:14 Қуддус Исои Носирӣ ... Қуддус Марқӯс 1:24
42:1 Бандаи Ман Инак! Бандаи Ман Матто 12:18-21
43:3 Наҷотдиҳандаи ту Исои Масеҳ Наҷотдиҳандаи мо Титус 1:4
44:3 Рӯҳи Ман Пур аз Рӯҳ Аъмол 2:4, 38
45:23 Ҳар зону хам хоҳад шуд Ба номи Исо ҳар зону ... Филиппиён 2:10
46:1 Бутҳои онҳо Тамаъкорӣ, ки бутпарастӣ аст Қӯлассиён 3:5
47:1 Бобил Бобил афтодааст Ваҳй 14:8
48:12 Ман аввалин ... охирин ҳастам Ман Алфа ва Омега ҳастам Ваҳй 1:8,17
49:5 Нуре барои халқҳо Нуре барои равшан кардани халқҳо Луқо 2:32
50:4 Забони доноён Номаҳоро медонад, ҳеҷ гоҳ наомӯхтааст Юҳанно 7:15
51:4 Ба ман гӯш диҳед Касе ки гӯш дорад, бишнавад Матто 13:9
52:7 Пойҳои зебо ... Чӣ қадар зебоанд пойҳо Румиён 10:15
53:2 Зебогие барои хостани Ӯ нест Ӯро дур кунед Юҳанно 19:15
54:7 Ҷамъоварии Исроил Худо халқи Худро дур накардааст Румиён 11:2
55:3 Гӯши худро хам кунед ва бишнавед Овози Маро бишнавед ва дарро кушоед Ваҳй 3:20
56:7 Хонаи дуо барои ҳама Хонаи Худо, Калисо 1 Тимотиюс 3:15
57:15 Бо дили шикаста ва фурӯтан Худро фурӯтан кунед 1 Петрус 5:6
58:7 Нон ба гуруснагон Бародар ... аз ғизои ҳаррӯза маҳрум Яъқуб 2:15
59:8 Роҳи сулҳро намедонанд Роҳи сулҳро намедонистанд Румиён 3:17
60:19 Худованд ... нури абадӣ Барра нури он аст Ваҳй 21:23
61:10 Либосҳои наҷот Бо либоси сафед пӯшида Ваҳй 3:5
62:2 Номи нав Номи нав Ваҳй 2:17
63:16 Падари мо Падари мо Матто 6:9
64:4 Худо омода кардааст Худо омода кардааст 1 Қӯринтиён 2:9
65:17 Осмонҳои нав замини нав Осмонҳои нав ва замини нав Ваҳй 21:1
66:24 Кирмаки онҳо намемирад Кирмак намемирад Марқӯс 9:44
Шояд муҳимтарин бобҳо барои омӯзиши мо Ишаъё 40, 53, 61 ва 66 бошанд. Дар онҳо мо дили Худоро меёбем. Ишаъё 40 фиристодани бузургтарин пайғамбар, Яҳёи Таъмиддиҳандаро барои омода кардани роҳи Худованд пешгӯӣ мекунад. Дар боби 53 мо пешгӯии муфассали Наҷотдиҳандаи азобдидаро меёбем, ки аз ҷониби одамон рад карда шудааст. Боби 61 як назари зебои хидмати Масеҳро дар омадани аввал ва дуюми Ӯ пешниҳод мекунад. Ва дар боби 66, охири Ишаъё, мисли Ваҳй, мо «сулҳро ба вай мисли дарё» меёбем, аммо мунофиқон ва радкунандагон рад карда мешаванд ва сулҳ надоранд.
Боби 40
Худои тамоми тасаллӣ (2 Қӯринтиён 1:3 KJV) боби 40-ро бо «Халқи Маро тасаллӣ диҳед» оғоз мекунад. «Ло-Аммӣ» (на халқи ман) аз Ҳушаъ 1:9 ҳоло «Аммӣ» (халқи ман) аст. Чӣ рӯй дод, ки фарқиятро ба вуҷуд овард? «Ҷанги» Ерусалим «ба охир расидааст, гуноҳи вай бахшида шудааст». Худо ба иҷрои боби 53 менигарад ва оштӣ карданиро, ки бояд анҷом дода шавад – «Тамом шуд» – аз ҷониби Баррае, ки аз бунёди ҷаҳон кушта шудааст (Юҳанно 19:30; Ваҳй 13:8), баррасӣ мекунад.
Бо вуҷуди ин, барои омода кардани роҳи Худованд, барои ҷамъ кардан ва баланд бардоштани роҳи бузург барои Худои мо дар ин саҳнаи биёбон, овозе фиристода мешавад. Яҳёи Таъмиддиҳанда он овоз буд, ки тавбаро барои бахшидани гуноҳҳо мавъиза мекард ва кӯшиш мекард, ки ҳамаи дилҳоро ба Он ки пас аз ӯ меояд, гардонад (Луқо 3:2-18).
Мо дар ҳақиқат мисли алаф ҳастем, ки омодаем хушк шавем ва бурда шавем; доварӣ бар мост. Оё мо инро дарк мекунем? Оё мо омодаем, ки ақидаи худро дар бораи некии худ тағйир диҳем? Оё мо метавонем истода, наҷоти Худоро бубинем? Пас хушхабарҳо, хабарҳои хуше ҳастанд, ки имрӯз мо онро Инҷил меномем: «Инак Худои шумо!» Исои Масеҳ дар ҷисм омадааст (Ишаъё 40:9). Кори Яҳё эълон кардан буд: «Инак Барраи Худо, ки гуноҳи ҷаҳонро мебардорад» (Юҳанно 1:29).
Боби 53
Тавре ки боби 53 тасвир мекунад, он барра ҳатто вақте ки халқи Ӯ Ӯро рад карданд, қурбонӣ шуд, зеро вақте ки қариб ҳамаи исроилиёни замони Исо Ӯро диданд, онҳо зебогиеро надиданд, ки Ӯро бихоҳанд. Барои онҳо Ӯ нафратшуда ва радшуда буд, ки сазовори салиб шудан дониста мешуд. Мо дар Ӯ чӣ мебинем? Оё Ӯ ҳамон ҳассос, як ниҳоли нозук, решае аз замини хушки расму оинҳои динӣ нест? Оё Ӯ ҳамон ғамгин нест, ки ҳамаи андӯҳҳои моро ҳамчун андӯҳи худ бардошт? Оё Ӯ ҳамон хомӯш нест, ки даҳони худро барои интиқом ё худмуҳофизат накушод? Оё Ӯ ҳамон зарбазада нест, ки аз ҷониби сарбозон дар салиб зада ва сӯрох карда шуд ва номи Ӯ то имрӯз ҳамчун лаънат истифода мешавад? Оё Ӯ ҳамон зарбазада нест, ки аз замини зиндагонӣ бурида шуд? Оё Ӯ ҳамон самимӣ нест, ки ҳеҷ зӯроварӣ накардааст ва ҳеҷ фиребе аз даҳони Ӯ набаромадааст? Оё Ӯ ҳамон қаноатманд нест, ки бисёриҳоро бо қурбонии худ сафед мекунад?
Албатта, Ӯ ҳамаи ин ва бисёр чизҳои дигар аст. Марги Ӯ ҷойгузин буд, зеро ҷони Ӯ қурбоние барои гуноҳ – гуноҳи ман ва гуноҳи тамоми ҷаҳон – буд. Марги Ӯ пирӯзӣ буд, зеро дар эҳё «рӯзҳои Ӯ дароз карда шуданд» ва вақте ки гуноҳкор ба Ӯ бовар мекунад, «хоҳиши Худованд дар дасти Ӯ муваффақ хоҳад шуд». Тааҷҷубовар нест, ки хоҷаи ҳабашӣ мехост бидонад, ки Ишаъё дар бораи кӣ сухан меронад! Филиппус ба ӯ Исоро мавъиза кард ва ӯ шодӣ карда рафт (Аъмол 8:26-39). Оё мо шодӣ карда истодаем, бо донистани он ки мо аз марг ба ҳаёт гузаштаем? Оё мо Барраи Худоро мебинем? Оё мо Ӯро мехоҳем? Оё мо зебоии Ӯро мебинем?
Боби 61
Дере нагузашта пас аз он ки Исо аз ҷониби шайтон дар биёбон озмуда шуд ва ба васвасаҳои ӯ осебпазир набуд, Ӯ ба Носира, зодгоҳи кӯдакии худ баргашт ва дар куништ барои хондан бархост (Луқо 4:18-19). Ӯ аз Ишаъё 61:1 оғоз кард:
Рӯҳи Худованд Худо бар Ман аст; зеро Худованд Маро тадҳин кардааст, то ба фурӯтанон хушхабар мавъиза кунам; Ӯ Маро фиристодааст, то дилшикастагонро бибандам, то ба асирон озодӣ ва ба бандиён кушодани зиндонро эълон кунам; то соли мақбули Худовандро эълон кунам (Ишаъё 61:1).
Дар ин ҷо Ӯ истод, китобро пӯшид ва нишаст. Оё тааҷҷубовар аст, ки ҳама ба Ӯ менигаристанд? Ӯ дар миёнаи ҷумла истода буд! Аммо ин қисмат ҳама чизе буд, ки Ӯ барои эълон кардани ҳадафи омадани худ ва қайд кардани «Имрӯз ин Навишта дар гӯшҳои шумо иҷро шуд» лозим буд. Ба мо Падарро нишон додан, хушхабари оштии гуноҳкоронро бо Худои муқаддас эълон кардан, ба атроф рафтан ва некӣ кардан, шифо додан ва тасаллӣ додан, ҳадафи омадани Ӯ буд. Эълон кардани «рӯзи интиқоми Худои мо» (қисми навбатии он ҷумлаи шикаста) ва барқарорсозии Исроил ба мавқеи дурусти худ бояд то омадани дубораи Ӯ интизор шавад – мавзӯи боби 66.
Боби 66
Дар боби охирини Ишаъё, Исроил ҳадаферо, ки Худо миллатро барои он даъват карда буд, иҷро мекунад: шоҳидони файзи Худо ва Худои файз ба тамоми замин будан. Замон бо сулҳ ва шодӣ барои ҳазор сол тавсиф хоҳад шуд:
Инак, Ман сулҳро ба вай мисли дарё дароз хоҳам кард (Ишаъё 66:12).
Дар охир, радкунандагон рад карда мешаванд; онҳое, ки бар зидди Ӯ гуноҳ кардаанд, берун карда мешаванд (Ишаъё 66:24). Гуноҳи бузурге, ки Довуд аз он бегуноҳӣ мехост, чист? (Забур 19:13). Юҳанно 16:9 он гуноҳро муайян мекунад; он беимонӣ аст. Мо бояд аввал аз гуноҳи бовар накардан ба Масеҳ мутмаин шавем ва сипас аз ин беимонӣ рӯй гардонем, то ҳаёти ҷовидониро ба даст орем. Ҳар гуноҳи дигарро метавон ба воситаи имон ба Ӯ бартараф кард, бахшид, комилан пок кард.
Аммо, вақте ки мо дар беимонӣ мемирем, он нобахшиданӣ аст, ки Рӯҳи Худоро, ки вазифааш бовар кунонидани ҳар яки мо ба Масеҳ аст, ба хашм меорад. Ягона некие, ки гуноҳкор метавонад барои раҳоӣ аз доварии Худо анҷом диҳад, тавба кардан ва ба Писари Ӯ имон овардан аст. Онҳое, ки дар беимонӣ исрор меварзанд, дар назари Ӯ пайваста бадӣ мекунанд (Юҳанно 5:29) ва дар ниҳоят ба эҳёи лаънат даъват карда мешаванд. Кирмаки онҳо нахоҳад мурд ва оташи онҳо хомӯш нахоҳад шуд. Барои онҳое, ки пешниҳоди наҷоти Худоро рад кардаанд, абадияти рад карда шудан аз ҷониби Худо интизор аст. Кирмаки нафратангез ва фурӯбарандаи пушаймонӣ ҳеҷ гоҳ нахоҳад мурд. Гиря ва ғиҷирроси дандонҳо ҳеҷ гоҳ ба охир нахоҳад расид (Луқо 13:28). Азоби донистани он ки наҷот озодона пешниҳод шуда буд ва озодона рад карда шуд, сарфи назар аз ҳар кӯшиши Рӯҳи Худо барои бовар кунонидани онҳо ба Писар, ҳамеша оташи сӯзон хоҳад буд.
Он гоҳ Худо осмонҳои нав ва замини навро паҳн хоҳад кард ва тамоми башарият Ӯро ибодат хоҳад кард. Чӣ оянда – чӣ умед!
Аз ҷониби Том ва Сюзан Стир
