Гарчанде ки аксар вақт дар бозиҳои регбии Уэлс суруда мешавад, кам касон медонанд, ки ғояи паси «Нони осмон, маро ҳоло ва то абад ғизо деҳ» аз Китоби Муқаддас аст. Аксарият парво надоранд. Сурудхонӣ рӯҳбаландӣ медиҳад ва ин ҳама чизест, ки барои онҳо муҳим аст. Фоҷиа аст, ки ҷаҳони англисзабон сангро, ки онро ба вуҷуд овардааст, фаромӯш кардааст (Такрори Шариат 32:18; Ишаъё 51:1). Ва мутаассифона, тахриби масеҳият меафзояд. Мо бо калимаҳое мисли «ғайри қобили қабул» ба ҷои «нодуруст» аз издиҳом пайравӣ мекунем. Ба ҷои эълон кардани он чизе, ки воқеан дуруст аст, мо мегӯем: «Хуб, шояд ин барои шумо дуруст аст.» Мо аз парҳези носолими суханҳои бемаънӣ, нимҳақиқатҳо ва гуфтаҳои дунявӣ ғизо мегирем. Чунин чизҳо ғизои рӯҳ нестанд!
Дастури Худо
«Инсон на танҳо бо нон зиндагӣ мекунад, балки бо ҳар калимае, ки аз даҳони Худованд мебарояд, инсон зиндагӣ мекунад» (Такрори Шариат 8:3 KJV). Худованд Исо ин оятро вақте иқтибос овард, ки ӯ [Шайтон] кӯшиш кард, ки Ӯро водор кунад, ки барои қонеъ кардани гуруснагии Худ аз сангҳо нон созад (Матто 4:4; Луқо 4:4). Писари Худо барои қонеъ кардани шиками Худ зиндагӣ накард, балки барои писанд овардан ба Падари Худ дар осмон – ва мо низ бояд ҳамин тавр кунем (Юҳанно 6:38).
Мусо ба мо нишон дод, ки чӣ тавр инро амалӣ кунем, вақте ки ӯ гуфт: «Ин суханон, ки Ман имрӯз ба ту амр мекунам, дар дили ту бошанд; ва ту онҳоро ба фарзандонат боғайратона таълим деҳ, ва дар бораи онҳо сухан гӯй, вақте ки дар хонаат мешинӣ, ва вақте ки дар роҳ меравӣ, ва вақте ки мехобӣ, ва вақте ки бармехезӣ» (Такрори Шариат 6:6-7). Равшан аст, ки суханон бояд пеш аз он ки бо оила, ҳамсоягон ва дӯстони худ муҳокима карда шаванд, хонда ва мулоҳиза карда шаванд.
Ҳарчанд имрӯз ғояи ҳақиқат масхара карда мешавад, ҳамон тавре ки Пилат вақте пурсид: «Ҳақиқат чист?» (Юҳанно 18:38), мо бе он зиндагӣ карда наметавонем. Худованд Исо эълон кард: «Каломи ту [Худо] ҳақиқат аст» (Юҳанно 17:17). Ин на назария, на нуқтаи назар ва на ақида аст. Ин воқеияти холис аст, бидуни фиреб, гумроҳӣ ё ниқоб. Ҳар чизе ки мо дар ҷаҳони атрофи худ мебинем, метавонад тағйир ёбад, аммо Худо тағйир намеёбад. Ӯ мегӯяд: «Ман Худованд ҳастам, Ман тағйир намеёбам» (Малокӣ 3:6). Ҳамин тавр, Каломи Худо тағйир намеёбад – зеро он Ҳақиқат аст, чунон ки Ӯ Ҳақиқат аст.
Ҷавоб барои ҷаҳон
Ҷаҳон дар тағйироти доимӣ аст; истироҳат нест, замини мустаҳкам нест. Пайғамбаре аз замонҳои қадим гуфт: «Агар гуноҳҳо ва ҷиноятҳои мо бар мо бошанд, ва мо дар онҳо пажмурда шавем, пас чӣ тавр мо зиндагӣ кунем?» (Ҳизқиёл 33:10). Мардуми ҷаҳон пешпо мехӯранд, дар торикии гуноҳ даст мезананд ва беҳуда нурро меҷӯянд.
Аммо Худованд Исо Роҳ аст. Ӯ инчунин Нурест, ки ба торикии инсон медурахшад. Ӯ Ҳақиқат аст, ва Ӯ ба мо мегӯяд: «Шумо ҳақиқатро хоҳед донист ва ҳақиқат шуморо озод хоҳад кард» (Юҳанно 8:32). Ӯ овози ором ва хурд аст, ки мегӯяд: «Ин роҳ аст, дар он роҳ равед» (Ишаъё 30:21).
Худо, ки Ибтидо ва Инҷом аст, ҳама чизеро, ки гузаштааст, мегузарад ва хоҳад гузашт, медонад. Ӯ ҳама чизро аз зарраи хурдтарин то галактикаҳои фазо офаридааст. Ӯ Офаридгор, Нигоҳдоранда ва Таъминкунандаи ҳама чиз аст. Ӯ Худо аст, ва аз ин рӯ Ӯ дурӯғ гуфта наметавонад (Ибриён 6:18). Каломи Худо ба мо ҳақиқатро аз нуқтаи назари ҳамаҷониба ва ҳикмат ва дониши бепоёни Ӯ медиҳад.
Каломи Ӯ ба мо мутлақоти ахлоқиро медиҳад, ки тавассути онҳо мо метавонем некиро интихоб кардан ва ба бадӣ муқобилат карданро омӯзем ва фаҳмем, ки чаро мо бояд ин корро кунем. Оё мураккабии коинот моро ба ҳайрат меорад? Худо ба мо хоҳиши фаҳмиданро додааст, то ки мо «кори ангуштони Ӯ, моҳ ва ситораҳоеро, ки Ӯ муқаррар кардааст» (Забур 8:3) «мулоҳиза кунем». Ҳамчун фарзандони Ӯ мо бо саволҳои худ ба Падари худ менигарем, ва Ӯ ба мо ҷавобҳоеро медиҳад, ки мо қодирем дарк кунем ва барои некии мо ҳастанд. Зеро мо «бо нарх харида шудаем» ва аз ҷониби Худо дӯст дошта мешавем (1 Қӯринтиён 6:20, 7:23).
Вақте ки мо торикии гуноҳро мебинем, ки заминро фаро гирифтааст, мо ба Худо менигарем ва мешунавем: «Ҷалоли Худованд бар ту тулӯъ кардааст» (Ишаъё 60:1). Мо мефаҳмем: «халқе, ки дар торикӣ роҳ мерафт, нури бузургеро дидааст» ва «бар онҳое, ки дар замини сояи марг зиндагӣ мекунанд, нур дурахшидааст» (Ишаъё 9:2). Аз ин рӯ, Каломи Худо асоси устуворест, ки мо бар он месозем. Як нависандаи гимн навиштааст: «Ҳама заминҳои дигар регҳои ғарқшавандаанд.» Ҳамчун имондорон, мо омӯхтаем, ки бинои мо бояд ба таври мустаҳкам бар санг сохта шавад (Матто 7:24-28).
Инҳо чизҳое ҳастанд, ки мо бояд «бишнавем». Ин на танҳо огоҳ будан аз садои он чизест, ки гуфта мешавад, балки қабул кардани паём ва фаҳмидани он аст, то ки мо онро амалӣ кунем. Ин аст маънои «шунидан» дар Китоби Муқаддас.
Ҳаёт тавассути Масеҳ
Мо таълимоти Такрори Шариат, ки одамон бо суханони Худо зиндагӣ мекунанд, аз ҷониби Худованд Исо, ки худаш Калом аст, намуна мебинем. Ӯ инро бо ғизо додани панҷ ҳазор мард, ҳамроҳи занон ва кӯдакон (Юҳанно 6:5-13) ба таври инсонӣ нишон дод. Ҳамон тавре ки Ӯ издиҳомро бо нон ва моҳӣ ғизо дод, ҳамон тавр Ӯ имрӯз моро бо Каломи Худ ғизо медиҳад. Аммо мисли он одамон, мо аксар вақт ғизои осмониро барои ҷонҳои худ аз даст медиҳем, зеро баданҳои мо ғизои заминиро барои шикам мехоҳанд.
Пас аз он ки Худованд маънои мӯъҷизаи Худро шарҳ дод, онҳо Ӯро ба чолиш кашиданд: «Падарони мо дар биёбон манна хӯрданд; чунон ки навишта шудааст, Ӯ ба онҳо нон аз осмон дод, то бихӯранд» (Юҳанно 6:31). Ғизо додан бо манна тасвири заминии воқеияти осмонӣ буд. Ӯ шарҳ дод: «Нони Худо Он аст, ки аз осмон фуруд меояд ва ба ҷаҳон ҳаёт медиҳад» (Юҳанно 6:33). Азбаски онҳо тафсири рӯҳонии ҳама чизеро, ки гузашта буд, дарк накарданд, Худованд исрор кард: «Ман нони ҳаёт ҳастам. Ҳар кӣ назди Ман меояд, ҳеҷ гоҳ гурусна нахоҳад шуд; ва ҳар кӣ ба Ман имон оварад, ҳеҷ гоҳ ташна нахоҳад шуд» (Юҳанно 6:35).
Мисли фарзандони Исроил дар замонҳои қадим, мо низ барои сафари биёбонии ҳаёти худ ба ғизо ва қувват ниёз дорем. Аз ҳар тараф бо душманони бераҳм иҳота шуда, мо ба таври ҷиддӣ ба тароват, ҳикмат ва фаҳмиш ниёз дорем (Матто 10:16-18). Ин сафари рӯҳ аст, аз ин рӯ мо ба ғизои рӯҳонӣ ниёз дорем.
Худо ба мо ин ғизоро додааст. Худованд Исо таълим дод: «Чӣ тавре ки Падари зинда Маро фиристод, ва Ман аз Падар зиндагӣ мекунам, ҳамон тавр ҳар кӣ Маро мехӯрад, ӯ низ аз Ман зиндагӣ хоҳад кард. Ин он нонест, ки аз осмон фуруд омад: на мисли он ки падарони шумо манна хӯрданд ва мурданд: ҳар кӣ аз ин нон бихӯрад, то абад зинда хоҳад монд» (Юҳанно 6:57-60). Мо аз Худованд Исо ғизо мегирем, то мисли Ӯ шавем. Мо ин корро бо хондан, омӯхтан ва мулоҳиза кардан дар бораи Каломи Худо – Китоби Муқаддас – анҷом медиҳем. Бо ин кор мо аз ҷиҳати рӯҳонӣ рушд мекунем. Ин ғизо барои сафар, барои ҷон ва рӯҳи дар дохили мост.
Мо бояд «дар файз ва дар дониши Худованди мо Исои Масеҳ рушд кунем» (2 Петрус 3:18). Барои мардуми ҷаҳон, ин ғайриимкон аст. Инсон бояд ҳаёти нав ва Рӯҳи Муқаддаси Худоро дар дохили худ дошта бошад. Ин чизҳо ба мо дар лаҳзаи аз нав таваллуд шуданамон дода мешаванд (Ниг. Ҳизқиёл 36:24-27; Юҳанно 3:3,5).
Оё шумо аз Ӯ ғизо мегиред, ба Ӯ ҳамчун Наҷотдиҳанда ва Худованди худ эътимод доред? Ин корро имрӯз кунед!
