Ноябри соли 2020 –Маҷаллаи «Файз ва Ҳақиқат»
Ман вақт ва кори шуморо дар хидмат қадр мекунам. Инак, як шеъри хурди шукргузорӣ:
Ман барои матраси сахте, ки дар он мехобам, шукргузорам; Баъзеҳо танҳо замини сахт доранд.
Ман барои ҳуҷрае, ки дар он мехобам – гарм, хушк, бехатар – шукргузорам; Баъзеҳо гармӣ, паноҳгоҳ ва амният надоранд.
Ман барои ғизое, ки мегирам – на мисли модарам, аммо он аз Худои Падар аст ва фаровон аст – шукргузорам; Баъзеҳо гадоӣ мекунанд, ҷустуҷӯ мекунанд ё ҳатто бе он мемонанд.
Ман барои дӯстон, оила, ихтиёриён ва хидматҳое, ки барои кӯмак бисёр чиз медиҳанд, шукргузорам; Баъзеҳо таъқиб, зиндонӣ ва ҳатто кушта мешаванд, ки Каломи Ӯро меомӯзанд ва мегӯянд.
Ин зиндоне, ки ман дар он ҳастам, биҳишт нест, аммо ин роҳест, ки Ӯ дар нақшаи худ барои ман дорад; Ва Ӯ маро бо тӯҳфаҳои муҳаббати Худ баракат додааст –
Барои ҳамаи ин, ман шукргузорам.—Миссисипи, ИМА
