Ваҳй 10:7
Калимаи «сир» дар Аҳди Ҷадид беш аз бист маротиба ва дар Аҳди Қадим як маротиба ҳам вомехӯрад. Ин калимаест, ки ба мо мефаҳмонад, ки корҳои Худо бо роҳҳои табиӣ фаҳмида намешаванд, балки онҳо дар Навиштаҳо навишта шудаанд, ки танҳо аз ҷониби онҳое, ки атои Рӯҳи Муқаддаси Худоро доранд, фаҳмида мешаванд. Рӯҳ калиди ҳар як сирро дорад ва онҳоро ба муқаддасони Худо, ки нурро дар бораи онҳо меҷӯянд, ошкор хоҳад кард. Тақрибан понздаҳ сирри фарқкунанда мавҷуд аст ва мо мехоҳем дар бораи ин сир сухан гӯем, умедворем, ки он сухани тасаллӣ барои озмудашудагон ва ғамгинон дар байни муқаддасони Худо хоҳад буд. Аз ҷиҳати вақт, он охирин сирре хоҳад буд, ки ба мо ошкор мешавад, чунон ки хоҳем дид.
Фаҳмидани сирри Худо
Сирри Худо, ки дар Ваҳй 10 зикр шудааст, бо сирри Худо, ки дар Қӯлассиён 2 зикр шудааст, яксон нест. Дар Навиштаи охирин он кушодани машварати Худост, ки пеш аз оғози замон шакл гирифта буд ва баракати ҳам ғайрияҳудиён ва ҳам яҳудиёнро дар назар дошт. Дар ин ҷо он ба роҳҳои Худо дахл дорад ва баракатро ҳам барои осмон ва ҳам барои замин дар назар дорад.
Сирри Худо дар Қӯлассиён вақте ба амал омад, ки Масеҳ дар ҷалол дар дасти рости Худо ҷой гирифт ва Рӯҳи Муқаддас бар ҷамъияти масеҳӣ фуруд омад, Масеҳро дар онҳо ташаккул дод ва онҳоро дар ҷалол ба Ӯ пайваст; аммо сирри дар Ваҳй 10 дар боғи Адан оғоз ёфт ва то ҷаҳони оянда ба итмом намерасад. Он ба роҳҳои Худо дар замин дахл дорад; чаро Ӯ ба бадӣ ва азоб ва таъқиби муқаддасони Худо иҷозат медиҳад. Чӣ қадар аксар вақт муқаддасони азобдида дар ҳама давру замонҳо фарёд задаанд: «Чаро? Чаро? Чаро?»
Саволи дарднок: «Чаро?»
Баъзан Худо ба муқаддасон иҷозат додааст, ки ҳолатҳое ба сарашон оянд, ки фарёди дарднокро ба Худо баланд кардаанд:
«Чаро ин дар ҳаёти ман иҷозат дода шуд?» Аммо ҳеҷ ҷавоб, ҳеҷ ҳалли мушкилоти онҳо дода нашудааст. Мо метавонем бипурсем: «Оё ҳеҷ гоҳ ҷавобе хоҳад буд, оё Худо ошкор хоҳад кард, ки чаро Ӯ ба ин чизҳои ташвишовар иҷозат додааст, ки ба халқи Ӯ таъсир расонанд?» Мо итминон дорем, ки ҳама чиз ошкор хоҳад шуд ва ҳама бадие, ки дар ин ҷаҳон иҷозат дода шудааст, ҷавоб хоҳад дошт. Ин дар порчае, ки мо ба он таваҷҷӯҳ кардем, таълим дода шудааст. Ин ки ин порча хусусияти умумӣ дорад, равшан аст, аммо дар ҳоле ки он ҳама чизро дар бар мегирад, мо дар назар дорем, ки дар бораи он сухан гӯем, ки чӣ тавр он ба мо имрӯз таъсир мерасонад. Шубҳае нест, ки мо ҳама чизро дар курсии доварии Масеҳ ошкоршуда хоҳем дид; аммо муқаддасони заминӣ ва ҷаҳон дар маҷмӯъ ин ошкоршавиро то лаҳзае, ки ин порча ба он назар мекунад, нахоҳанд дид.
Мо баъзан ҳайрон шудаем, вақте ки ба бадиҳое, ки дар ин ҷаҳон содир шудаанд, назар кардаем ва шояд ҳайрон шудаем, ки чаро Худо ба онҳо иҷозат додааст. Ҳама чиз дар ин порча ҷалб шудааст, зеро мо хоҳем дид, ки он ба шаҳодати Худо тавассути пайғамбарон ва муқаддасони ҳама давру замонҳо алоқаманд аст.
Ваъдаҳои Худо ва имони озмудашуда
Худо ҳамеша шаҳодат додааст, ки Ӯ ба ин замин баракат хоҳад овард, сарфи назар аз ҳама таъсироти бад, ки фаровонанд. Шояд чунин ба назар мерасид, ки Худо ваъдаҳои Худро фаромӯш кардааст, зеро мо дар ин рӯзи таъхири зоҳирӣ бо сабр интизор будем.
Аммо мо комилан итминон дорем, ки агар Худо чизҳои муайянеро ваъда дода бошад, Ӯ бешубҳа онҳоро дар вақти худ ба амал меорад, на мувофиқи фикрҳои мо. Дар ҳамин ҳол, Ӯ ба имони мо иҷозат медиҳад, ки бо озмоишҳои зиёде, ки мо бояд таҳаммул кунем, озмуда шавад ва мо бояд, чунон ки Иброҳим, падари онҳое, ки имон доранд, ба итминон ниёз дошт, ки «он чиро, ки Ӯ ваъда дода буд, Ӯ қодир аст иҷро кунад» (Румиён 4:21).
Фаришта ва анҷоми таъхир
Дар оғози боби 10-и Ваҳй, мо дар бораи фариштае мехонем, ки дасти худро ба осмон бардошта, як пояш дар баҳр ва пои дигараш дар замин аст, ба ин васила коинотро барои Худо талаб мекунад.
Мо инро ҳамчун тасвири Худованди мо Исои Масеҳ, дар хидмати Ӯ ба Худо, ки қасд дорад коинотро ба даст гирад ва ҳама чизро барои ҷалоли Худо идора кунад, мефаҳмем. Бо назардошти ин, Ӯ мегӯяд: «ки дигар таъхир набошад». Мо инчунин итминон дорем, ки лаҳзаи дақиқи амалӣ шудани ин вақте хоҳад буд, ки фариштаи ҳафтум ба садо додан оғоз мекунад.
Ин лаҳзае хоҳад буд, ки Худо дигар дар «сир» амал нахоҳад кард ва дигар ба бадӣ тоқат нахоҳад кард, балки он чиро, ки Ӯ барои таъмини ҳам дар осмон ва ҳам дар замин кор кардааст, ба таври равшан нишон хоҳад дод.
Кушодани роҳҳои Худо
Дар боби 11:15, мо мехонем: «Ва фариштаи ҳафтум садо дод». Ин вақтест, ки фаришта дар боби 10 ба он ишора кардааст, вақти кушодашавӣ, вақте ки ба ҳама ошкор хоҳад шуд, ки чаро Худо дар муносибатҳои худ дар ин ҷаҳон чунин амал кардааст. Вақте ки мо ин кушодашавиро мебинем, чӣ кор хоҳем кард? Мо ба рӯи худ афтода, ба Худо шукр хоҳем гуфт! Масеҳ он гоҳ ҳукмронии умумӣ хоҳад дошт ва дар он қудрат муқаддасонро барои ҳар лаҳзае, ки дар хидмати Ӯ дар ин ҷаҳон гузаронида шудааст, мукофот хоҳад дод. Ҳама чизе, ки дар пайғамбарон ваъда дода шуда буд, ба амал хоҳад омад ва муқаддасоне, ки интизор шуда ва хидмат кардаанд, ба таври муносиб мукофотонида хоҳанд шуд. Харобкунандагони замин худашон хароб хоҳанд шуд; ҳама чиз дар осмон ва дар замин барои ҷалоли Худо мураттаб хоҳад шуд ва ҳама чиз аз бузургии Масеҳ пур хоҳад шуд.
Сабаби муносибатҳои илоҳии Худо он гоҳ маълум хоҳад шуд; ва ҷамъияти осмонӣ, ки дар хислати бисту чор пирон дида мешавад, Худоро ибодат хоҳад кард ва ба Ӯ шукр хоҳад гуфт. То он лаҳза биёед кӯшиш накунем, ки роҳҳои Худоро, ҳам дар бораи худ ва ҳам дар бораи миллатҳо, зери суол барем, балки биёед итминон дошта бошем, ки вақте ки мо ҳама чизро дар рӯзи намоиш мебинем, хоҳем дид, ки Худо хатое накардааст ва он ғамҳое, ки имрӯз ба мо ин қадар ашк оварданд, дар он рӯз сабаби шукргузорӣ хоҳанд шуд.
