Мақсаде, ки ҳаёт мебахшад
Биёед дар бораи гузаштани солҳо байни кӯдакӣ ва калонсолӣ фикр кунем. Кӯдакони хурдсол майл доранд, ки ба падарон ё модарони худ монанд бошанд. Барои ин, онҳо аксар вақт кӯшиш мекунанд, ки мисли волидони худ либос пӯшанд ё рафтори онҳоро тақлид кунанд. Аз ин рӯ, хеле муҳим аст, ки онҳо дар волидони худ намунаи хуб бубинанд ва дурустро бо сухан ва амал омӯзанд (Такрори Шариат 6:6-9).
Баъдтар, ин кӯдакон, ки наврас шудаанд, дар бораи чизҳои дигар фикр карданро оғоз мекунанд. Масалан, бисёре аз писарони наврас кӯшиш мекунанд, ки мушакҳои худро инкишоф диҳанд (Масалҳо 20:29). Бо ин мақсад, кӯшиш карда мешавад ва баъзан пул сарф мешавад, то аз ҷиҳати ҷисмонӣ «дар ҳолати хуб» бошанд. Солҳо мегузаранд ва фикрҳо ба зеҳни ҷавонон дар бораи ҳадафҳо ва хоҳишҳои дарозмуддат, ба монанди коллеҷ, касб ва оила дохил мешаванд. Барои ин, як қатор қадамҳо андешида мешаванд.
Барои имондор, интихобҳо дар чунин масъалаҳо бояд бо дуо, бо ҷустуҷӯи иродаи Худо анҷом дода шаванд. Мунтазам ва зуд-зуд хондани Библия дар ин раванд роҳнамоӣ хоҳад кард. Аммо мо бояд дарк кунем, ки Худованд тавассути қадамҳои хурд кор мекунад. Мусо якшаба пешвои халқи Худо нашуд; ин даҳсолаҳои омӯзишро ҳамчун чӯпон талаб кард. Довуд солҳо пеш аз он ки ба ӯ тахт дода шавад, ба подшоҳӣ тадҳин карда шуд. Барои ҳарду, дар роҳ душвориҳо буданд. Рӯйхати мисолҳои библиявӣ бешубҳа метавонад идома ёбад, аммо бо фикр кардан дар бораи танҳо ин ду, мо дарк мекунем, ки тарзи кори Худо дар ҳаёти онҳо комил буд. Нокомиҳое, ки мо дар ҳикояҳои онҳо пайдо мекунем, ба набудани садоқати худи онҳо алоқаманданд.
Пеш аз он ки инсон ягон самтро барои ҳаёти худ ҷустуҷӯ кунад, Худо мақсади абадии Худро (Эфсӯсиён 3:11) «дар Исои Масеҳи Худованди мо иҷро кард». Мо дарк мекунем, ки мақсади Худо мақсадест, ки мо бояд ба он бодиққат назар кунем, мисли кӯдаконе, ки мехоҳанд омӯзанд. Мақсади Ӯ мақсаде буд, ки кӯшиш ва хароҷоти бениҳоятро дар бар мегирифт. Мо инчунин метавонем бубинем, ки он тавассути як қатор қадамҳо ба амал омадааст. Инҳо ҳама нуктаҳое мебошанд, ки мо ба андозаи хеле хурдтар дар мақсадҳое, ки барои ҳаёти худ дар рӯи замин меҷӯем, дарк мекунем. Албатта, тафсилоти арзишманди бештаре барои баррасӣ вуҷуд доранд, ки дар мақолаҳои ин моҳ баррасӣ хоҳанд шуд. Ҳоло, биёед ба ёд орем, ки мо, ки ба Худованд Исо эътимод кардаем, тавассути мақсади Худо баракат ёфтаем – мақсаде, ки ҳаёт мебахшад. Ба Ӯ ҷалол бод!
