Ин ҳикоя дар бораи ҳеҷ чиз нест — ҳеҷ чиз. Ин ҳамон чизест, ки шумо ҳангоми таваллуд шудан ба ин дунё овардаед. Танҳо ҳеҷ чиз… сифр.
Сафари ҷавон
Дар Италия ҷавони доное буд, ки пас аз хатми дараҷаи муҳандисии худ, тиҷорати IT-ро оғоз кард ва ба таври аҷибе муваффақ шуд. Ӯ ба сифри аввалини худ пули зиёде илова кард ва марди сарватманд бо сифрҳои зиёд пас аз рақами як, мошини гаронбаҳо ва бисёр чизҳои дигар шуд. Ӯ инчунин дар мошини худ як Аҳди Ҷадиди хурде дошт, ки дарбони меҳмонхонаи боҳашамат ба ӯ ҳамроҳ бо калидҳои мошин дода буд. Ӯ аз як вохӯрии муваффақ бармегашт, ки дар он шартномаи тиҷоратии хеле фоидаовар ба даст оварда буд. Ҳамин тавр, вақте ки ӯ ба мошинаш нишаст, Китоби Муқаддасро ба қуттии дастпӯшак андохт, зеро намедонист, ки бо он чӣ кор кунад.
Дар ин бора фикр кунед! Каломи абадии Худо, ки роҳи шодии абадиро бо ҷавоби ҳамаи гуноҳҳо ва ғамҳои зиндагӣ ва марг нишон медиҳад… ва ӯ намедонист, ки бо он чӣ кор кунад! Ӯ медонист, ки чӣ тавр пулро идора кунад ва чӣ тавр бештар ба даст орад, чӣ тавр хонаи зебо ба даст орад ва чӣ тавр бо одамони муҳим вохӯрад, аммо ӯ роҳи оддии наҷоти Худоро намедонист. Марди сарватманд то чӣ андоза камбағал буда метавонад?
Сипас COVID-19 омад. Ӯ ба вирус гирифтор шуд, гарчанде ки намедонист, танҳо худро хеле бемор ҳис кард ва худро ба ҳуҷраи ёрии таъҷилии наздиктарин беморхона бурд. Вақте ки ӯ аз мошинаш мефаромад, ба қуттии дастпӯшак даст бурд, то ҳамён ва ҳуҷҷати шахсияти худро гирад, ва ангуштонаш бо он Аҳди Ҷадиди хурд баромад. Вақте ки ӯ интизори қабул шудан буд, онро бори аввал кушод, ва саҳифа он оятро дар бораи «ҳеҷ чиз» дошт:
Мо ба ин дунё ҳеҷ чиз наовардаем, ва яқин аст, ки ҳеҷ чизро аз он бурда наметавонем (1 Тимотиюс 6:7).
«Ман худро чунон ҳис кардам, ки гӯё барқ зада бошад!» — гуфт ӯ баъдтар. Ӯ дарк кард, ки агар бимирад, ҳамаи дороиҳояш ба сифр табдил меёбанд. Барои абадият ҳеҷ чиз намемонад; ҳатто як тин аз тамоми сарватҳояш пас аз маргаш боқӣ намемонад.
Берун аз сарватҳои заминӣ
Аммо пас аз марг чизе ҳаст, ки то ҳол аз они ӯ хоҳад буд. Гуноҳҳояш! Аз инҳо пас аз марг халос шуда наметавонед. Аз онҳо бояд пеш аз марг халос шуд, вагарна онҳо то абад, дар тӯли асрҳои беохири абадият аз они шумо хоҳанд буд. Лутфан, дар ин лаҳза, ин ҳақиқати даҳшатнокро тасаввур кунед — дар назди Худо дар гуноҳҳои худ истода! Аммо, қарзи даҳшатноки гуноҳҳои ман аз ҷониби Он ки маро дӯст медорад ва барои ман дар Ҷолҷота мурд, пардохт шудааст. Хуни гаронбаҳои Ӯ ҳоло аз ҳама гуноҳҳо пок мекунад, ва ин поксозӣ абадист. Пас аз рафтани ман, ҳама чизе, ки ман дорам, барои каси дигар боқӣ мемонад. Аммо Исо то абад аз они ман аст. Ман Ӯро гум карда наметавонам, зеро Ӯ маро гум карда наметавонад. Вақте ки Худо ба ман менигарад, Ӯ Исоро мебинад, ҳоло ва то абад. Дар бораи шумо чӣ?
Оғози нав
Марди сарватманд пас аз чанд ҳафтаи душвор дар шӯъбаи эҳёгарии беморхона сиҳат шуд. Ӯ ба хона баргашт ва дар давраи карантин ба хондани Китоби Муқаддас шурӯъ кард. Ӯ аз Худованд Исо хоҳиш кард, ки гуноҳҳояшро бубахшад ва тӯҳфаи ройгони наҷоти Худоро бо имон овардан ба Худованд Исои Масеҳ қабул кард. Оё шумо низ ин Наҷотдиҳандаи меҳрубонро ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ қабул мекунед?
Каломи ҳаёт
«Музди гуноҳ марг аст», аммо хушхабар ин аст, ки «тӯҳфаи Худо ҳаёти ҷовидонӣ ба воситаи Исои Масеҳ, Худованди мост» (Румиён 6:2).
Инак, ҳоло вақти мақбул аст; инак, ҳоло рӯзи наҷот аст (2 Қӯринтиён 6:2).
Зеро Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, талаф нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад (Юҳанно 3:16).
Ба Худованд Исои Масеҳ имон овар, ва наҷот хоҳӣ ёфт (Аъмол 16:31).
