Бо ман бимон; шом зуд фаро мерасад; Торикӣ амиқтар мешавад; Худовандо, бо ман бимон. Вақте ки дигар ёварон ноком мешаванд ва тасаллӣ мегурезанд, Эй ёвари бечорагон, бо ман бимон.
Рӯзи кӯтоҳи зиндагӣ зуд ба охир мерасад; Шодиҳои замин хира мешаванд; ҷалоли онҳо аз байн меравад; Тағйирот ва фаноро дар ҳама ҷо мебинам; Эй Ту, ки тағйир намеёбӣ, бо ман бимон.
На як нигоҳи кӯтоҳ, на як калимаи гузарандаро илтимос мекунам; Балки чунон ки Ту бо шогирдонат зистӣ, Худовандо, Ошно, фурӯтан, сабрнок, озод. На барои муваққатӣ, балки бо ман бимон.
На бо даҳшат, чун Подшоҳи подшоҳон, Балки меҳрубон ва нек, бо шифо дар болҳои Ту, Ашк барои ҳамаи ғамҳо, дил барои ҳар илтимос— Биё, Дӯсти гунаҳкорон, ва бо ман бимон.
Ту дар ҷавонӣ ба сари ман табассум кардӣ; Ва, ҳарчанд дар ин миён саркаш ва мухолиф будам, Ту маро тарк накардӣ, ҳарчанд ман Туро тарк кардам, То охир, эй Худовандо, бо ман бимон.
Ман ба ҳузури Ту ҳар соат ниёз дорам. Ғайр аз файзи Ту чӣ метавонад қудрати васвасагарро шикаст диҳад? Кӣ, мисли Ту, роҳнамо ва такягоҳи ман буда метавонад? Дар абр ва офтоб, Худовандо, бо ман бимон.
Ман аз душман наметарсам, бо Ту дар даст барои баракат; Бадиҳо вазн надоранд, ва ашк талхӣ надорад. Неши марг куҷост? Эй қабр, пирӯзии ту куҷост? Ман то ҳол пирӯз мешавам, агар Ту бо ман бимонӣ.
Салиби Худро пеши чашмони пӯшидаи ман нигоҳ дор; Аз миёни торикӣ битоб ва маро ба осмонҳо нишон деҳ. Субҳи осмон фаро мерасад, ва сояҳои беҳудаи замин мегурезанд; Дар зиндагӣ, дар марг, эй Худовандо, бо ман бимон. Номаълум
