Рӯҳи Худо ба мо мегӯяд, ки «дар айёми охир замонҳои душвор фаро хоҳанд расид» (2 Тимотиюс 4:1). Калимаи тарҷумашудаи «душвор» ин аст халпос, ва луғат маънои онро медиҳад:
«сахт; кардан ё мубориза бурдан душвор; душвор; тоқат кардан душвор; дардовар; ғамгин; сахт; шадид; ваҳшӣ».
Оё ин калима вазъияти имрӯзаи моро хеле дақиқ тасвир намекунад? Вақте ки мо ба атрофи худ менигарем, шояд мо рӯҳафтода, ғамгин, пур аз тарс ва пешгӯиҳо бошем.
Аммо агар як калимаи хурди юнонӣ рӯҳияи имрӯзаро ин қадар дақиқ тасвир карда тавонад, пас калимаи дигари хурди юнонӣ ҳаст, ки метавонад захмҳои тарс ва ғам ва рӯҳафтодагиро, ки аз ҳама чизҳои атрофи мо ба вуҷуд омадаанд, шифо бахшад. Ин калимаи хурд ин аст Тарсео, ё чунон ки Худованди мо онро истифода бурданро дӯст медошт, Тарсей, зеро он дӯстдоштаи Худованди мубораки мост; дар ҳақиқат, ба истиснои як ҳолат, он комилан барои истифодаи Ӯ маҳфуз аст. Ӯ онро борҳо ва борҳо дар рӯи замин, ҳам ба мард ва ҳам ба зан истифода бурд; ва Ӯ онро бори дигар пас аз баргаштанаш ба Падар дар Ҷалол истифода бурд. Ҳашт маротиба мо онро дар Аҳди Ҷадиди юнонӣ пайдо мекунем. Мо онро дар ҳар Инҷил ва дар Аъмоли Ҳаввориён пайдо мекунем; ва агар ман хато накунам, Ӯ онро ба муқаддасони озмудашудаи худ ҳатто дар замони ҳозира пичиррос мезанад. Ман мутмаинам, ки шумо ва ман метавонем онро барои худ гирем.
Падарам аксар вақт маҷбур буд, ки дар кораш мӯҳрро истифода барад, ва ӯ ин калимаро чунон дӯст медошт, ки ҳарфҳои юнонии онро дар мӯҳре, ки ҳамеша истифода мебурд, кандакорӣ карда буд, то ҳамеша паёми онро ба ёд орад. Ҳамчун кӯдаки хурдсол ман дӯст медоштам, ки муми сурхи гармро тамошо кунам, вақте ки ӯ номаҳои муҳими худро мӯҳр мекард; ва вақте ки каме калонтар шудам, дӯст медоштам, ки ҳарфҳои аҷиби юнониро, ки ӯ ба ман гуфт, маънои онро дорад:
«ХУРСАНД БОШ»
Ҳамин тавр, ин калима муқаддимаи ман ба Аҳди Ҷадиди юнонӣ буд. Оё шумо ҳайрон ҳастед, ки ман онро дӯст медорам?
Ин калима тарҷума шудааст: «Хушҳол бош» ё «Тасаллӣ ёб», чунон ки мо онро одатан дар Нашри иҷозатдодашудаи Китоби Муқаддаси худ пайдо мекунем; аммо дигарон «Ҷасур бош» ё «Боварӣ дошта бош!» ё «Дилгарм бош!» ё (чунон ки ман онро беҳтар дӯст медорам), «ХУРСАНД БОШ!»-ро афзалтар медонанд. Аммо он маънои ҳамаи инҳоро дорад.
Матто 9:2
Бори аввал мо онро дар Аҳди Ҷадид дар Матто 9:2 пайдо мекунем
Ӯ ба марди фалаҷ гуфт:
«Писар, хушҳол бош; гуноҳҳои ту бахшида шудаанд».
Мо онро баъд дар ояти 22-юми ҳамон боб пайдо мекунем
Ӯ онро дар ин ҷо ба зан истифода мебарад; ва ин тасодуфӣ нест. Худованд мехоҳад, ки ҳар яки мо - мард ё зан, духтар ё писар - ин калимаро барои худамон омӯзем. Дар ин ҷо Ӯ мегӯяд:
«Духтар, тасаллӣ ёб; имони ту туро шифо дод».
Мо онро бори сеюм дар ҳамин Инҷил пайдо мекунем. (Ман фикр мекунам Матто ин калимаро дӯст медошт). Ба боби 14:27 нигаред
Шаби торик ва тӯфонӣ буд, ва шогирдон дар баҳр дур буданд, ва бод муқобил буд, ва онҳо соатҳо бо бод ва мавҷҳо мубориза мебурданд. Дар чунин вақт ин калима ширинтарин садо медиҳад. Шогирдон дар қаиқронӣ заҳмат мекашиданд. Онҳо танҳо буданд, бе Худованди худ дар қаиқ. Аммо ба онҳо номаълум, Ӯ онҳоро дар заҳмат ва тарси онҳо тамошо мекард, гарчанде ки онҳо намедонистанд, ки Ӯ ин корро мекунад. Сипас онҳо манзараи аҷиберо диданд. Касе дар болои об роҳ мерафт ва ба онҳо наздик мешуд. Онҳо изтироб кашиданд ва аз тарс фарёд заданд. Шумо ва ман ҳам, агар дар ҷои онҳо мебудем, ҳамин тавр мекардем. Сипас, Исо фавран ба онҳо сухан гуфт. Ӯ чӣ гуфт?
«ТАРСЕИТЕ!» «Хушҳол бошед! Ин Манам; натарсед!»
Ё, чунон ки тарҷумаи кӯҳнаи Уиклиф ин қадар зебо мегӯяд:
«Ман наметарсам».
Мо онро бори чорум дар ҳамон ҳикоя пайдо мекунем, ин дафъа аз ҷониби Марқӯс (6:50) нақл шудааст
Мо онро баъд дар Марқӯс 10:40 пайдо мекунем, ки ба гадои кӯр Бартимаус гуфта шудааст, вақте ки ӯ ба Худованд барои раҳм фарёд зад
Исо истод ва фармуд, ки ӯро даъват кунанд; ва онҳо марди кӯрро даъват карда, ба ӯ мегӯянд:
«Тасаллӣ ёб, бархез; ӯ туро даъват мекунад».
Ин ягона маротиба дар Аҳди Ҷадид аст, ки ин калима аз ҷониби худи Худованд гуфта нашудааст; балки дар роҳнамоии як ниёзманд ба Ӯ истифода шудааст.
Сипас мо онро дар Луқо 8:48 пайдо мекунем; аммо ин дафъа хониш шубҳанок аст. Ин ҳамон ҳикояест, ки мо дар Матто 9:22 дидем.
Юҳанно 16:33
Юҳанно 16:33 охирин маротибаи сабтшудаест, ки Худованди мо онро дар рӯи замин истифода мебарад
Чунин ба назар мерасад, ки он ҳамчун паёми видоъ ба ҳамаи мо, вақте ки Ӯ барои тарк кардани ин ҷаҳон ва баргаштан ба Падари худ омода мешуд, ба таври аҷибе мувофиқ аст.
«Дар ҷаҳон шумо душворӣ хоҳед дошт; аммо хушҳол бошед; Ман ҷаҳонро мағлуб кардам».
Чӣ калимае барои мо имрӯз! Пас, тасаллӣ ёбед! Хушҳол бошед! Хушҳол бошед! Худованд мегӯяд! «Ман ҷаҳонро мағлуб кардам». Ин паёми Ӯ ба шумо, ба ман, барои имрӯз аст.
Аъмол 23:11
Бори охир мо онро дар Аҳди Ҷадид дар Аъмол 23:11 мешунавем
Павлус як усули хеле моҳиронаи худро барои тақсим кардани шӯрои яҳудӣ, ба муқобили якдигар гузоштани фарисиён ва саддуқиён истифода бурда буд. Дар Аъмол 24:21 ӯ гӯё иқрор мешавад, ки дар ин кор хато кардааст. Мо метавонем тахмин кунем, ки шаби баъдӣ, дар зиндони Рум хобида, аз ҳад зиёд ғамгин ва рӯҳафтода барои хоб, Павлус аз он чизе, ки ӯ эҳсос мекард, ки ба Номи арзандае, ки ӯро даъват карда буданд, беҳурматӣ кардааст, сахт пушаймон буд. Сипас худи Худованд меояд ва дар паҳлӯи ӯ меистад. Ӯ ӯро аз Осмон даъват намекунад. Ӯ рӯъёро истифода намебарад, ё фариштаеро барои расонидани паёми худ намефиристад. Не! Худи Ӯ ба ин зиндон меояд ва дар паҳлӯи хизматгори ғамзадаи худ меистад; на барои сарзаниш кардани ӯ: не, дар ҳақиқат! Аммо барои бори дигар гуфтани он калимаи маъруф ва дӯстдошта:
«Тарсей!» «Хушҳол бош, Павлус!»
Ман фикр мекунам, ки ин зиндонро ба худи Осмон табдил дод.
Шояд шумо ва ман баъзан ғамгин, рӯҳафтода, афсурда, пур аз тарс ва ваҳм бошем: шояд мо ноком шудаем ва ба Оне, ки дӯст медорем, беҳурматӣ кардаем. Шояд дар чунин вақт мо овози Ӯро, овозеро, ки гӯсфандони худи Ӯ ин қадар хуб медонанд, бишнавем ва бо оҳангҳои муҳаббат, умед, боварӣ, мо Ӯро бишнавем, ки номи моро даъват мекунад (зеро Ӯ гӯсфандони худро бо ном даъват мекунад) ва мо Ӯро бишнавем, ки мегӯяд:
ТАРСЕЙ! … ХУРСАНД БОШ
Эй муқаддасони тарсончак, ҷасорати нав гиред, Абрҳое, ки шумо ин қадар метарсед Пур аз раҳмат ҳастанд ва мешикананд Бо баракатҳо бар сари шумо.
