Шукргузорӣ
Бо шукргузорӣ дар он фаровон бошед. — Қӯлассиён 2:7 NKJV
Дар давоми сафари сеюми миссионерии худ ҳавворӣ Павлус тақрибан се сол дар шаҳри машҳури бандарӣ Эфсӯс, эҳтимол дар солҳои 56–58 мелодӣ, кор кард. Ӯ се моҳ дар куништ дар бораи Малакути Худо хидмат кард, аммо аз сабаби мухолифат, аз он ҷо рафт ва ба таълим додани имондорони нав дар як коллеҷ оғоз кард (Аъмол 19:9-10). Ин тақрибан ду сол давом кард, эҳтимол дар соатҳое, ки одамон истироҳати нисфирӯзӣ мекарданд. Воизӣ баъзан бо мӯъҷизаҳое ҳамроҳӣ мешуд, ки Худо ба воситаи дасти Павлус анҷом медод (ояти 11). Дар натиҷа, ин хидмат ба тамоми минтақаи вилояти Румӣ Осиё – дар Туркияи имрӯза – ҳам яҳудиён ва ҳам юнониён таъсир расонд (ояти 10).
Эпафрас аз ҷумлаи онҳое буд, ки ба файзи Худо даст ёфтанд ва ӯ яке аз ҳамкорони Павлус шуд (Қӯлассиён 1:7). Ӯ Инҷилро ба Қӯлассиён овард, шояд ҳамроҳи дигарон, ки дар ин минтақа зиндагӣ мекарданд. Дар байни мубаддалони нав дар Қӯлассиён як соҳибкор бо номи Филимон, занаш Апфия ва писарашон Архиппус буданд. Чанд сол пас, ғуломи Филимон, Онисим, пас аз наҷот ёфтанаш ҳангоми боздид аз Павлус дар Рум ба гурӯҳи имондорон ҳамроҳ шуд (ба номаи Павлус ба Филимон нигаред). Ҳавворӣ ҳанӯз дар Қӯлассиён набуд, аммо шояд пас аз озод шуданаш аз асирии аввалини Рум ба он ҷо рафта бошад (Филимон 1:22). Вақте ки Павлус ҳанӯз дар зиндони Рум буд, Эпафрас аз Қӯлассиён то ба назди ӯ сафар кард, то бо ӯ нигарониҳои худро мубодила кунад, дар ҳоле ки барои имондорон самимона дуо мекард (Қӯлассиён 4:12). Чӣ намунаи ғамхории бародарӣ!
Павлус ин нигарониҳоро мубодила кард. Ӯ сахт ғамгин шуда, ба ҷамъомад навишт, ки ӯ барои онҳо дар дуо заҳмат мекашад ва мубориза мебарад, дар ҳоле ки Худованд дар ӯ кор мекард (Қӯлассиён 1:29). Ҳавворӣ навишт, ки ӯ инчунин барои имондорон дар Лаодикия (Қӯлассиён 2:1) ва Ҳиераполис (Қӯлассиён 4:13), ки аз Қӯлассиён дур набуданд, мубориза мебурд.
Онҳо аз ҳамлаҳои нозуки душман осеб дида буданд, ки кӯшиш мекарданд эътимоди онҳоро ба Масеҳ аз онҳо бигиранд. Чунин ба назар мерасад, ки душман омехтаи қонуншиносии яҳудӣ, фалсафаи юнонӣ ва тахминҳоро, ҳамроҳи мистисизм шарқӣ, барои эҷоди бесарусомонӣ дар байни он имондорон истифода бурд. Онҳо аз омехтаи қонунҳои парҳезӣ ва аскетизм таъсир гирифта буданд, зеро онҳо бадани худро аз рӯҳ пасттар ва табиатан бад медонистанд. Баъзеҳо ҳатто аз ҷодугарӣ таъсир гирифта буданд (ба Қӯлассиён 2, ба охир нигаред).
Баръакс, Павлус аз ҷониби Рӯҳи Худо роҳнамоӣ шуд, то ягонагӣ, волоият ва кофиии комили Масеҳро – Худо ва Инсон дар як шахс – муаррифӣ кунад. Ӯ Офаридгор, Наҷотдиҳанда ва Сарвари Калисо аст, ва Ӯ дар ин вазифаҳо кор мекунад. Ғайр аз ин, Павлус барои ин имондорон, ҳатто дар шароити душвори худ, як дарси воқеӣ буд. Ӯ бо вуҷуди шароити душвор дар зиндони Рум шукргузор буд ва шукр мегуфт. Инчунин, ҳамлаҳои Шайтон ба имондорони нав Павлусро ба ташвиш овард. Аммо ӯ шикоят намекард; ӯ шукр мегуфт. «Мо ҳамеша ба Худо, Падари Худованди мо Исои Масеҳ, вақте ки барои шумо дуо мекунем, шукр мегӯем, зеро мо дар бораи имони шумо ба Исои Масеҳ ва муҳаббате, ки шумо ба ҳамаи муқаддасон доред, шунидем» (Қӯлассиён 1:3-4 ESV). Дуои Павлус барои онҳо (Қӯлассиён 1:9-11) мавзӯи омӯзиши минбаъда аст, аммо ҳоло мо ба шукргузории Павлус ва таълим додани имондорон барои шукргузорӣ тамаркуз мекунем. Чӣ намуна!
Шукргузорӣ ба Падар
Шукргузорӣ ба Падар, ки моро сазовор гардонд, то шарикони мероси муқаддасон дар нур бошем. — Қӯлассиён 1:12 NKJV
Ин ибора дуои Павлусро барои имондорон дар Қӯлассиён ва минтақа ба итмом расонд. Ин роҳи беназири ӯ барои муроҷиат ба Худои Падар буд, ки хеле ба он монанд аст, ки Юҳанно дар бораи муносибати наздике, ки мо бо Худо ва Падари худ тавассути Писари Ӯ, Худованди мо Исои Масеҳ дорем, навиштааст. Павлус дар бораи аълои Масеҳ ва хидмате, ки Худованди ҷалолёфта Исо ба ӯ супурда буд, ки мавриди ҳамлаи душман қарор дошт, навиштанро идома дод.
Ин ҳаввориро, ҳамроҳи Эпафрас, водор сохт, ки барои имондорони нав самимона дуо кунад. «Зеро ман мехоҳам, ки шумо бидонед, ки ман барои шумо ва онҳое, ки дар Лаодикия ҳастанд, ва барои ҳамаи онҳое, ки чеҳраи маро дар ҷисм надидаанд, чӣ гуна муборизаи бузурге дорам» (Қӯлассиён 2:1). Ӯ ҳадафи дуои худро чунин тасвир кард: «То ки дилҳои онҳо ташвиқ карда шаванд, дар муҳаббат муттаҳид шуда, ба тамоми сарватҳои итминони комили фаҳмиш, ба дониши комили сирри Худо; ки дар он ҳамаи ганҷҳои ҳикмат ва дониш пинҳон аст» (Қӯлассиён 2:2-3 jnd). Чӣ аҷиб: Худо ва Падари мо бо ҳамаи имондорони ҳақиқӣ сирри хоҳишҳои дили Худро дар робита ба Писари муҳаббати худ мубодила мекунад, ки дар Ӯ ин ганҷҳо пинҳон ҳастанд, аммо ба мо маълум карда шудаанд!
Ин аст он чизе, ки душманро водор мекунад, ки ба мо ҳамла кунад. Ӯ кӯшиш мекунад, ки моро аз лаззат бурдан аз ин баракатҳо боздорад, зеро медонад, ки агар мо онҳоро қадр кунем, ба Худо ибодат хоҳем кард. Аз ин рӯ, дар ҳоле ки ва то даме ки мо дар ин ҷаҳон ва дар қаламрави душман ҳастем, Шайтон кӯшиш хоҳад кард, ки ин гуна лаззатро боздорад, то моро аз ибодаткунандагони ҳақиқӣ будан боздорад. Ӯ кӯшиш хоҳад кард, ки ақл ва дилҳои моро фасод кунад, то ки муҳаббати мо ба Худованд дар ҷалол бо қалбакӣ ё бутпарастӣ иваз карда шавад (Ғалотиён 5:20; Қӯлассиён 3:5; 1 Петрус 4:3).
Ӯ бо Исроил борҳо ва инчунин дар тӯли таърихи Калисо муваффақ шуд, аммо Худованд ҳамеша ғолибон дошт (ба 1 Юҳанно 2:15-17 нигаред), ки бар зидди кӯшишҳои душман устувор истоданд. Мушкилот барои мо ин аст, ки ба худ иҷозат надиҳем, ки аз тактикаи ӯ таъсир гирем. Дар робита ба ин, мо мефаҳмем, ки чаро Эпафрас ва Павлус дуо карданро идома доданд: зеро Падар ибодаткунандагони ҳақиқиро меҷӯяд. Чунон ки Худованд ба зан дар назди чоҳ гуфт: «Соат меояд ва ҳоло ҳаст, ки ибодаткунандагони ҳақиқӣ Падарро дар рӯҳ ва ростӣ ибодат хоҳанд кард; зеро Падар низ чунин ибодаткунандагонро меҷӯяд» (Юҳанно 4:23).
Фаровонӣ бо шукргузорӣ
Чунон ки ... шумо Масеҳ, Исои Худовандро қабул кардед, дар Ӯ роҳ равед, дар Ӯ реша давонда ва бино ёфта, ва дар имон устувор бошед, чунон ки ба шумо таълим дода шудааст, дар он бо шукргузорӣ фаровон бошед. — Қӯлассиён 2:7
«Сирри» Худо як шахси зинда аст (Қӯлассиён 2:2-3), дар муқоиса бо «динҳои сиррӣ», ки муаллимони дурӯғин имондорони навро дар Қӯлассиён ба ташвиш меоварданд. Масеҳиёни нав, чунон ки мо, бузургтарин тӯҳфаеро, ки метавон қабул кард, қабул карда буданд, зеро «дар [Масеҳ] ҳамаи ганҷҳои ҳикмат ва дониш пинҳон аст» (Қӯлассиён 2:3 ESV). Аз рӯзи Пантикост то рабуда шудан, ҳамаи имондорони ҳақиқии аз нав таваллудшуда – тавассути Рӯҳи Муқаддас ва имон – Тадҳиншудаи Худоро қабул кардаанд. Ӯ ягона шахсест, ки Худо метавонист ва тадҳин кард, зеро ҳеҷ каси дигар сазовор набуд.
Пас аз он ки Яҳёи Таъмиддиҳанда Худованд Исоро дар дарёи Урдун таъмид дод, Рӯҳи Муқаддас тавассути осмонҳои кушода ба Ӯ фуруд омад, дар ҳоле ки Худои Падар гуфт: «Ин Писари маҳбуби Ман аст, ки дар Ӯ Ман шодии худро ёфтам» (JND) ё «ки аз Ӯ хеле хушнудам» (Матто 3:16-17 esv). Худо Ӯро тадҳин кард, зеро Рӯҳи Муқаддас ба Ӯ омад, то дар Ӯ бимонад (Аъмол 10:38; Юҳанно 1:31-34) – аввалин Инсоне, ки то ҳол чунин тадҳин шудааст.
Пас аз он ки Исо маслуб шуд, мурд ва дафн шуд, Ӯ дар рӯзи сеюм аз мурдагон эҳё шуд. Сипас пас аз 40 рӯз Ӯ ба осмонҳо сууд кард (Луқо 24:51; Аъмол 1:9), аз онҳо гузашт (Ибриён 4:14) ва ба баландтарин нуқта расид (Эфсӯсиён 1:20-22, 4:10). Ғалабаи бузург барои Худованд Исо: Инсоне, ки дар осмон барои ҷалоли Худо баланд бардошта шудааст! Дар муқоисаи бузург Лусифер – Шайтон – аст, ки кӯшиш кард худро баланд бардорад (Ишаъё 14:12-14; Ҳизқиёл 28:13-19).
Дар осмон Исо бори дуюм тадҳин шуд. Худо Ӯро ҳам Худованд ва ҳам Масеҳ гардонд (Аъмол 2:33-36). Ҳеҷ гоҳ инсоне ба осмонҳо дохил нашуда буд, аммо ҳоло ин рӯй дода буд, ва Худо қаноатманд буд. Ҳамчун Тадҳиншудаи худ, Худо Ӯро Худованд бар ҳама чиз таъин кард. Қаблан, Худо аз Масеҳ ва кори Ӯ дар рӯи замин қаноатманд буд, ва ҳоло Ӯ қаноатманд буд, ки Ӯро ҳамчун «Инсони худ» дар дасти рости худ дошта бошад.1
Истилоҳи юнонии «Масеҳ» ҳамон истилоҳи ибронии «Масиҳ» аст. Ҳарду маънои «тадҳиншуда»-ро доранд ва нишон медиҳанд, ки Ӯ «Инсони махсуси» Худост. Ҳеҷ гоҳ Худо дар рӯи замин2 касеро наёфта буд, ки аз ӯ комилан қаноатманд бошад (ба Забур 1 нигаред), аммо ҳоло Ӯ ёфта буд! Ба шодии худ Худо Ӯро дар осмон қабул кард ва тадҳин кард. Дар рӯзи Пантикост буд, ки Худо Ӯро бо Рӯҳи Муқаддас дар осмон, болотар аз ҳамроҳонаш тадҳин кард (Ибриён 1:9).
Ин тадҳин ба ин замин, ба ҷамъияти имондорон – «ҳамроҳони Ӯ» – фуруд омад, зеро Рӯҳи Муқаддас ба онҳо фуруд омад (Аъмол 2:1-3). Ӯ ба ҷамъияти имондорон, ки бо Масеҳи ҷалолёфта алоқаманд буданд, омад ва дар онҳо ҷои истироҳат ёфт, ҳамон тавре ки ин вақте ки Ӯ пас аз таъмиди худ ба Худованд Исо омад, рӯй дод. Изҳороти «шумо Исои Масеҳ Худовандро қабул кардед» (Қӯлассиён 2:6) маънои онро дорад, ки Худо Тадҳиншудаи Худро бо мо мубодила мекунад, зеро вақте ки мо Ӯро қабул кардем, мо низ тадҳин шудем (2 Қӯринтиён 1:21). Исо Худо-Инсони тадҳиншуда аст – Сирри муборак ва нофаҳмо, Яҳува-Исо – ки мо қабул кардаем. Чӣ тӯҳфа! Ганҷи Худо ҳоло ганҷи мо низ ҳаст. Худоро ҳамд гӯед, ки моро имкон дод, ки ҳоло ва то абад бо шукргузорӣ фаровон бошем!
Тадҳини зикршударо аз итоат ба Исо ҳамчун Худованд ҷудо кардан мумкин нест. Ҳавворӣ навишт, ки мо Исои Масеҳро «Худованд» қабул кардем – тавассути имон аз ҷониби мо ва тавассути кори Рӯҳи Муқаддас. Ҳамин тавр мо Исоро ҳамчун «Худованд» эътироф мекунем, ки тамоми қудрат дорад, чунон ки Петрус дар паёми худ дар давоми Пантикост нишон дод (Аъмол 2:36). Ба қарибӣ тамоми коинот дар назди Ӯ сар хам хоҳад кард (Филиппиён 2:10).
Душман кӯшиш мекунад, ки моро аз додани шараф ба Худованд Исо, ки ба таври ҳақ тамоми коинотро соҳиб аст, боздорад. Бо вуҷуди ин, мо имтиёз дорем, ки Ӯро ҳоло ҳам шараф диҳем, бо шукргузорӣ фаровон бошем, зеро мо Ӯро бо имон ва тавассути Рӯҳи Муқаддас қабул кардаем. Ба қарибӣ Ӯ ин ҳуқуқҳоро, ки мо аллакай эътироф мекунем, ба таври оммавӣ амалӣ хоҳад кард, дарк карда, ки Ӯ Худованди ҳама ва ҳама чизест, ки мо дорем. Агар мо Ӯро ҳамчун Худованд эътироф накунем ва ба Ӯ ин ҷойро дар ҳама ҷузъиёти ҳаёти худ надиҳем, пас Ӯ аслан Худованд нест.
Дар вақти афтиш (Ҳастӣ 3), Шайтон ҳуқуқҳои Худоро ғасб кард ва аз он вақт инҷониб ҳасад мебарад, ки тамоми шарафро барои худ дошта бошад. Аммо, ҳама ҳуқуқҳо на ба Шайтон, балки ба Худованд Исо тааллуқ доранд, зеро Ӯ Офаридгор ва Наҷотдиҳанда аст. Тавассути наҷот Ӯ ҳама ҳуқуқҳоеро, ки аллакай ҳамчун Офаридгор дошт, ба даст овард. Ҳамин тавр Ӯ ҳама чизро соҳиб аст, зеро Ӯ ҳама чизро офаридааст, ва ҳамчун Наҷотдиҳанда Ӯ ҳама чиз ва ҳама касро харидааст (Ибриён 1:2-3) – ҳатто онҳоеро, ки даъвоҳои Ӯро рад мекунанд ва то абад дар кӯли оташ зери ҳукми Худо хоҳанд буд (2 Петрус 2:1; Ваҳй 20:15).
Ҳамчун имондорон мо Ӯро дар ҳарду муносибат, ҳамчун махлуқоти Ӯ ва ҳамчун наҷотёфтагони Ӯ эҳтиром мекунем (ба Ваҳй 4–5 нигаред). Мушкилот барои имондорон ин аст, ки ба Ӯ ҷои ҳаққи Ӯро дар ин ҷо ва ҳоло дар ҳар роҳ ва вазъият диҳанд, зеро Ӯ Худованд аст ва мо бояд Ӯро эҳтиром кунем, бо шукргузорӣ фаровон бошем.
Павлус таълими худро дар Қӯлассиён идома дода, гуфт, ки мо бояд «дар Ӯ роҳ равем» (Қӯлассиён 2:6). Ин маънои муошират ва итоат ба Ӯро дорад, дар роҳе, ки ба Ӯ вобаста аст, чунон ки Ҳанӯх ва Нӯҳ пеш аз тӯфон карданд. Имрӯз мо метавонем ин корро ба андозае анҷом диҳем, ки дар Ӯ реша давондаем, чунон ки дарахт решаҳои худро барои устуворӣ ҳамчун як қисми раванди доимӣ амиқтар мекунад (Забур 1:3; Ирмиё 17:7-8). Ҳамзамон, раванди бино шудан ва сохта шудан дар Ӯ сурат мегирад.
Калисо ҳамчун Бадан ба ин раванди доимии бино шудан ниёз дорад (Эфсӯсиён 4:12,16) ва Калисо ҳамчун Хона низ, ҳарчанд дар заминаи дигар (Қӯлассиён 2:20). Ҳар як имондори инфиродӣ низ бояд бино шавад (Яҳудо 1:20). Ин бино шудан заминаи мустаҳкам ва раванди воқеиро дар дилҳо ва ҷонҳои мо пешбинӣ мекунад. Ин ҳамеша дар заминаи ҷамъияти Худо – Калисои ҳақиқӣ, ҳамаи имондорони ҳақиқӣ – тавассути кори Рӯҳи Муқаддас ва ба андозае, ки мо ба Худованд такя мекунем ва худро ба Ӯ дастрас месозем, сурат мегирад.
Ҳоло мо мефаҳмем, ки чаро Павлус дуо карданро идома дод, зеро душман зирак, тавоно ва комилан бар зидди фаровонии мо дар шукргузорӣ аст. Аммо, агар мо таълими Павлусро пайравӣ кунем, мо барои ин кор устувор хоҳем буд, «дар имон устувор» (Қӯлассиён 2:7 jnd). Худо моро мисли роботҳо наофаридааст, ки танҳо он чизеро, ки барои он барномарезӣ шудаанд, иҷро кунанд. Мо махлуқоти Ӯ, писарони қабулшудаи Ӯ ҳастем (Эфсӯсиён 1:5), ки дар онҳо Ӯ шодӣ мекунад ва бо онҳо Ӯ муошират меҷӯяд. Дар ин ҷо имони шахсӣ ба миён меояд, зеро хоҳиши Худо ин аст, ки мо дар бораи ин чизҳо машқ кунем ва онҳоро тавассути имони шахсӣ амалӣ созем. Ин кор дар вобастагӣ ба Ӯ, дар муошират бо Ӯ ва барои ҷалоли Ӯ анҷом дода мешавад. Ин имони шахсӣ, инфиродӣ аст, ки бо ҳақиқати ошкоршуда, ки ба имон супурда шудааст, алоқаманд аст (Яҳудо 1:3). Ҳарду якҷоя мераванд: ҳақиқат ба мо ҳамчун «имон» супурда шудааст, ва имони худи мо, ки ҳақиқати Худоро қабул мекунад ва онро амалӣ месозад. Он гоҳ мо метавонем бо шукргузорӣ фаровон бошем!
Ниҳоят, Павлус дар бораи устувории имон ба Масеҳ (Қӯлассиён 2:5) ва зарурати устувор шудан ё тасдиқ шудан дар имон «чунон ки ба шумо таълим дода шудааст» (ояти 7) навишт. Ин хеле муҳим аст, зеро бисёриҳо ба назар мерасад, ки имон доранд, аммо ҳатман мувофиқи таълими Каломи Худо нест. Таълими дуруст боиси шукргузорӣ ва ҳамду сано мегардад, аммо танҳо ортодоксия дили Худоро қаноатманд намекунад. Шукргузории мо нишон медиҳад, ки таълим таъсир доштааст, ва Худо ҷавоб мегирад. Ин ҷараёни ҳамду сано мисли ҷараёнест, ки ба Худо бармегардад. Ин ба мо он чизеро, ки Худованд ба зан дар назди чоҳ гуфт, хотиррасон мекунад: «Соат меояд ва ҳоло ҳаст, ки ибодаткунандагони ҳақиқӣ Падарро дар рӯҳ ва ростӣ ибодат хоҳанд кард» (Юҳанно 4:23). Худо муҳаббати Худро ба дилҳои мо тавассути Рӯҳе, ки ба мо додааст, рехтааст (Румиён 5:5) ва мо метавонем ҷавоб диҳем, бо шукргузорӣ фаровон бошем, дар ҷараёне, ки ба Сарчашма бармегардад. Мо мебинем, ки чаро душман кӯшиш мекунад, ки инро боздорад, аммо агар мо ғолибони ҳақиқӣ бошем, Рӯҳи Муқаддас ба мо кӯмак хоҳад кард, ки бо шукргузорӣ идома диҳем.
Шукргузорӣ ба Худои Падар
Ҳар чизе ки шумо дар сухан ё амал мекунед, ҳамаро ба исми Худованд Исо кунед, ба Худои Падар тавассути Ӯ шукр гӯед. — Қӯлассиён 3:17 NKJV
Лаззат бурдан аз муносибат бо Худованди ҷалолёфтаи мо калиди амалӣ кардани дастуроти Павлус аст (Қӯлассиён 3:1-17). Қаблан мо дидем, ки ҳақиқати хуб омӯхташуда боиси шукргузорӣ мегардад. Ба ҳамин монанд, ин қисми Қӯлассиён дастуроти амалии зиёде дорад, ки табдили воқеии имондоронро дар назар дорад. Ҳама ишораҳо дар бораи шукргузорӣ – феъли «шукр гуфтан» (юнонӣ: eucharistéo) ҳамроҳи исми алоқаманд «шукргузорӣ» (юнонӣ: eucharist) – 36 маротиба дар номаҳои Павлус, ки шаштои онҳо дар Қӯлассиён ҳастанд, пайдо мешаванд. 17 маротибаи дигар дар боқимондаи Аҳди Ҷадид ҳастанд. Фаровонӣ бо шукргузорӣ танҳо дар сурате имконпазир аст, ки мо «ба Сарвар устувор бошем, ки аз Ӯ тамоми бадан, ки тавассути буғумҳо ва пайвандҳо ғизо гирифта ва бо ҳам пайваст шудааст, бо афзоише, ки аз Худост, меафзояд» (Қӯлассиён 2:19 ESV).
Равшан аст, ки ҳамаи захираҳои мо дар Масеҳ ҳастанд, аммо душман сахт кӯшиш мекунад, ки имондоронро тавассути сухани боварибахш (ояти 4), хоҳ тавассути фалсафа ва фиреби беҳуда (ояти 8), ритуализм ва қонуншиносӣ (ояти 16), ё мистисизм ва чизҳои алоқаманд (ояти 18) парешон кунад. Агар мо ба ӯ иҷозат диҳем, натиҷа ин хоҳад буд, ки мо дигар ба Сарвар, ки ғамхорӣ мекунад, ғизо медиҳад, роҳнамоӣ мекунад, таълим медиҳад, ҳидоят мекунад ва муҳофизат мекунад, устувор нахоҳем буд. Ба ҷои гирифтани ҳама чиз аз Масеҳ (ояти 17), Душман мехоҳад, ки имондорон ба худ такя кунанд (ояти 18) ва ҷисмро қаноатманд созанд (ояти 23).
Аммо, Масеҳ дар мост, Умеди ҷалол (Қӯлассиён 1:27), сирри Худо (Қӯлассиён 2:2), ки ҳамчунин сирри3 Масеҳ аст (Қӯлассиён 4:3). Дар Ӯ ҳамаи ганҷҳои ҳикмат ва дониши Худо пинҳон аст (Қӯлассиён 2:2-3). Ҳар қадар ки мо дар ин ганҷҳо бештар лаззат барем ва онҳоро дар ҳаёти ҳаррӯзаи худ амалӣ созем, ҳамон қадар бо шукргузорӣ фаровон хоҳем буд.
Дар охири ин нома, ҳавворӣ имондорони Қӯлассиёнро ташвиқ кард, ки «дар дуо устувор бошед, дар он бо шукргузорӣ ҳушёр бошед» (Қӯлассиён 4:2 JND). Чӣ қадар мувофиқ, ҳатто барои шумо ва ман имрӯз.
ЭЗОҲҲО
- Ин маънои онро дорад, ки Исо Худост, ки бар ҳама муборак аст. Вақте ки подшоҳ касеро даъват мекард, ки дар паҳлӯи ӯ нишинад, ин маънои онро дошт, ки шахси даъватшуда низ подшоҳ буд. Худованд Исо ҳоло дар дасти рости Худо нишастааст, зеро Ӯ Худост (сирри муборак ва абадӣ).
- Мо метавонем илова кунем, ки на дар осмон. Ҳеҷ каси дигар, ба ҷуз Барраи Худо, барои тадҳин шудан ё сазовор будан барои доварӣ ёфт нашуд (Ваҳй 5:5).
- Истилоҳи «сирр» маънои чизеро дорад, ки пинҳон аст, аммо ҳоло ба масеҳӣ ошкор шудааст, дар ҳоле ки барои ғайриимондор пинҳон мемонад. Аҳди Ҷадид онро 28 маротиба истифода мебарад, ки 21 (3х7 маротиба) дар навиштаҳои Павлус ҳастанд (Румиён 11:25, 16:25; 1 Қӯринтиён 2:1,7, 4:1, 13:2, 14:2, 15:51; Эфсӯсиён 1:9, 3:3-4,9, 5:32, 6:19; Қӯлассиён 1:26-27, 2:2, 4:3; 2 Таслӯникиён 2:7; 1 Тимотиюс 3:9,16).
