Ҳоло Масеҳро қабул кунед: Фардо ба ҳеҷ кас ваъда дода нашудааст

Азбаски шумо ояндаро намедонед ...«Ин метавонад имшаб, фардо ё соли оянда бошад. Танҳо Худованд медонад.»Дар наврасӣ, Ҷонни Вилсон бояд Хушхабарро дар бораи Исои Масеҳ ҳадди аққал чор маротиба дар як ҳафта шунида бошад. Дар соли охири мактаби миёна, ҳар рӯзи душанбе то панҷшанбе ӯ бо як ҳамсинфи масеҳӣ бо номи Ҷеймс Милтон рӯ ба рӯ мешуд. Ҳар рӯз дар толори варзишии мактаб, Милтон ба ӯ мегуфт: «Фардо ба ҳеҷ кас ваъда дода нашудааст!» Сипас ӯ мегуфт: «Медонӣ, Ҷонни, азбаски ту ояндаро намедонӣ, чаро ҳоло Масеҳро қабул намекунӣ, дар ҳоле ки метавонӣ?» «Ман вақти зиёд дорам,» гуфт Вилсон. «Ҳоло ман ҷавонам ва корҳои зиёде ҳастанд, ки бояд анҷом диҳам!» Табассум карда, илова кард: «Намебинӣ, ки ман ояндаи бузург дорам? Намебинӣ, ки ман чӣ қадар духтарон дорам? Ин зиндагӣ аст, мард! Ин ҳамин аст!» Милтон лаҳзае таваққуф кард ва оҳиста гуфт: «Ҷонни, ман метавонам ба ту ҳар қадар вақт, ки мехоҳӣ, барои қабули ин қарор диҳам, аммо намедонам, ки Худованд ба ту чӣ қадар вақт медиҳад. Ин метавонад имшаб, фардо ё соли оянда бошад. Танҳо Худованд медонад.» Сарфи назар аз ҳама кӯшишҳои Милтон, ҳеҷ чиз ба даст наомад. Соли дигар, Милтон ба артиш пайваст. Аз вазифаи худ дар Форт Райли, Канзас, ӯ як субҳи шанбе ба хона занг зад, то бо оилааш сӯҳбат кунад. Хоҳараш, Барбара, телефонро бардошт ва фавран пурсид: «Оё шумо Ҷонни Вилсонро мешинохтед?» «Бале, албатта мешинохтам,» гуфт Милтон. «Ҳар қадар ки ман ба ӯ мавъиза кардам, ҳеҷ гоҳ ӯро фаромӯш карда наметавонистам. Ҷонни чӣ шуд?» «Ҳамин шаби гузашта,» Барбара гуфт, «ӯ ба як клуби наздик барои чанд пиво рафт – то маст шавад. Баъд мо фаҳмидем, ки ӯ дар хонаи бибиаш, ки оташ гирифт, ба охир расид. Хона бо ӯ дар дохилаш сӯхт.» «Чӣ?» Милтон пурсид. Вай бинӣ кашид ва бо овози ларзон гуфт: «Ҷасади ӯ чунон сӯхта буд, ки онро бояд дар халтаи пластикӣ ҷамъ мекарданд.» Мисли Вилсон, бисёр одамон метавонанд аз ҳисоби он ки ба оянда аҳамияти аз ҳад зиёд медиҳанд, аз даст диҳанд. Мо аксар вақт аз ба назар гирифтани ҳозира саркашӣ мекунем. Дӯсти ман, азбаски шумо ояндаро намедонед, чаро Масеҳро ба ҳаёти худ қабул намекунед – пеш аз он ки дер нашавад? Шумо метавонед ба назди Ӯ биёед, ҳамон тавре ки ҳастед. Ӯ шуморо дӯст медорад: «Зеро Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, талаф нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад» (Юҳ. 3:16). Шумо метавонед Ӯро ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ бо танҳо даъват кардани номи Ӯ қабул кунед: «Ҳар кӣ номи Худовандро даъват кунад, наҷот хоҳад ёфт» (Рум. 10:13). Даъват кардани номи Ӯ маънои онро дорад, ки шумо бовар доред, ки Ӯ воқеан барои гуноҳҳои шумо мурд, дар рӯзи сеюм аз мурдагон эҳё шуд ва ҳоло дар дасти рости Худо дар осмон нишастааст. Агар шумо ба ин бовар доред, пас дуо кунед: «Худовандо, ман иқрор мешавам, ки гуноҳкорам. Маро аз ҳама гуноҳҳоям бубахш. Азбаски Ту барои ман мурдӣ ва аз мурдагон эҳё шудӣ, ман аз Ту хоҳиш мекунам, ки ба дили ман биёӣ ва Наҷотдиҳанда ва Худованди ман бошӣ.» Агар шумо ин қадами имонро гузошта бошед, лутфан ба мо ба яке аз суроғаҳои дар поён овардашуда нависед ва мо ба шумо бастаи Имондори Навро мефиристем, то ба шумо дар роҳи шумо бо Худо кӯмак расонад. ДАР БОРАИ МУАЛЛИФ: Роско Барнс III, Уэйнсборо, Пенсилвания, Исоро дар синни 15-солагӣ ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ қабул кард ва аз он вақт инҷониб Хушхабарро паҳн мекунад. Ӯ нависанда ва рӯзноманигори соҳиби ҷоиза аст, ки барои як қатор нашрияҳо дар шарқ ва ҷануби ИМА кор кардааст.