Шогирд аз устоди худ боло нест, на хизматгор аз оғои худ. (Матто 10:24)
Қабул кардани Исои Масеҳ ба ҳаёти худ бидуни шарт ин қабул кардани дӯстони Ӯ ҳамчун дӯстони худ аст. Ва донистани он ки душманони Ӯ душманони шумо хоҳанд буд! Ин маънои онро дорад, ки мо радди Ӯро ҳамчун радди худ қабул мекунем.
Мо бошуурона салиби Ӯро ҳамчун салиби худ қабул мекунем.
Агар шумо худро дар минтақае пайдо кунед, ки Масеҳ дӯст надорад, шумо бе дӯст хоҳед буд — ба истиснои як Дӯсте, ки аз бародар наздиктар хоҳад буд. Ман кайҳо қарор додам. Онҳое, ки худро душманони Исои Масеҳ эълон мекунанд, бояд маро душмани худ шуморанд, ва ман аз онҳо ҳеҷ гуна имтиёз намехоҳам! Ва агар онҳо дӯстони Масеҳ бошанд, онҳо дӯстони ман ҳастанд — ва ман парвое надорам, ки онҳо чӣ ранг доранд ё ба кадом мазҳаб тааллуқ доранд.
Агар воизони содиқ ба мардум мегуфтанд, ки қабул кардани Масеҳ ва итоат кардан ба Ӯ ва барои Ӯ зиндагӣ кардан чӣ маъно дорад, мо камтар мубаддалонро аз имон баргашта ва ғарқшуда медидем.
Воизоне, ки як рӯз содиқ нестанд, дар назди курсии доварии Масеҳ хоҳанд истод ва ба Наҷотдиҳандаи содиқ ҷавоб хоҳанд дод, ки чаро онҳо халқи Ӯро ба ин тариқ хиёнат карданд!
