Тарбия
Онро наранҷон! Аз он дилгир нашав! Худованд онҳоеро, ки аз они Ӯ ҳастанд, дӯст медорад ва азбаски онҳо бо Ӯ муносибати фарзандӣ доранд, бо онҳо мувофиқи он муносибат мекунад; аз ин рӯ гуфта шудааст:
Зеро Худованд ҳар киро дӯст дорад, тарбия мекунад ва ҳар писареро, ки қабул мекунад, тозиёна мезанад (Ибриён 12:6).
Онро бо эътимод таҳаммул кунед. Тавассути он дар имон машқ кунед. Он касеро, ки Салибро таҳаммул кард, хуб ба назар гиред.
Натиҷаҳои бой ба шарафи Ӯ пайравӣ мекунанд — иштироки фоиданок дар муқаддасии Ӯ ва меваҳои осоиштаи адолат.
