Тақрибан соли 1830, марде бо номи Ҷорҷ Вилсон як корманди ҳукуматро ҳангоми ғорати почта кушт. Вилсон муҳокима ва ба қатл маҳкум шуд. Аммо, Президенти Иёлоти Муттаҳида, Эндрю Ҷексон, ба Вилсон бахшиш фиристод. Сипас Ҷорҷ Вилсон як кори аҷибе кард: ӯ аз қабули бахшиш худдорӣ кард. Ҳеҷ кас намедонист, ки чӣ кор кунад, аз ин рӯ парвандаи Вилсон ба Суди Олии ИМА фиристода шуд.
Сардори адлия Маршалл ақидаи худро навишт:
«Бахшиш як пораи коғаз аст, ки арзиши он аз қабули шахси бахшидашаванда муайян мешавад. Агар он рад карда шавад, он бахшиш нест. Ҷорҷ Вилсон бояд ба қатл расонида шавад.» Ва ӯ ба қатл расонида шуд.
Салиби Масеҳ ошкорсозии муҳаббати Худо ба ҳама одамон аст. Мо метавонем корҳои тарсончак ва ноумедкунанда кунем ва ба дили Худо дарди амиқ расонем, аммо дар салиб мебинем, ки Ӯ ҳеҷ гоҳ аз мо даст намекашад. Он рӯз дар Ҷолҷота чизе рӯй дод, ки муносибати байни одамон ва Худоро то абад тағйир медиҳад. Ҳатто вақте ки муҳаббати Исо бо туф кардан, масхара кардан ва лаънат кардан ба рӯи Ӯ партофта шуд, он шикастанашуда монд.
Марги Масеҳ дар салиб бахшишест, ки Худо фиристодааст. Дар он ҷо дар Салиб Ӯ, аз сабаби муҳаббат ва файзи бузурги Худ, ҷазои гуноҳи моро пардохт. Аммо пеш аз он ки он бахшиш шавад, мо бояд онро бо имон ва итоат қабул кунем. Маҳз ба воситаи салиб, ва танҳо ба воситаи салиб мо метавонем аз гуноҳ ва оқибати он, яъне ҷудоии абадӣ аз Худо дар дӯзах, наҷот ёбем.
Ин аст он чизе ки Худо, ки дурӯғ гуфта наметавонад, мегӯяд:
- Ҳар як инсон гуноҳкор аст (Румиён 3:23)
- Ҷазои Худо барои гуноҳ марг аст (Румиён 6:23)
- Дар муҳаббати бузурги Худ, Худо барои наҷоти гуноҳкорон чораҳо андешидааст (Румиён 5:8)
- Ҳар як шахс бояд ба Худованд Исои Масеҳ, ки наҷоти ройгонро барои онҳое, ки тӯҳфаи муҳаббати Ӯро қабул мекунанд, пешниҳод мекунад, эътимод кунад (Румиён 10:9–10, 13)
Вақте ки директор ба саҳна мебарояд, намоиш тамом мешавад. Вақте ки Худованд дар доварӣ бармегардад, чӣ фоида дорад, ки шумо дар он вақт дар тарафи Ӯ ҳастед, вақте ки шумо тамоми коиноти табииро мебинед, ки мисли хоб об мешавад ва чизи наве меояд? Ин дафъа Худо бе ниқоб хоҳад буд; чизе чунон бузург, ки он ба ҳар як махлуқ муҳаббати муқовиматнашаванда ё даҳшати муқовиматнашавандаро мезанад. Он вақт барои интихоби тарафи худ хеле дер хоҳад буд. Ба ҷои ин, он вақт хоҳад буд, ки мо кадом тарафро дар ҳақиқат интихоб кардаем, хоҳ қаблан дарк карда будем ё не. Ҳоло, имрӯз, ин лаҳза, имконияти мост, ки тарафи дурустро интихоб кунем.
«Ҳар кӣ ба Писар имон оварад, ҳаёти ҷовидонӣ дорад; ва ҳар кӣ ба Писар имон наоварад, ҳаётро НАХОҲАД дид; балки хашми Худо бар ӯ боқӣ мемонад» (Юҳанно 3:36).
Оё шумо бахшиши Худоро дар Исои Масеҳ, Худованд, қабул кардаед? Агар не, оё қабул мекунед?
