МАСАЛ
Кори анҷомёфтаи Масеҳ – ДАСТРАСИИ МО БА БИҲИШТ
Манзара
Дар дари шумо тақ-тақ мешавад. Шумо онро мекушоед ва шахсеро бо ҷомадонҳо мебинед. Ӯ хориҷӣ, як бегонаи комил аст, ки мегӯяд: «Салом! Ман инҷоям ва ман кӯчида меоям.»
«Бахшиш,» мегӯед шумо.
«Ман кӯчида меоям!» – ҷавоби қатъии ӯст.
«Аммо ин хонаи ман аст, шумо инҷо зиндагӣ намекунед.»
«Ҳоло ман зиндагӣ мекунам. Пас ба ман бигӯед, ки ҳуҷраи ман куҷост,» мегӯяд бегона.
«Аммо ман шуморо намешиносам. Шумо ҳақ надоред, ки инҷо омада ҳуҷра талаб кунед.»
«Шумо бояд маро дароред.» Ӯ шуморо тела дода, ҷомадонҳояшро мегузорад ва талаб мекунад: «Ҳуҷраи ман куҷост? Шумо метавонед баъдтар ба ман хонаро нишон диҳед. Хӯроки шом кай аст?»
Шумо боз мегӯед: «Ман шуморо намешиносам. Чӣ ба шумо ҳақ медиҳад, ки инҷо бошед?»
«Оҳ, биёед,» – ҷавоби ӯст. «Ман муддати дароз дар бораи шумо медонистам ва дар бораи писаратон шунидам. Ӯ воиз аст, дуруст? Ҳама вақте ки вақташ мерасад, инҷо меоянд.»
«Чӣ?» мегӯед шумо. «Ман тавсия медиҳам, ки шумо равед.»
«Ҳеҷ гоҳ, дӯстам. Ман аз ҳоло инҷо мемонам.»
Барои тасдиқи нуқтаи назари худ, шумо мепурсед: «Оё шумо ҳуҷҷати ин амволро доред?»
«Албатта не,» – ҷавоб медиҳад ӯ, «аммо ман тамоми умр хуб будам. Ва ман ба камбағалон додам. Амалҳои неки ман дар кишвари кӯҳнаи ман маълуманд, аз ин рӯ ман ҳақ дорам, ки инҷо бошам. Пас, ҳуҷраи ман куҷост? Хӯроки шом чист?»
«Лутфан ҳоло равед!» – талаб мекунед шумо.
«Аммо шумо бисёр одамони дигарро дар инҷо зиндагӣ мекунед, ҳамин тавр не?»
«Бале, аммо онҳо фарзандони ман ҳастанд ва шумо не. Оё шумо дар оилаи ман таваллуд шудаед?»
«Не,» – ҷавоб медиҳад ӯ, «аммо ман дар бораи писаратон медонам ва чанд маротиба, махсусан дар Мавлуди Исо ва Пасха, ба ҷои ӯ ташриф овардаам.»
«Бароед!» – ҷавоби оқилонатарини шумост.
Вокуниш
Пас, агар як бегона кӯшиш кунад, ки ба хонаи шумо кӯчад, шумо чӣ ҳис мекунед? Оё ӯ ҳақ дорад? Албатта не! Аммо оё ин ҳамон чизе нест, ки аксари одамон фикр мекунанд, ки вақте мемиранд – ба биҳишт рафта, ба хонаи Худо кӯчида метавонанд?
Бале, Худо хонаи калон бо ҳуҷраҳои зиёд дорад. Исо гуфт:
«Дар хонаи Падари Ман манзилҳои зиёд ҳастанд: агар ин тавр намебуд, Ман ба шумо мегуфтам. Ман меравам, то барои шумо ҷой тайёр кунам. Ва агар Ман равам ва барои шумо ҷой тайёр кунам, Ман боз меоям ва шуморо ба назди Худам қабул мекунам; то ки дар куҷое ки Ман ҳастам, шумо низ бошед» (Юҳанно 14: 2-3 KJV). Аммо азбаски ин хонаи Ӯст, танҳо Ӯ метавонад стандартеро муқаррар кунад, ки бо он кас даъват карда мешавад.
Дар асл, шахс бояд дар ҳақиқат тафтиш кунад, ки оё ӯ дар ҳақиқат мехоҳад дар он ҷо зиндагӣ кунад! Аввалан, Худо дар он ҷо зиндагӣ мекунад ва Ӯ муқаддас аст (1 Петрус 1:16). Гунаҳкори тавбанакарда намехоҳад дар ҳузури Худои муқаддас бошад; Одам ва Ҳавво пас аз гуноҳашон намехостанд (Ҳастӣ 3:8-10), ва на Шимъӯн Петрус вақте ки ӯ фаҳмид, ки Исо кист (Луқо 5:8). Барои он ки бо Худо дар хонаи Ӯ зиндагӣ кунад, бояд муқаддас бошад. Ва дуюм, Худо муҳаббат аст (1 Юҳанно 4:8). Ин каме беҳтар садо медиҳад, ҳамин тавр не? Аммо оё касе дар ҳузури касе, ки муҳаббати ӯро рад кардааст, роҳат хоҳад буд? Не! Он шахс комилан хиҷолатзада хоҳад буд, махсусан агар ӯ бузургтарин тӯҳфаеро, ки ба инсон пешниҳод шудааст, рад карда бошад (Юҳанно 3:18).
Талаботҳо
Пас, саволи навбатӣ ҳаст, ки бояд ҳал карда шавад. Агар касе мехост ба биҳишт равад, сарфи назар аз шартҳои дар боло зикршуда, чӣ ба ӯ ҳақ медиҳад, ки равад? Биҳишт хонаи Худост. Ин ҷоест, ки Ӯ зиндагӣ мекунад. Танҳо Ӯ ҳаққи вуруд ва қудрат дорад, ки кӣ ба он ҷо даъват карда мешавад. Аз тарафи дигар, агар эҳтиром ба манзили дигар касро аз кӯшиши ворид шудан боз надорад, бояд қайд кард, ки даре ҳаст, ки аз вуруди беиҷозат пешгирӣ мекунад. Худо, дар шахси Писари Худ, Исои Масеҳ, гуфтааст, ки ҳар кӣ ба хонаи Ӯ дохил мешавад, бояд аз дар дохил шавад (Юҳанно 10:9).
Танҳо Худо ҳақ дорад бигӯяд, ки кӣ ба биҳишт дохил мешавад, чӣ гуна ӯ метавонад барои дохил шудан мувофиқ карда шавад ва чӣ гуна ӯ метавонад дар он ҷо абадӣ зиндагӣ кунад. Меъёрҳои Худо чист? Худои Падар ва Писари Ӯ, Худованд Исои Масеҳ, ҳамаро даъват мекунанд, ки биёянд (Матто 11:28) ва бо Онҳо зиндагӣ кунанд. Аммо барои ин ҳар як бояд комилан одилона ва муқаддас карда шавад. Ин меъёри дохил шудан ба макони зисти Худост! Аммо мушкил ин аст: Мо одилона ва муқаддас нестем (Румиён 3:23), ва мо наметавонем бо кӯшишҳои худ чунин шавем (Масалҳо 20:9). Номи нек, аъмоли нек ва фаъолиятҳои динӣ домҳое мебошанд, ки ба мо имкон медиҳанд фикр кунем, ки мо барои дохил шудан ба қадри кофӣ хуб ҳастем (Ишаъё 64:6). Ва мо наметавонем роҳи худро ба биҳишт харем (1 Петрус 1:18; Марқӯс 8:37).
Роҳи Ӯ
Пас, чӣ гуна мо метавонем ба он ҷо бирасем? Худои муқаддас ва меҳрубони мо барои мо роҳе сохтааст. Ӯ гуфт:
«Ҳоло биёед, ва биёед бо ҳам муҳокима кунем ... гарчанде ки гуноҳҳои шумо мисли арғувон бошанд, онҳо мисли барф сафед хоҳанд шуд; гарчанде ки онҳо мисли қирмиз сурх бошанд, онҳо мисли пашм хоҳанд шуд» (Ишаъё 1:18).
Барои халос шудан аз гуноҳҳое, ки инсонро аз ҳузури Худо ҷудо мекунанд ва барои хонаи Ӯ мувофиқ будан, Ӯ нақшае дошт, ки муқаддасии Ӯро нигоҳ дошта, муҳаббати Ӯро нишон диҳад. Гуноҳҳои мо ҷазоро талаб мекарданд – марг ва ҷудоӣ аз Худо (Румиён 6:23); Худои муқаддаси мо наметавонад гуноҳро бе пардохти ҷазо бартараф кунад. Аз ин рӯ, Ӯ ивазкунандаеро барои мо мурд – Писари ягонаи Ӯ, Худованд Исои Масеҳ. Ӯ инсон шуд (Луқо 1:35) ва ҳаёти бегуноҳро гузаронд (1 Петрус 2:22), то худро ивазкунандаи қобилиятнок, «баррае бе айб» (1 Петрус 1:19; Хуруҷ 12:5) исбот кунад. Ӯ ҷазои гуноҳҳои моро вақте ки дар салиб мурд, пардохт (Қӯлассиён 2:14). Барои нишон додани он ки Худо аз пардохти пурраи Ӯ қаноатманд буд, Ӯ Исоро аз қабр эҳё кард (Аъмол 10:40) ва ба Ӯ дар осмон ҷои махсус дод!
Ин аст кори анҷомёфтаи Масеҳ: Ӯ «барои гуноҳҳои мо таслим карда шуд, ва барои одилона гардонидани мо эҳё шуд» (Румиён 4:25). Аз ин рӯ, марги Ӯ дар салиб ин қадар муҳим аст. Худо гуфт, ки танҳо тавассути Писари Ӯ (Юҳанно 3:16) гунаҳкор метавонад муқаддас, одилона ва барои ҳузури Ӯ мувофиқ карда шавад:
«Ман роҳ, ҳақиқат ва ҳаёт ҳастам: ҳеҷ кас ба назди Падар намеояд, магар ба воситаи Ман» (Юҳанно 14:6).
Интихоби шумо
Агар шумо хоҳед, ки ба биҳишт равед, аз Исо хоҳиш кунед, ки гуноҳҳои шуморо бубахшад ва Наҷотдиҳандаи шумо бошад. Кори анҷомёфтаи Ӯ Ӯро ягона касе сохт, ки метавонад шуморо фарзанди муқаддас ва одилонаи Худо гардонад (Юҳанно 1:12). Ӯ касест, ки ба шумо ҳақ медиҳад, ки ба биҳишт расед ва дар сулҳу шодӣ дар ҳузури Худои муқаддас зиндагӣ кунед (Забур 16:11).
