Баракати Акса
Ин ҳикоя бешубҳа заминаи фарҳангии дигар дорад, назар ба он чизе ки бисёре аз мо дар замони ҳозира медонем. Калеб дасти духтарашро ба издивоҷ ба ҳар касе, ки шаҳри Қиръат-Сеферро забт карда метавонист, пешниҳод кард. Дар ривоят мо мефаҳмем, ки Отниэл, ҷияни Калеб, ҷанговари муваффақ буд. Аз байни сатрҳо хонда ва дар бораи хислати мусбати ӯ дониста, ман фикр мекунам, ки Калеб духтараш Аксаро хеле дӯст медошт. Номи ӯ «анклет» (зевари пой) аст ва ӯ барои ӯ хеле азиз буд. Ӯ мехост, ки вай шавҳари шуҷоъ дошта бошад, ки ӯро таъмин ва муҳофизат кунад. Ӯ ҳатто ба вай дар Ҷануб ҳамчун тӯҳфаи арӯсӣ замин дод. Ин меҳрубонӣ буд, аммо ин ҳам як озмоиши имон буд. Замин дар Ҷануб хушк ва беҳосил буд ва барои кишт ба обёрӣ ниёз дошт.
Вақте ки Акса майдони иловагӣ бо чашмаҳои обро талаб кард, ӯ тамаъкор набуд. Вай як ниёзи қонунӣ дошт, ки бо хоҳиши падараш барои баракат додани ӯ мувофиқат мекард. Эътимод ба Худо дар дуо ифодаи худро меёбад:
Ва ин аст он эътимоде, ки мо ба Ӯ дорем, ки агар чизе мувофиқи иродаи Ӯ талаб кунем, Ӯ моро мешунавад. Ва агар донем, ки Ӯ моро мешунавад, ҳар чизе ки талаб кунем, медонем, ки он чизеро, ки аз Ӯ талаб кардаем, дорем (1 Юҳанно 5:14-15).
Дар ин ҷо мо кафолати дуои иҷобатшударо ҳамчун моликияти ҳозира дорем. Аммо мо бояд дар хотир дошта бошем, ки ду шарти ин ваъда инҳоянд:
Дархостҳои мо бояд мувофиқи иродаи Ӯ бошанд. Худо ҷавобҳоро дар вақт ва тарзи худ идора мекунад.
Акса, ки аз муҳаббати падараш эмин ва ба ғамхории ӯ эътимод дошт, фурӯтанона ба ӯ наздик шуд ва бо шукргузорӣ барои баракатҳои гузашта интизорӣ кашида пурсид.
Дар ҳама чиз бо дуо ва илтиҷо, бо шукргузорӣ, дархостҳои худро ба Худо маълум кунед (Филиппиён 4:6).
Вай ҳамон имони шӯҳратпарасти Калебро инъикос мекард (Еҳушаъ 14:12), ва дар ҷавоб ӯ ба вай чашмаҳои болоӣ ва поёниро дод.
Зеро Худованд Худои ту туро ба замини нек, ба замини ҷӯйҳои об, чашмаҳо ва обҳое, ки аз водиҳо ва теппаҳо ҷорӣ мешаванд, меорад (Такрори Шариат 8:7)
– Калеб ба Акса майдони иловагӣ дод, ки ба замине монанд буд, ки Такрори Шариат тасвир мекунад – замине, ки ҳам водиҳо ва ҳам теппаҳоро бо чашмаҳо ва обҳо ҷорӣ мешуданд.
Худои мо моро баракат доданро дӯст медорад ва «метавонад аз ҳама чизе ки мо талаб мекунем ё фикр мекунем, беш аз ҳад зиёд кунад» (Эфсӯсиён 3:20)! Ӯ ҳамаи ниёзҳои моро «мувофиқи сарватҳои худ дар ҷалол ба воситаи Исои Масеҳ» таъмин хоҳад кард (Филиппиён 4:19). Ӯ ба мо ҳам чашмаҳои болоӣ ва ҳам поёнии баракат – осмонӣ ва заминӣ; рӯҳонӣ ва муваққатӣ медиҳад. Тавассути теппаҳо ва водиҳо, баландӣ ва пастиҳои ҳаёт, Ӯ моро таъмин хоҳад кард. Бо имон, мо метавонем ҳатто Водии Бака («Водии гиря») -ро ба чашма табдил диҳем (Забур 84:6). Худо ваъда додааст, ки моро ҳеҷ гоҳ тарк намекунад ва файзи Ӯ метавонад дар бузургтарин ниёзҳои мо ба мо хидмат кунад. Дар ҳақиқат, агар водии гиря метавонад ба чашма табдил ёбад, танҳо дар бораи чашмаҳои болоии шодӣ фикр кунед, вақте ки дар бораи халқи худ дар замоне, ки ҳанӯз наомадааст, «Баррае, ки дар миёни тахт аст, онҳоро чӯпонӣ хоҳад кард ва онҳоро ба чашмаҳои оби зинда роҳнамоӣ хоҳад кард. Ва Худо ҳар ашкро аз чашмони онҳо пок хоҳад кард» (Ваҳй 7:17). Мо ин баракатро барои худамон низ баҳра мебарем!
Тавре ки аллакай зикр шуд, Калеб ба Акса дар Ҷануб замине дод, ки барои ҳосилхез будан ба обёрӣ ниёз дошт. Вай ҷасурона аз ӯ чашмаҳои обро талаб кард ва барои он чизе ки ӯ аллакай ба вай дода буд, ба ӯ ташаккур гуфт. Худованд низ баракатҳои Худро бар мо мерезад.
Ӯ, ки Писари Худро дареғ надошт, балки Ӯро барои ҳамаи мо таслим кард, чӣ гуна бо Ӯ ҳама чизро ба мо ройгон нахоҳад дод? (Румиён 8:32).
Ӯ ба ҳар яки мо тӯҳфаҳо ва имкониятҳо барои хидмат ба Ӯ додааст. Аммо бе файзи Ӯ, бе оби зиндаи Рӯҳи Ӯ, майдонҳои имкониятҳои мо мисли замин дар Ҷануб беҳосил хоҳанд монд.
«Чӣ мехоҳӣ?» Калеб пурсид, вақте ки Акса ба назди ӯ омад. Дар 1 Подшоҳон 3:5, даъвати худи Худованд ба Сулаймон ин буд: «Пурс! Чӣ ба ту диҳам?» Дар сӯҳбати охирини Илёс бо Элишоъ, ӯ гуфт: «Пурс! Чӣ метавонам барои ту кунам?» (2 Подшоҳон 2:9). Калеб аз он ки духтараш бо дархости иловагӣ ба назди ӯ баргашт, хашмгин нашуд. Ӯ ӯро дӯст медошт ва мехост ба ӯ бо ҳар роҳе, ки метавонист, кӯмак кунад. Падари осмонии мо низ мехоҳад моро баракат диҳад! Ӯ дӯст медорад, ки мо бо дархостҳои худ ба назди Ӯ меоем ва ба мо бо файз ҳама чизеро, ки барои Ӯ ҳосилхез ва самаранок будан лозим аст, таъмин хоҳад кард. Ӯ мепурсад: «Чӣ мехоҳӣ? Чӣ ба ту диҳам; чӣ метавонам барои ту кунам?»
Мисли Акса, биёед ҷасурона ба тахти файз наздик шавем (Ибриён 4:16), баракати Худовандро дар ҳар як соҳаи ҳаёти худ талаб кунем! Худованд ба мо ин қадар чизҳо додааст, аммо мо набояд аз талаби боз ҳам бештар шарм дорем.
Пурсед, ва ба шумо дода хоҳад шуд; ҷӯед, ва хоҳед ёфт; кӯбед, ва ба шумо кушода хоҳад шуд (Луқо 11:9).
Мисли Акса, биёед дуо кунем: «Худовандо, ба ман баракат деҳ; барои ҳама чизе ки ба ман додаӣ, шукр, аммо ба ман чашмаҳои об низ деҳ. Ҷони маро бо ҷӯйҳои зинда таъмин кун, то меваи Рӯҳи Ту дар ман шукуфад.» Бо пайравӣ аз намунаи дархости Акса, дар ин ҷо чанд намунаи шукргузорӣ ва пас аз он дархостҳо барои баракатҳои мушаххас, ки меваи Рӯҳро инъикос мекунанд, оварда шудаанд, ки метавонанд дар ҳаёти шумо татбиқ шаванд:
«Худовандо, барои ҳамсарам шукр: ба мо деҳ муҳаббат ва шодӣ дар издивоҷи мо.» «Худовандо, барои фарзандонам шукр: ба мо деҳ оромӣ ва сабр дар хонаи мо.» «Худовандо, барои дӯстонам шукр: ба ман деҳ меҳрубонӣ ва некӣ дар муносибатҳои ман.» «Худовандо, барои кори ё хидмати ман шукр: ба ман деҳ вафодорӣ ва фурӯтанӣ то ҳама чизро барои ҷалоли Ту кунам.» «Худовандо, барои Каломи Ту шукр: ба ман деҳ худдорӣ то парешонхотирӣ ва васвасаҳои гунаҳкоронаи атрофамро нодида гирам, то бо Ту ҳамкорӣ кунам.»
Аммо меваи Рӯҳ муҳаббат, шодӣ, оромӣ, сабр, меҳрубонӣ, некӣ, вафодорӣ, фурӯтанӣ [ҳалимӣ], худдорӣ аст. —Ғалотиён 5:22-23
ЭЗОҲИ ХОТИМАВӢ
- Нагев: як биёбони калон ва минтақаи нимбиёбонии ҷануби Исроил.
