Эҳтиёҷоти рӯҳонии дигарон
Рекламаҳо дилҳои моро бо муроҷиатҳо барои таъмини молиявии созмонҳое, ки ба бехонагон ва камбағалон, беморон ва гирифторони бемориҳои табобатнашаванда, қурбониён ва гуруснагон кӯмак мекунанд, ба худ ҷалб мекунанд. Чунин ниёзҳо ба таври дарднок аён мегарданд. Бисёриҳо азобу муборизаи ҷиддиро аз сар мегузаронанд ва ашк барои онҳо метавонад дар чашмони мо ҷамъ шавад. Мо дар бораи он чизе, ки одамон дар ин дунё аз сар мегузаронанд, ғамхорӣ дорем, аммо дар бораи оянда чӣ?
Имрӯз ман Ваҳй 20-ро хондам. Дар охири боб гуфта шудааст: «Ва ман мурдагонро, хурду бузургро, дидам, ки дар пеши Худо истода буданд, ва китобҳо кушода шуданд. Ва китоби дигаре кушода шуд, ки он Китоби Ҳаёт аст... ҳар кӣ дар Китоби Ҳаёт навишта нашуда буд, ба кӯли оташ партофта шуд» (оятҳои 12, 15 NKJV). Китоби Ҳаёт номҳои наҷотёфтагонро дар бар мегирад. Кӯли оташ ҳукм барои ҳар касест, ки наҷотро тавассути Исои Масеҳ рад мекунад. Ин маҳкумият абадӣ аст – ҷудоии комил, азоби бузург ва андӯҳи амиқ (ниг. Матто 8:12). Ин чӣ қадар ҷиддитар аз мушкилоти ҷисмониест, ки дилҳои моро ба худ ҷалб мекунанд!
Оё мо ба некӯаҳволии рӯҳонии мардон, занон ва кӯдакон ҳамон қадар ғамхорӣ дорем, ки ба вазъияти ҷисмонии онҳо? Дар нури Навиштаҳо мо эътироф мекунем, ки дилҳо ва ақлҳои мо аксар вақт дар чунин чизҳо кӯтоҳ меоянд. Як Мард дар ин дунё дар комилият роҳ мерафт – Худованд Исои Масеҳ. Ӯ ба ниёзҳои рӯҳонӣ ва ҷисмонии шахсони алоҳида муроҷиат кард. Ҳарду барои Ӯ муҳим буданд, зеро «шодии Ӯ бо писарони одам буд» (Масалҳо 8:31).
Бигзор мо дилеро ҷӯем – диле пур аз Масеҳ – барои дигарон. Хондан ва итоат кардан ба Каломи Худо, ки аз аввал то охир дар бораи Худованд Исо сухан меронад, инро дар мо ба амал меорад. Филиппус башоратдиҳанда, чунон ки мо дар мақолаҳои Махсус хоҳем дид, намунаи Худододи ин хислат аст. Бигзор мо низ «кори башоратдиҳандаро» (2 Тимотиюс 4:5) дар минтақаҳое, ки Худованд моро ҷойгир кардааст, иҷро кунем.
