Таълимоти Худои Наҷотдиҳандаи мо Инҷил аст. Он ба мо мегӯяд, ки Худо нек аст ва некӣ мекунад (Забур 119:68). Мо чӣ қадар шодем, ки онро шунидем; бе он мо бе Худо, бе Масеҳ ва бе умед дар ҷаҳон зиндагӣ мекардем; ва чунин зиндагӣ барои мо чӣ мебуд? Ва мо чӣ мебудем?
Сояи равон; бозигари камбағал,
Ки соати худро дар саҳна бо ғурур ва изтироб мегузаронад,
Ва баъд дигар шунида намешавад. Ин як ҳикоя аст,
Ки аз ҷониби як аблаҳ гуфта шудааст, пур аз садо ва хашм,
Ҳеҷ маъное надорад.
Ин қадар дар бораи зиндагие, ки бе дониши Худо гузаштааст. Аммо вақте ки чунин зиндагӣ ба охир мерасад, пас чӣ? «Баъд аз ин доварӣ,» вақте ки барои ҳамаи ин ба Худо ҳисобот додан лозим аст. Аммо Инҷил ба ҳаёти мо нур ва моҳият овардааст; мо ҳоло чизе дорем, ки барои он зиндагӣ кунем, ва мо барои оянда умеди пурҷалол дорем. Биёед Худоро шукр гӯем ва шодӣ кунем, ки мо Инҷилро шунидем. Ҳоло мо даъват шудаем, ки Инҷилро зебо кунем. Инҷилро зебо кунем! Мо чӣ тавр ин корро карда метавонем? Оё Инҷил дар зебоии худ комил нест? Бале, мо фикр мекардем, ки вақте нури он торикиро, ки дар он мо даст мезадем, пароканда кард, ҳамин тавр аст — ва мо дуруст будем. Ва агар он аллакай комил бошад, мо чӣ кор карда метавонем, то онро зебо кунем? Дар ҳақиқат мо наметавонем ба он чизе илова кунем.
Аммо мо метавонем зебоии онро дар ҳаётҳое, ки аз он нав шудаанд, нишон диҳем. Ҷаҳон дар он зебоӣ намебинад, ва мо аз ин ҳайрон шуда наметавонем, зеро вақте ки Ӯ, ки мавзӯи он аст, дар ин ҷо буд, Ӯ аз ҷониби одамон нафрат ва рад карда шуд; Ӯ барои онҳо шакл ё зебоӣ надошт; ва вақте ки онҳо Ӯро диданд, дар Ӯ зебоӣ набуд, ки онҳо Ӯро орзу кунанд. Аммо «ба шумо, ки имон доред, Ӯ гаронбаҳост»; Ӯ «сарвари даҳ ҳазор» ва «комилан зебост.» Исо чӣ буд, Инҷил ҳамон аст.
