Ҳамон тавре ки ман ҳастам, бе як илтимос,
Аммо хуни Ту барои ман рехта шуд,
Ва Ту маро даъват кардӣ, ки назди Ту оям,
Эй Барраи Худо, ман меоям, ман меоям.
Ҳамон тавре ки ман ҳастам, Ту қабул хоҳӣ кард,
Хуш омадед, бахшиш, пок кардан, сабук кардан;
Зеро ки ман ба ваъдаи Ту бовар дорам,
Эй Барраи Худо, ман меоям, ман меоям.
Ҳамон тавре ки ман ҳастам, гарчанде ки ба ин тараф ва он тараф партофта шудаам
Бо бисёр муноқишаҳо, бисёр шубҳаҳо,
Ҷангҳо ва тарсҳо дар дохил ва берун,
Эй Барраи Худо, ман меоям, ман меоям.
Ҳамон тавре ки ман ҳастам, камбағал, бадбахт, кӯр;
Биниш, сарват, шифои ақл,
Бале, ҳама чизеро, ки ман дар Ту пайдо кардан лозим аст,
Эй Барраи Худо, ман меоям, ман меоям.
Омин.
Шоми хуш. Биёед ба Худованд Худои худ назар андозем. Падари мо, бори дигар имтиёзи кушодани каломи Ту. Мо боварӣ дорем, ки ин каломи Туст. Мо боварӣ дорем, ки Рӯҳулқудс ба мо таълим медиҳад. Мо аз Ту имшаб хоҳиш мекунем, ки Исои Масеҳ эҳтиром карда шавад ва Ту бо мо сухан гӯӣ ва моро дар роҳе, ки Ту мехоҳӣ, ки мо қадам занем, роҳнамоӣ кунӣ. Ҳар яки мо бояд овози Туро бишнавем. Мо инро ба исми Исо хоҳиш мекунем. Омин.
Даъват ба шогирдӣ
Пас, мо дар Луқо 9 ҳастем ва аз ояти 57 оғоз мекунем. Ҳоло ҳафтаи гузашта мо дидем, ки шогирдон баъзе мушкилот доштанд ва онҳо дар Луқо 9:46 дар бораи он ки кадоме аз онҳо ҳангоми таъсиси Малакути Худованд Исо бузургтар хоҳад буд, баҳс мекарданд. Ин як мушкилот аст. Ва баъд онҳо дар Луқо 9:49 боз як нокомӣ доштанд. Марде буд, ки ба исми Худованд Исо девҳоро берун мекард ва Юҳанно ва дигар шогирдон ба ӯ иҷозат надоданд, ки ин корро кунад, зеро он мард бо онҳо набуд. Чӣ гуна муносибати мазҳабӣ. Ин ҷо ӯ иродаи Худоро иҷро мекунад, аммо азбаски онҳо бо 12 нафар набуданд, ба ӯ иҷозат надоданд, ки иродаи Худоро иҷро кунад. Хуб, ин нодуруст буд.
Ва баъд вақте ки сомариён Худовандро қабул накарданд, Яъқуб ва Юҳанно дар Луқо 9:54 омода буданд, ки оташро аз осмон фурӯ резанд ва онҳоро нест кунанд, ҳар як ҷонро дар он деҳа ё он шаҳр нобуд кунанд. Хуб, Худованд Исо гуфт: «Шумо дили Маро намефаҳмед, шумо хидмати Маро намефаҳмед». Пас, ин як чизи аҷиб аст. Ин ҷо онҳо бо Худованд буданд ва онҳо намефаҳмиданд, ки хидмати Ӯ чӣ буд. Он наҷот додани ҷони одамон буд, на нобуд кардани онҳо. Аммо мо ҳама дар ҳоли пешрафт ҳастем ва мо инро бо Яъқуб ва Юҳанно мебинем. Худо ҳаёти онҳо ва дилҳо ва фикрҳои онҳоро тағир медиҳад ва Ӯ инро бо ҳар яки мо мекунад. Мо он чизе нестем, ки хоҳем буд, аммо шукр Худо, ки мо он чизе нестем, ки будем. Ҳаллелуё.
Ҳоло аз Луқо 9:57 сар карда, Худованд дар бораи ин фикри шогирдӣ воқеан тамаркуз мекунад ва шогирдӣ танҳо маънои пайрави Худованд Исоро дорад. Ӯ муаллим аст, Ӯ устод аст, мо пайравон ҳастем. Пас, ҳар як масеҳӣ шогирд аст. Ин маънои онро надорад, ки шумо наҷот ёфтаед. Яҳудои Исқарют шогирд буд, ҳатто ҳавворӣ, аммо ӯ наҷот наёфта буд. Пас, дар Луқо 9:57, «Ва чунин шуд, ки вақте ки онҳо дар роҳ мерафтанд», ҳоло ин як ибораи муҳим аст, зеро онҳо дар кадом роҳ буданд? Ба Луқо 9:51 баргардед,
Ва чунин шуд, ки вақте ки вақти қабул шудани Ӯ расид, Ӯ рӯи худро устуворона ба Ерусалим рафтан гузошт. (Луқо 9:51)
Ӯ дар роҳи азоб кашидан, хун рехтан ва мурдан дар салиби Ҷолҷота аст. Пас, роҳе, ки Ӯ дар он аст, роҳи ба Салиб аст.
Ҳисоб кардани арзиш
Пас, вақте ки Ӯ дар роҳ аст, марде ба Ӯ гуфт: «Худованд, ман ба ҳар куҷое ки Ту равӣ, ба Ту пайравӣ хоҳам кард». Дар ҳақиқат? Ин як шахсе буд, ки воқеан роҳи Худованди мо Исоро намефаҳмид. Ӯ гуфт: «Агар касе аз паси Ман ояд, бигзор худро инкор кунад, салиби худро бардорад ва аз паси Ман ояд». Ин мард ҳеҷ гоҳ арзишро ҳисоб накарда буд ва ҷавоби Худованд ба ӯ хеле ошкоркунанда аст. Худованд Исо дар Луқо 9:58 гуфт:
Рӯбоҳон лона доранд, ва паррандагони ҳаво лона доранд; аммо Писари Одам ҷое надорад, ки сари худро гузорад. (Луқо 9:58)
Ҳоло ин, албатта, пас аз он ки Ӯ хонаи Юсуф ва Марямро тарк карда буд. Ӯ хонаи худро надошт. Бо муҳаббат ва раҳмат Ӯ дар бисёр хонаҳо буд, то ниёзҳои он хонаҳоро қонеъ гардонад, аммо муқаддасии Ӯ ба Ӯ иҷозат намедод, ки дар ин ҷаҳон хона дошта бошад. Ва ин воқеан чизест, ки дар бораи он фикр кардан лозим аст. Оё мо хонаҳои худро дар ин ҷаҳон таъсис медиҳем ё мо мисли Иброҳим, мо мусофирон ҳастем, ки танҳо дар роҳи хонаи худ ба ҷалол мегузарем? Хуб, албатта, ин бояд охирин бошад.
Ва ҳамин тавр Худованд ба ӯ мегӯяд: «Як дақиқа интизор шав, ту намефаҳмӣ, ки чӣ мепурсӣ. Ман ин ҷо нестам, ки ба ту баракат орам, то ки ту дигар ҳеҷ мушкиле надошта бошӣ». Бисёр одамон фикр мекунанд, ки вақте ки онҳо назди Худо меоянд, Ӯ дар ҳаёти онҳо як ҳалкунандаи бузурги мушкилот хоҳад буд ва албатта Ӯ ҳаст, аммо на ба маънои додани ҳама чизе, ки шумо мехоҳед, ба тартиб даровардани корҳо дар ҳаёти шумо. Ӯ мушкилотро бо тағир додани шумо ҳал мекунад. Ӯ шояд шароитро тағир надиҳад, аммо Ӯ моро дар шароит тағир медиҳад. Пас, ин мард то андозае беандеша буд ва воқеан намефаҳмид, ки пайравӣ ба Худованд дар ин роҳи радкунӣ дар ҷаҳон чӣ маъно дорад.
Ман як мардеро бо номи Аҳимааз дар 2 Подшоҳон 19 ба ёд меорам ва Довуд, писари Довуд Абшолӯм дар ҷанг кушта шуда буд ва касе бояд паёмро аз майдони ҷанг ба шоҳ Довуд мебурд, ки писараш мурдааст ва ин мард Аҳимааз, ӯ ихтиёрӣ шуд. Ӯ худро гӯё барои бурдани он паём даъват кард ва Юоб бо хирад гуфт, ин яке аз чанд коре буд, ки Юоб бо хирад кард, ӯ гуфт: «Ту медонӣ, ки ту наметавонӣ ин паёмро барӣ. Паём хеле бузург аст ва ту наметавонӣ онро барӣ». Ин барои мо татбиқ дорад, агар мо паёми Инҷилро бардорем. Ин паёми Инҷил як паёми вазнин аст. Ин дар бораи ҷаҳонест, ки Писари мубораки Худоро салиб кашид. Ин дар бораи гуноҳкорон аст, ин ҷаҳон пур аз гуноҳ ва доварии оянда, агар одамон Масеҳро ҳамчун Наҷотдиҳанда ва ҳамчун Худованд қабул накунанд. Ин як паёми хеле вазнин аст, ки паёми марги Писари Худоро бардорад. Ва ҳамин тавр мо намехоҳем, ки мисли ин мард шояд бигӯем, ки ӯ худро интихоб кард, ӯ худро даъват кард, ӯ худро ихтиёрӣ кард, ки кореро кунад, ки барои он омода набуд, барои он муҷаҳҳаз набуд. Ҳоло ҳамаи мо даъвати Худоро дар ҳаёти худ дорем, аммо мо бояд омода бошем. Ин аст он чизе ки Худованд бо шогирдони худ дар тӯли сеюним сол мекард, Ӯ онҳоро омода мекард, Ӯ онҳоро муҷаҳҳаз мекард. Ва ҳамин тавр, ҳар як қисми ҳаёти масеҳии мо, ки мо дар ин лаҳза ҳастем, мо бояд дар омодагӣ ба бурдани паёми Инҷил пеш равем. Ҳаллелуё.
Ҳеҷ баҳонае нест
Ҳоло дар Луқо 9:59, «Ва Ӯ ба дигаре гуфт: «Аз паси Ман биё». Аммо ӯ гуфт: «Худованд, иҷозат деҳ, ки аввал рафта падарамро дафн кунам». Худованд гуфт: «Аз паси Ман биё». Ин даъвати умумии Масеҳ аст, ки ба ҳокимияти Ӯ ҳамчун Устод барои ҳама вақт ва барои ҳама абадият таслим шавад. Шумо ғуломро дар Хуруҷ 21 ба ёд меоред, он мард ба гӯш кардан ва итоат кардан ба овози устоди худ содиқ буд. Ӯ ҳатто як сӯрохкунанда дошт, ки аз гӯши ӯ дар назди дари хонаи устод гузошта шуда буд, ки маънои онро дошт, ки ӯ ҳамеша ба овози устод гӯш хоҳад дод. Ин аст маънои шогирди Худованд Исо будан, ин ҳамеша гӯшро ба Ӯ кушода доштан аст. Ҳоло Худованд гуфт: «Аз паси Ман биё». Ӯ инро ба ҳар яки мо мегӯяд, аммо мо ҳама дар ҳолатҳои гуногуни ҳаёт ҳастем ва мо метавонем бигӯем: «Худованд, ман наметавонам». Ӯ аз мо хоҳиш намекунад, ки шароити худро аз назар гузаронем, Ӯ аз мо хоҳиш мекунад, ки ба Ӯ пайравӣ кунем.
Ман дар ёд дорам, ки чанд сол пас аз наҷот ёфтанам, ман аз фикри хидмат ба Худованд чунон ғамгин будам, ки кори худро ҳамчун деҳқонӣ тарк кардам ва чанд сол ман Китоби Муқаддасро мехондам, ба як миссионер кӯмак мекардам ва дар Мексика корҳое мекардам, танҳо як навъ хидмати масеҳӣ. Ва баъд ман аз Худованд ҳеҷ роҳнамое надоштам, ки баъд аз он чӣ кор кунам, пас ба деҳқонӣ баргаштам, издивоҷ кардам, ба деҳқонӣ баргаштам. Ва бо курсии доварии Масеҳ ман хоҳам фаҳмид, ки оё ман дар иродаи Худованд будам, ки ба кор баргаштам. Аммо дар ҳар сурат, Худованд ба ин мард гуфт: «Аз паси Ман биё». Ва ин аст он чизе ки ман ҳис кардам. Ман ҳис кардам, ки Худованд ба ман мегӯяд, ки ман бояд ба Ӯ пайравӣ кунам. Ҳар яки мо бояд аз ин даъват ғамгин бошем. Ин бояд чизе бошад, ки мо бо он мулоҳиза кунем, ин як чизи вазнин аст, ки Худованд мегӯяд: «Аз паси Ман биё». Ин чӣ маъно дорад?
Хуб, ин мард гуфт: «Худованд, албатта, аммо бигзор аввал, иҷозат деҳ, ки аввал рафта падарамро дафн кунам». Ҳоло падараш ҳанӯз намурда буд. Падараш ҳанӯз зинда аст, албатта, вагарна ӯ дар маросими дафни падараш дар он ҷо мебуд. Аммо падараш зинда аст. Ӯ мегӯяд: «Бигзор, то падарам бимирад». Ва ман мехоҳам ба шумо бигӯям, ки вақте ман қарор додам, ки деҳқониро тарк кунам, бо падарам як масъалаи хурде буд, зеро дар тамоми оилаи ман онҳо намефаҳмиданд, ки чаро ман чунин қарор қабул мекунам. Аммо ман ҳис кардам, ки бояд ин корро кунам. Ва ҳамин тавр Худованд ба ин ҷавон ҷавоб медиҳад, ман намедонам, ки ӯ ҷавон аст ё не, Ӯ мегӯяд:
Бигзор мурдагон мурдагони худро дафн кунанд: аммо ту бирав ва Малакути Худоро мавъиза кун. (Луқо 9:60)
«Бигзор мурдагон мурдагони худро дафн кунанд» чӣ маъно дорад? Хуб, бе Масеҳ мо дар гуноҳҳо ва хатогиҳо мурдаем ва ҳамин тавр Ӯ мегӯяд: «Бигзор мурдагони рӯҳонӣ ба мурдагони ҷисмонӣ ғамхорӣ кунанд, аммо ту бирав ва Малакути Худоро мавъиза кун». Ҳоло як чизеро, ки мо мехоҳем хеле равшан кунем, ин аст, ки дар ҳама муносибатҳои мо, ки Худо ба мо додааст, падар ва модар, ҳамон тавре ки мо дар ин ҷо мехонем, ин мард мехост баргардад ва ба падараш ғамхорӣ кунад, ки Худо падару модар ва занҳо ва фарзандони моро аз мо хеле бештар дӯст медорад ва Ӯ ба онҳо иҷозат намедиҳад, ки бепарастор монанд. Дар асл, мо ба наздикӣ дар Луқо 13:34 дида будем, ки чӣ тавр Худованд Исо худро ҳамчун мокиёне тасвир кард, ки миллати Исроилро даъват мекард, ки зери боли ӯ биёянд. Тасвир ин аст, ки мокиёне боли худро бардошта, чӯҷаҳои худро даъват мекунад, ки ба амният ва аз хатар биёянд. Ва ҳамин тавр Худованд Исо ба мо мегӯяд: «Гӯш кунед, шумо метавонед назди Ман биёед, Маро Худованди ҳаёти худ гардонед. Шумо метавонед сӯрохкунандаро аз гӯши худ гузаронед ва ҳамеша ба овози Ман гӯш диҳед ва шумо метавонед мутмаин бошед, ки Ман барои шумо таъмин хоҳам кард. Ман ба шумо ва оилаи шумо ғамхорӣ хоҳам кард. Ман ба падари шумо, ба модари шумо, ба зани шумо ва ба фарзандони шумо ғамхорӣ хоҳам кард. Танҳо ба Ман пайравӣ кунед, ба Ман бовар кунед».
Ман дар ёд дорам, ки вақте духтари калонии ман ба мактаб дар Сан Диего, Мероси Масеҳӣ рафт, ва дар мактаб дар рӯзе, ки мо духтарамонро ба он ҷо бурдем, онҳо барои волидон бо фарзандони мо як вохӯрӣ доштанд ва дар охири вохӯрӣ онҳо инро гуфтанд, ман ҳеҷ гоҳ фаромӯш намекунам, онҳо гуфтанд: «Волидон, шумо метавонед баромада равед. Мо ҳоло масъулияти фарзандони шуморо ба дӯш мегирем». Ин аст он чизе ки Худованд мекунад. Ӯ масъулияти оилаҳои моро ба дӯш мегирад. Мо метавонем, мо ба Ӯ пайравӣ мекунем ва Ӯ ба оилаҳои мо, ба наздикони мо ғамхорӣ хоҳад кард. Ӯ аллакай, Ӯ аллакай ҳамаи ин чизҳоро ба назар гирифтааст. Ӯ дар дониши худ комил аст, дар вақти худ комил аст. Пас, вақте ки шумо овози Ӯро мешунавед: «Аз паси Ман биё», вақти он расидааст, ки ба Ӯ пайравӣ кунед. Пас, Худованд дар бораи ҳаёти ин мард пеш аз он ки ӯро ба пайравӣ аз Ӯ даъват кунад, ҳама чизро медонист ва Ӯ дар бораи ҳаёти мо ҳама чизро медонад. Пас, мо намехоҳем баҳонаҳо биёрем, ки чаро мо наметавонем ба Худованд ба ҳар роҳе, ки ин маъно дорад, пайравӣ кунем ва ҳар яки мо ба таври инфиродӣ бояд мулоҳиза кунем, ки ин дар ҳаёти ман чӣ маъно дорад, ин имрӯз барои ман чӣ маъно дорад?
Садоқати тақсимнашуда
Ҳоло дар Луқо 9:61 мо марди сеюмро дорем, ки Худованд даъват мекунад. «Ва дигаре низ гуфт: «Худованд, ман ба Ту пайравӣ хоҳам кард; аммо бигзор аввал рафта бо онҳое, ки дар хонаи ман ҳастанд, хайрухуш кунам». Пас, ӯ даъвати Худовандро шунида буд. Ӯ мегӯяд: «Ман ба Ту пайравӣ хоҳам кард, аммо бигзор аввал». Хуб, ин бо даъват кардани Ӯ Худованд мувофиқат намекунад. Шумо мегӯед: «Худованд, аввал бигзор ман баъзе корҳои дигарро ҳал кунам». Барои ӯ ин буд: «Бигзор ман бо онҳое, ки дар хонаи ман ҳастанд, хайрухуш кунам». Ин оқилона ба назар мерасад, дуруст? Хуб, ин метавонад барои шумо низ оқилона ба назар расад, ба ҳар роҳе, ки шумо мегӯед: «Худованд, ман ба Ту пайравӣ хоҳам кард, аммо аввал». «Бигзор ман ба коллеҷ равам, аввал бигзор ман кор пайдо кунам, аввал бигзор ман издивоҷ кунам, аввал бигзор фарзандон аз коллеҷ бароянд». Манзурам ин аст, ки метавонад ҳазорҳо аввалинҳо бошанд, ки мо дорем, ки чизе беш аз баҳона нестанд. Шумо дар Луқо 14 ба ёд меоред, ки он мард як зиёфати бузург дод ва ҳамаи меҳмонони даъватшуда ҳама баҳонае оварданд, ки чаро онҳо наметавонанд биёянд. Гӯш кунед, вақте ки Худованд Исо мегӯяд: «Биёед, аз паси Ман биёед», пас ин ҳама чизест, ки мо бояд донем. Мо бояд ба Ӯ пайравӣ кунем. Баҳона наоред, «аммо аввал».
Ва гарчанде ки ин оқилона ба назар мерасад, чунон ки мо гуфтем, Худованд вазъияти моро аз мо хеле беҳтар медонад ва агар Ӯ моро ба пайравӣ даъват кунад, мо бояд ин корро кунем. Пас, Худованд дар Луқо 9:62 ба ӯ мегӯяд: «Гӯш кунед, агар касе, ки дасти худро ба шудгор гузошта, ба қафо нигоҳ кунад, барои Малакути Худо мувофиқ нест». Ман қаблан як майдонро шудгор карда будам. Шумо бояд ба пеш нигоҳ кунед. Шумо наметавонед ба қафо нигоҳ кунед ва интизор шавед, ки кори хуб кунед. Ва Ӯ мегӯяд: «Гӯш кунед, шумо ин роҳро оғоз кардед. Ҳоло агар шумо ба қафо нигоҳ кунед ва фикрҳои дуюм дошта бошед». Ӯ номуайян аст. Шояд ӯ ҳайрон аст, ки оё Худованд метавонад ба ӯ ғамхорӣ кунад, оё Худованд метавонад ба занаш ғамхорӣ кунад, оё ӯ воқеан барои ин гуна садоқат ба Худованд омода аст. Гӯш кунед, вақте ки шумо Исои Масеҳро ҳамчун Худованд ва Наҷотдиҳанда қабул мекунед, шумо садоқати ниҳоиро ба даст овардед. Баъд аз он садоқати дигаре нест. Ин 100% пурра аст ва ин аст он чизе ки Худованд ба мо дар ин ҷо таълим медиҳад. Пас, мо намехоҳем номуайян бошем. Мо мехоҳем бидонем, ки Худованд мефаҳмад ва ҳама чизро дар назорат дорад.
Ва дар ҳақиқат, агар онҳо он кишварро, ки аз он баромада буданд, дар хотир доштанд, шояд имконияти баргаштанро доштанд. (Ибриён 11:15)
Ба ибораи дигар, онҳо метавонистанд баргарданд. Ин аст тамоми фикри зани Лут. Вай ба Садӯм нигоҳ кард. Дили ӯ дар он ҷо буд. Дили мо дар куҷост? Оё он воқеан ба Худованд бахшида шудааст? Мо намехоҳем мисли зани Лут бошем. Мо даст ба шудгор мегузорем. Ин як кор аст, ин як даъват аст, ки мо дорем. Ӯ ба гузашта ғамхорӣ хоҳад кард, Ӯ ба ҳозира ғамхорӣ хоҳад кард, Ӯ ба оянда ғамхорӣ хоҳад кард. Аммо чунон ки мо гуфтем, мо ҳама дар ҳоли пешрафт ҳастем. Пас, бигзор мо ба он даъват шавем, ки Худованди мо сазовори садоқати мо, садоқати мутлақ, садоқати мутлақ ба Ӯст, ки мо бояд ба Ӯ пайравӣ кунем. Ва вақте ки мо он овозро мешунавем: «Аз паси Ман биё», мо бояд онро ба дил гирем. Мо намехоҳем, ки дилҳои мо тақсим шаванд. Мо намехоҳем, ки дар бораи он ки пайравӣ ба Масеҳ чӣ маъно дорад, номуайян бошем. Мо бояд ба Ӯ бахшида бошем. Ӯ хеле сазовор аст. Ӯ моро бо нархи хеле бузург, хуни гаронбаҳое, ки Ӯ дар салиби Ҷолҷота рехт, харид, то ки Ӯ моро соҳиб шавад ва Ӯ моро соҳиб шавад. Ва бигзор мо ба Ӯ таслим шавем, аввал худам, ба исми Исо.
Худои мубораки мо ва Падар, оҳ, чӣ қадар мо дуо мекунем, ки ҳар яки мо, аввал худам, бештар ва бештар ба Худованди мо Исо содиқ ва бахшида шавем. Чӣ қадар Ӯ сазовор аст. Оҳ, Ту сазоворӣ, Худованд, ва мо бояд ба Ту таслим шавем. Аммо мо дар дилҳои худ ҳис мекунем, ки ҳамеша ин бозгашт вуҷуд дорад. Ба мо кӯмак кун, ки мисли ин се мард набошем ва бо ин «аммоҳо» ва афзалияти дигаре ғайр аз даъвати оддии Ту, «Аз паси Ман биё» надошта бошем. Ба мо кӯмак кун, Худованд, Ту метавонӣ ин корро кунӣ. Мо ба Ту ҷалол медиҳем, мо ба Ту ҳамду сано мегӯем ба исми сазовори Ту. Омин. Омин.
