Интизор бошед!
Ҳар касе, ки сабтҳои Китоби Муқаддасро мехонад аз таълимоти Худованди мо аз таъкиде, ки Ӯ ба бозгашти Худ додааст, огоҳ хоҳад буд. Дар охири суханронии Худ дар кӯҳи Зайтун, рӯ ба рӯи маъбад дар Ерусалим, Худованд Исо зарурати интизор будани шогирдони Худро таъкид кард. Ӯ онҳоро аз фиребгарон ва масеҳони дурӯғин, аз ҷангҳо ва нооромиҳо, аз мухолифат ва ҳолатҳои хатари ҷиддӣ барои халқи Худ ва аз аломатҳои ғайриоддӣ дар осмон огоҳ карда буд. Ӯ борҳо онҳоро ҳушдор дода буд, ки эҳтиёткор бошанд ва фирефта нашаванд. Ҳангоми суханронӣ дар бораи «Писари Одам, ки бо қудрат ва ҷалоли бузург дар абрҳо меояд» (Марқӯс 13:26 KJV), Ӯ таъкид кард, ки рӯз ва соати бозгашти Ӯро ҳеҷ инсоне намедонад (ояти 32). «Эҳтиёт кунед,» идома дод Ӯ, «интизор бошед ва дуо кунед; зеро намедонед, ки вақт кай аст» (ояти 33).
Мо ҳеҷ гоҳ наметавонем аз ҳад зиёд хотиррасон кунем, ки мо танҳо намедонем кай Масеҳ бармегардад, ва муайян кардани сана дар салоҳияти мо нест. Бисёриҳо кӯшиш кардаанд, ки ин корро кунанд ва ба таври назаррас ноком шудаанд. Худованд Исо Худро ҳамчун «Писари Одам» ба касе муқоиса кард, ки ба сафари тӯлонӣ меравад. Мард дар масали кӯтоҳи Худ пеш аз рафтан ба хизматгорони худ ваколат ва дастурҳо дод. Барои онҳо вазифаҳое буданд, ки дар ғайбати ӯ иҷро кунанд, ва – аз ҳама муҳим – дарбон бояд интизор мебуд. Худованд Исо як татбиқи хеле амалӣ карда, гуфт: «Пас, интизор бошед: зеро намедонед, ки соҳиби хона кай меояд, шом, ё нисфи шаб, ё ҳангоми хурӯсхонӣ, ё субҳ; мабодо ногаҳон омада, шуморо хобида ёбад» (оятҳои 35-36). Ӯ метавонад дар ҳар вақт
Боз омадан
Худованд Исои Масеҳ боз меояд. Ӯ ба мо ваъдаи муайяне додааст: «Ман боз меоям» (Юҳанно 14:3). Мо метавонем ба ин ваъда бо ақлихуд бовар кунем, аммо баъзан мо намегузорем, ки он ба дилҳои мо тавре ки бояд таъсир расонад. Мо бояд аксар вақт масъулиятҳои худро дар ғайбати Ӯ ба ёд орем. Ҳар як имондор «кори» худро дорад, ки бояд ба он машғул шавад. Ҳангоме ки Ӯ ғоиб аст, мо набояд хоб кунем ва имкониятҳоеро, ки барои хидмат мавҷуданд, аз даст надиҳем! Азбаски мо намедонем кай Ӯ меояд, муҳим аст, ки мо интизорбошем. Шарм дар фикри хобидани мо ҳангоми бозгашти Ӯ ифода ёфтааст – шарм аз ҷониби мо ва аз ҷониби Ӯ. Аз ин сабаб Худованд Исо паёми Худро ба шогирдон бо изҳороти «Ва он чиро, ки ба шумо мегӯям, ба ҳама мегӯям: интизор бошед» (ояти 37) ба итмом расонд. Барои онҳо муҳим буд, ки дар ҳолати ҳушёрӣ бимонанд, доимо аз масъулиятҳои худ ҳамчун пайравони Ӯ огоҳ бошанд.
Ин суханони охирин, «Он чиро, ки ба шумо мегӯям, ба ҳама мегӯям,» равшан нишон медиҳанд, ки ин таълим танҳо барои он шогирдон набуд. Мо, ки тақрибан 2000 сол пас зиндагӣ мекунем, ба ин татбиқи амалӣ дохил мешавем. Мо бояд:
- Ҳаёти худро дар нури бозгашти Ӯ зиндагӣ кунем,
- Имкониятҳоро барои хидмат ба Ӯ ҳангоми интизории омадани Ӯ ҷустуҷӯ кунем, ва
- Дуо кунем.
Аломатҳо
Гарчанде ки мо наметавонем рӯзи бозгашти Масеҳро пешгӯӣ кунем, ба мо баъзе «дастурҳо» дода шудаанд, ки бояд ба назар гирем. Худованд Исо дар бораи «рӯзҳои Лут» пеш аз бозгашти Худ сухан гуфт (Луқо 17:28-30). Имондорон дар бисёр кишварҳо имрӯз огоҳанд, ки бо қонунӣ гардонидани ахлоқи ҷинсӣ, он рӯзҳо бозгаштаанд . Дар рӯзҳои Лут чунин рафтор сазовори доварии Худо буд, ва оташ ва кибрит аз осмон борид. Ин рафторе, ки Худо аз он нафрат дорад, бори дигар ба доварии Ӯ оварда мерасонад, аммо ин дафъа он ҳангоми омадани Масеҳ хоҳад буд. Пайдоиши «Садӯм» наздикии бозгашти Наҷотдиҳандаи моро нишон медиҳад.
Аломати дигаре, ки ба мо дода шудааст, Исроил аст. Пас аз муҳоҷирати тӯлонӣ аз ватани худ, Довуд Бен-Гурион таъсиси давлати Исроилро 14 майи соли 1948 эълон кард. Дар ҳамон рӯз президенти ИМА Ҳарри С. Труман ин миллати навро эътироф кард. Миллати нав, аммо он як миллати қадимӣ буд, ки ба ватани худ барқарор шуда буд. Китоби Муқаддас таълим медиҳад, ки Исроил ҳангоми бозгашти Масеҳ дар сарзамини худ вуҷуд хоҳад дошт, ва маъбад дар Ерусалим аз нав сохта хоҳад шуд. Маросимҳои қадимӣ таҳқиқ шудаанд ва нақшаҳо барои як маъбади фаъол бори дигар дар Ерусалим таҳия шудаанд.
Навиштаҳо таълим медиҳанд, ки пеш аз бозгашт ба ин замин, Худованд Исо дар ҳаво бармегардад, то Калисои Худро ҷамъ кунад (1 Таслӯникиён 4:17). Мо намедонем, ки ин ҳодиса кай рух медиҳад, аммо бисёр донишмандони Китоби Муқаддас фикр мекунанд, ки саҳна ҳоло барои он омода мешавад. Худованд мувофиқ надидааст, ки ба мо бигӯяд кай, аммо Ӯ ба мо гуфтааст ки интизор бошем. Ӯ моро равшан кардааст, то ки ҳангоми омаданаш моро хобида наёбад. Мо бояд ба он сухани охирин дар суханронии Ӯ часпида, кӯшиш кунем, ки ба тавре зиндагӣ кунем, ки ҳангоми омаданаш бе шарм ба пешвози Ӯ омода бошем. Сухани Ӯ ин аст: «Интизор бошед» (Марқӯс 13:37).
Рабудан барои Масеҳ чӣ маъно дорад?
Ин ҳодисаест, ки Масеҳ ҳоло интизори он аст. Ӯ Домод аст, ва барои Ӯ шодӣ хоҳад буд, ки арӯси Худро бо Худ барад. Дар бораи ин ҷанба фикр кардан хуб аст, чунон ки Павлус гуфт: «Ва Худованд дилҳои шуморо ба муҳаббати Худо ва ба сабри Масеҳ равона созад» (2 Таслӯникиён 3:5 jnd; нигаред ба Ваҳй 3:10). Ҳангоме ки ҳанӯз дар замин буд, Худованд дуо кард: «Падар, Ман мехоҳам, ки онҳое низ, ки Ту ба Ман додаӣ, бо Ман бошанд, ки Ман дар куҷоям; то ки ҷалоли Маро бубинанд» (Юҳанно 17:24 KJV).
Зоҳир шудан барои Масеҳ чӣ маъно дорад?
Ин лаҳзаи ҷалол ва намоиш хоҳад буд. Ӯ аз подшоҳ шудан аз ҷониби одамон даст кашида буд (6:15), Худро ба Ерусалим бо фурӯтанӣ муаррифӣ карда буд (Закарё 9:9; Матто 21:7-10) ва дере нагузашта рад карда шуда буд. Аммо ҳангоми зоҳир шуданаш, Ӯ ба таври умумӣ эътироф хоҳад шуд (Филиппиён 2:10-11), «ҷалолнок» ва «мафтун» (2 Таслӯникиён 1:10). Он ки замоне тоҷи хор – лаънат – дошт, он гоҳ «бисёр тоҷҳо» (Ваҳй 19:12 JND), «Подшоҳи подшоҳон ва Худованди худовандҳо» (ояти 16) хоҳад дошт.
