Роҳҳо ва корҳои худро ислоҳ кунед, ва Ман шуморо дар ин ҷо сокин хоҳам кард. —Ирмиё 17:3 JND
Ирмиё аз Яҳува дастур гирифт, ки дар дарвозаи ба маъбад даромадгоҳ, ки мардум барои ибодати Худованди худ аз он мегузаштанд, истад. Пайғамбар забони қавӣ истифода бурд: «Роҳҳо ва корҳои худро ислоҳ кунед». Аз афташ, амалҳои мардум ба он чизе ки онҳо эътироф мекарданд, мувофиқат намекард. Агар шумо тамоми бобро хонед, хоҳед ёфт, ки дар ҳама соҳаҳои ҳаёт онҳо дар риояи меъёрҳо ва талаботи Он ки онҳо барои ибодат омада буданд, кӯтоҳӣ мекарданд. Ба ҳамин монанд, вақте ки рафтор ва амалҳои мо ба он чизе ки мо эътироф мекунем, мувофиқат намекунанд, мо ба сари Наҷотдиҳандаи мубораки худ беҳурматӣ мекунем.
Худои Аҳди Қадим то ҳол Худои Аҳди Ҷадид аст ва муқаддасии Ӯ ҳеҷ гоҳ тағйир намеёбад. Ҳавворӣ Петрус дар номаҳои худ ба ин муқаддасӣ хеле машғул буд. Мо дар куҷо истодаем? Хондани Ирмиё 7 бо ақли кушода ва иҷозат додан ба Калом, ки ба дилҳо ва виҷдонҳои мо сухан гӯяд, чӣ гуна мушкилот аст. Рӯҳулқудс онро ба мо татбиқ хоҳад кард.
Ӯ, Рӯҳи Худо, инчунин моро ба Мард дар Ҷалол, Саркоҳини мубораки мо, ки дар он ҷо барои мо шафоат мекунад ва дар заифиҳои мо ба мо кӯмак мекунад, равона мекунад. Донистани Худованд дар ин ҷанбаҳо чӣ гуна имтиёз аст.
Ислоҳ кардани роҳҳо ва корҳои мо дар ҳузури Худованд ба хушбахтӣ ва шодии мо дар Худованд Исо таъсири калон хоҳад дошт. Ваъда барои мардуми замони Ирмиё ин буд, ки онҳо дар он ҷо, хонаи Яҳува (оятҳои 2-3) сокин хоҳанд шуд. Ин хоҳиши забурнавис дар Забур 84 буд, ки дар хонаи Худо сокин шавад, ки дар он ҷо Ӯро доимо ҳамду сано хоҳад гуфт. Ӯ ҳамеша дар ҳузури Худованд хоҳад буд.
Барои имондор имрӯз дар Ӯ сокин будан чӣ гуна шодӣ ва баракат аст. Ин ба мо дар замонҳои хеле душвори мо сулҳ медиҳад. Бигзор мо ба овози Худованд тавассути Ирмиё гӯш диҳем – бишнавем ва ҷавоб диҳем – роҳҳои худро ислоҳ кунем ва сахт хоҳиш кунем, ки бо Ӯ сокин бошем.
